Με το τηλέφωνο ασφαλισμένο στην τσέπη μου, κατευθύνθηκα προς το σταθμό του τελεφερίκ για να επιστρέψω στη Νότια Πανεπιστημιούπολη για τη συνάντηση του προσωπικού της Μύριαμ. Καθώς πλησίαζα στη γωνία, ένας γκριζομάλλης άνδρας κατέβηκε με ορμή το πεζοδρόμιο και έπεσε κατευθείαν πάνω μου, εκτοξεύοντας τα γυαλιά μου στο πεζοδρόμιο. "Πω πω, κόψε ταχύτητα. Θα σκοτώσετε κάποιον αν δεν προσέξετε πού πηγαίνετε, κύριε". Όταν εντόπισα τα άθικτα γυαλιά μου, ένα εξαγριωμένο θηρίο με προεξέχον σαγόνι και αυτιά κουνουπιδιού βγάζει καπνούς και χαιρετάει ρομποτικά.
"Ξέρεις ποιος είμαι; Η οικογένειά μου έχτισε αυτό το κολέγιο. Αν κάποιος πρέπει να προσέχει τα βήματά του, αυτός είσαι εσύ". Ο Χάιραμ Γκρέι με χτύπησε με μια γιγαντιαία πατούσα για να με σπρώξει στην άκρη. Δεδομένων των φαρδιών ώμων του και του
