“Ze zullen ons geen pijn doen,” zei Tiara. Ze voelde de steek van zijn afwijzing en verborg haar gezicht tegen zijn nek, nog steeds nauwelijks in staat om helder na te denken.
Haar lichaam stond van binnen in brand, niet alleen van wat Zachary haar zojuist had aangedaan, maar ook omdat ze zijn hardheid nog steeds tegen haar heup voelde drukken en het net zo graag wilde hebben als toen hij tegen haar opening werd gedrukt. Ze kneep met haar benen om de pijn te verzachten.
Teleurstelling overspoelde haar omdat ze had gewild dat hij met haar vrijde... niet alleen haar naar een hoogtepunt brengen en haar zo gefrustreerd achterlaten. De honger die ze nu voelde was door hem veroorzaakt... niet door haar zwarte kunsten. Het was een strenge herinnering aan het soort man dat Zachary was... dezelfd
