«Ηρέμησε, Βερόνικα, με λένε Ντάγκλας και με προσέλαβε ο πατέρας σου για να σε σώσω. Είμαι ο ψεύτικος ξάδερφός σου με τον οποίο μίλησες στο τηλέφωνο πριν από λίγες μέρες».
Η Βερόνικα παρέμεινε ακίνητη. Βασικά, η φωνή του ακούστηκε σαν αυτή που είχε ακούσει τότε.
«Κάτσε και ηρέμησε! Θα σε πάμε σπίτι σου», εξήγησε, αφήνοντας κάτω κάποιες τρίχες των μαλλιών της.
Η Βερόνικα κοίταξε γύρω της.
«Συγγνώμη... ήταν ένας άνδρας... και πήγε να με βιάσει... και νόμιζα ότι ήσουν εσύ», είπε χωρίς να τον κοιτάξει.
«Μην ανησυχείς, καταλαβαίνω», έγνεψε, κοιτώντας τη στα μάτια.
«Πώς είναι ο μπαμπάς μου; Θα πάμε σπίτι τώρα;» ρώτησε η Βερόνικα, γυρνώντας προς το μέρος του.
Για άλλη μια φορά η αίσθηση του να κοιτάζει τα μάτια της έκανε τον Ντάγκλας να νιώσει παρηγοριά. Πιθανώς, λόγω του γεγονότος ότι την
