คลุมถุงชน

“…พี่บูมหิวหรือยังคะ” เสียงหวานดังจากในครัวก่อนที่ร่างบอบบางจะก้าวเร็วๆ ออกมาพร้อมกับจานมื้อเช้าที่อยู่ในมือ “ขอโทษนะคะที่วันนี้นิ้งช้ากว่าทุกวัน พอดีว่าตื่นสายนิดหน่อยค่ะ” วินาทีที่เอ่ยคำว่าตื่นสาย ใบหน้าสวยหวานเห่อร้อนก้มต่ำพร้อมกับเรียวปากอิ่มที่ค่อยๆ เม้มเข้าหากัน นั่นเป็นเพราะ ‘คะนิ้ง’ กำลังนึกถึงค่ำคืนที่เพิ่งจะผ่านพ้นมา เมื่อคืนสามีอย่าง ‘บูรพา’ กลับบ้านช้ามากกว่าทุกวัน เนื้อตัวมีกลิ่นเหล้าติดมาเหมือนอย่างหลายๆ วันที่ผ่านมา บูรพาไม่ยอมแตะมื้อเย็นที่ภรรยาอย่างเธอเตรียมไว้ให้ ไม่แตะและไม่ปรายตามองด้วยซ้ำ เขาไม่กินของพวกนั้น แต่เลือกที่จะกินเธอ กินทั้งตัว กินจนมั่นใจว่าอิ่มหนำจนเต็มคราบก่อนที่เธอและเขาจะหลับนอนไปพร้อมกัน เลยเป็นเหตุผลที่ทำให้เพลียหนักจนต้องตื่นสาย “พี่สายแล้ว วันนี้คงไม่กินข้าว” “นิ้งทำข้าวต้มปลาค่ะ รสชาติแบบที่พี่บูมชอบเลย รับเป็นชามเล็กก่อนไหมคะ เวลาน่าจะยังเหลือ” เอ่ยออกมาอย่างใส่ใจเหมือนเช่นทุกครั้ง ทว่าบูรพาถอนลมหายใจยาวเหยียด เขาเย็นชาใส่เธอฉิบหาย ตั้งแต่แต่งงานกันมาเขาเคยให้ความสนใจในตัวเธอไหม ก็ไม่ แต่ยัยคุณหนูไฮโซที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เป็นเมียเขา ยัยไฮโซที่แม่ของเขาโปรดปราณ ทั้งรัก เทิดทูนและเอ็นดูนักหนาก็ไม่เคยถอดใจ ทั้งที่ตกลงกันก่อนแต่งไว้ว่าจะอยู่กันแบบเพื่อน พี่น้อง เป็นความสัมพันธ์ในแบบที่ประคับประคองกันไปก่อนเพราะก่อนแต่งเขากับเธอไม่ได้รักไม่ได้ชอบกันเลย วันไหนที่อยู่ด้วยกันไม่ได้ ไปกันไม่ไหวเพราะอึดอัดเกินทนก็แค่เลิก แต่นี่อยู่ด้วยกันมาเป็นปี แม่ภรรยาที่แสนดีไม่มีทีท่าว่าอยากเลิกกับเขาสักที รู้ดีว่าแม่ไฮโซที่แสนจะเลิศเลอเพอร์เฟคคนนี้รักเขา เธอไม่อยากเลิก ไม่คิดจะเลิก ซ้ำยังพยายามผูกพันตัวเขาด้วยการพยายามทำหน้าที่เมียที่ดีสารพัด “นะคะพี่บูม มื้อเช้าสำคัญนะคะ ทานรองท้องสักหน่อย เดี๋ยวนิ้ง....” “พี่ไม่หิว และวันนี้พี่ก็มีธุระที่ต้องทำ พี่ไม่ได้ว่างทั้งวันเหมือนเธอนะนิ้ง” มือขาวที่แตะแขนสามีหวังจะประคองมานั่งที่โต๊ะชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าสวยซีดเจือนลงทันที ทั้งที่เธอตื่นตั้งแต่ตีห้า เตรียมปลาสดๆ ที่เป็นวัตถุดิบหลักในการทำข้าวต้มสำหรับมื้อเช้า