Ένας ενοχλητικός, στοιχειωμένος ήχος πέρασε μέσα από τη λεπτή ρωγμή ανάμεσα στο κάτω μέρος της πόρτας του υπνοδωματίου μου και το ξύλινο περβάζι της. Ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου, ως επί το πλείστον ακόμα κοιμισμένος, προσπαθώντας να αποφασίσω αν επρόκειτο για όνειρο ή για μια ατυχή πραγματικότητα που θα ξεκινούσε από την αρχή. Τότε, το απόκοσμο τρίξιμο των μεντεσέδων της πόρτας διέσχισε το δωμάτιο σαν καπνός που στριφογυρίζει γύρω από μια φωτιά. Μόνο δύο πράγματα με ηρέμησαν. Πρώτον, ο φρεσκοζυμωμένος καφές που αναβλύζει εκεί κοντά. Δεύτερον, ο Μπάξτερ πήδηξε στον αέρα, προσγειώθηκε στα δύο του πόδια και έπεσε στο πρόσωπό μου. Ήρθε η ώρα να σηκωθώ από το κρεβάτι και να αποδεχτώ την άφιξη των γενεθλίων μου.
"Τι είναι αυτή η καταραμένη φασαρία;" Φώναξα σε κανέναν, εκτός από έναν σκύλο