ทำทุกอย่างด้วยความตั้งใจและใส่ใจ แต่คนที่เธอเอาใจใส่อยู่ทุกวี่ทุกวันกลับไม่คิดจะแยแสหรือเหลียวมองความตั้งอกตั้งใจของเธอเลย “คนอื่นเขาต้องดิ้นรน ต้องตื่นมาทำงาน เขาไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทองพอที่จะใช้ชีวิตในแบบที่ต้องการ จะนอนตอนไหนหรือตื่นเมื่อไหร่ก็ได้แบบเธอนะ” คำพูดของสามีทำคนฟังหน้าซีดเผือด การที่ครอบครัวเธอมีพร้อมทุกอย่างมันเป็นเรื่องที่ผิดมากหรือไง ทำไมต้องเปรียบเทียบกระทบกระทั่งให้รู้สึกแย่แบบนั้นด้วย แต่ต่อให้จะไม่ชอบใจเพราะคำพูดเหล่านั้นแค่ไหน คะนิ้งก็เลือกที่จะฝืนยิ้มกลับไป “ไม่กินก็ไม่กินค่ะ ไม่เป็นไรนะคะพี่บูม งั้นมื้อเที่ยงเราไปทานข้าวด้วยกันไหมคะ เพื่อนนิ้งเปิดร้านอาหาร....” “พี่ไม่ว่าง!” บูรพาตัดจบพร้อมกับปลดมือขาวผ่องออกจากต้นแขน เบือนหน้าหนีจากใบหน้าสวย ละเลยการสบสายตากับดวงตาสวยหวานแกมเศร้าคู่นั้นที่มองเขาอย่างอาลัยอาวรณ์ “นิ้งทำอะไรให้พี่บูมไม่ชอบ ทำอะไรให้โกรธหรือเปล่าคะ” ดวงตากลมสวยจริงใจ และเชื่อร้อยเปอร์เซ็นว่าทุกอย่างที่เป็นคะนิ้งหยุดสายตาผู้ชายที่มองเธอได้อยู่หมัดเงยขึ้นมองสบตาเขาอย่างสับสน คะนิ้งพร้อมจะขอโทษทุกเมื่อที่รู้ตัวว่าอีกฝ่ายโกรธ พร้อมจะเป็นน้ำเย็นตอนที่อีกคนเป็นน้ำร้อน พร้อมทุกอย่างเพื่อเขาเสมอ แค่เขาบอกเธอ เธอพร้อมจะประคับประคองความสัมพันธ์ที่มันบิดเบี้ยวในความคิดเขา แต่มันสวยงามในใจเธอไว้จนสุดความสามารถ หวังสักวันว่าเขาจะรักเธอในแบบที่เธอรักเขาจนหมดหัวใจ ต่อให้มันต้องใช้เวลานานแค่ไหนเธอจะอดทนรอ “พี่ก็เป็นของพี่แบบนี้อยู่แล้ว หรือเธอยังไม่ชิน” บูรพาจ้องหน้าสวยนิ่งๆ ทุกอย่างที่เป็นคะนิ้งมันไม่มีอะไรด้อยเลย สวยหวานในแบบที่ผู้ชายร้อยทั้งร้อยต้องชอบ คนแบบเธอมันไม่มีที่ติ บ้านรวยล้นฟ้าอีกต่างหาก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาปรารถนาหรือต้องการเลยแม้แต่นิดเดียว ยิ่งเธอเลิศเลอเพอร์เฟค มันยิ่งตอกย้ำว่าเขาโคตรด้อย ไม่มีอะไรไปเทียบเธอได้เลยสักอย่าง ที่ต้องตบแต่งและยอมเอาเธอมาเป็นเมียก็เพราะบารมีของเธอมันเกื้อหนุนครอบครัวเขา แม่เขาต้องการเงิน และเธอก็เงินหนาแบบที่แม่เขาต้องการ นั่นคือเหตุผลที่เขาถูกคลุมถุงชนกับผู้หญิงที่แสนจะเพอร์เฟค ในขณะที่ครอบครัวของเขาต้อนรับเธอและรักเธอมาก แต่เขาไม่ต้องการเธอเลย ไม่เลยแม้แต่นิดเดียว ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอมีคนอย่างเขาไม่เคยอยากได้ ถ้าวันนี้ให้หย่าแล้วถอยกลับมาตัวเปล่าเขาก็ยอม “ตอนเที่ยงพี่ไม่ว่าง ตอนเย็นก็ไม่ต้องเตรียมอะไรให้มันยุ่งยากทั้งนั้น เพราะพี่จะกลับดึกเหมือนเดิม” เหมือนเดิมที่หมายถึงเป็นแบบเดิมทุกวัน ออกไปทำงานกลับบ้านดึกดื่น บอกว่าติดงาน ไม่มีเวลาว่างเผื่อเธอ สุดท้ายก็เห็นเมากลับบ้านทุกวัน “เข้าใจแล้วค่ะ” คะนิ้งตอบรับเสียงเบาหวิว ทั้งที่อยากถามว่าเลิกงานแล้วแวะไปดื่มเหล้าทุกวันมันมีความสุขกว่าการกลับมาหาเธอที่บ้านเหรอ แต่ก็คิดว่าไม่ถามดีกว่า จากนั้นก็ปล่อยมือจากแขนสามีเพื่อไปหยิบสูทที่เตรียมไว้มาคล้องไว้ที่แขนของตัวเอง “นิ้งไปส่งพี่บูมที่รถนะคะ” บูรพาตัดความรำคาญด้วยการเดินนำออกมาก่อน รู้อยู่แล้วว่าต่อให้เขาปฏิเสธเธอก็คงไม่ฟัง คะนิ้งเดินมาส่งเวลาที่เขาต้องออกไปทำงานทุกวัน ไม่มีวันไหนที่เธอไม่ทำแบบนี้ คุณหนูบ้านรวยแสนดีและเอาใจเขาทุกอย่าง แต่วันแรกเขาไม่ได้เต็มใจรับเธอเข้ามาในชีวิตยังไง วันนี้ก็ยังรู้สึกแบบเดิม “ขับรถดีๆ นะคะพี่บูม มื้อเที่ยงถ้างานยุ่งไม่สะดวกออกมากินข้าวโทรบอกนิ้งนะคะเดี๋ยวนิ้งซื้อไปให้” “เธอพูดแบบนี้ทุกวันเลยนิ้ง ว่างมากหรือไง” เขาไม่ลืมว่าเธอบ้านรวยจนไม่ต้องทำงานทำการก็อยู่สุขสบายไปทั้งชาติ แต่เธอไม่มีธุระส่วนตัว ไม่อยากออกไปหาเพื่อนฝูง ไม่อยากไปอยู่ในสังคมของเธอเลยหรือไง จะเอาแต่วุ่นวายกับชีวิตเขาไปถึงไหน “นิ้งว่างสำหรับพี่บูมเสมอค่ะ เวลาไหนที่พี่บูมต้องการนิ้ง พี่บูมโทรหานิ้งได้เลยนะ โทรหาได้ตลอดเลย” คะนิ้งระบายรอยยิ้มสดใส เธอส่งสูทให้สามีก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นไปจูบแก้มสากเบาๆ อย่างอ่อนโยน “ตั้งใจทำงานนะคะ นิ้งรอพี่บูมกลับบ้าน แล้วเจอกันตอนเย็นนะ” บูรพาพยักหน้าส่งๆ ในขณะที่เธอรอเขากลับบ้านทุกวัน ส่วนเขารอวันที่เธอพร้อมหย่าอยู่เหมือนกัน เมื่อไหร่ที่วันนั้นมาถึงมันจะเป็นวันที่เขาโล่งใจมาก และคงเป็นวันที่เขาเริ่มเห็นปลายทางความสุขในชีวิตของตัวเอง ————————————— เคๆ เข้าใจแล้ว เมียรวยกว่าก็ไม่ชอบ ไม่รัก ไม่อยากได้ อยากเลิก อยากหย่า อยากโสด ตามนั้นนะพี่บูมมม 😱 ฝากพี่ๆ ปาคอมเมนต์ให้เนมหน่อยนะคับ รักๆ 🥺🤟🏽