หลังจากวันที่วายุภัทรเครียดหนักกับปัญหาธุรกิจ ภัคธีมาเห็นว่าเขายังคงเก็บความกดดันไว้คนเดียว เขากลับมาบ้านดึกทุกคืน ใบหน้าหมดแรง แต่น้ำเสียงยังคงพยายามปกติเมื่อคุยกับเธอ
คืนนี้ เขากลับมาช้ากว่าปกติ เกือบเที่ยงคืน ภัคธีมารออยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น สวมเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของเขา ผมปล่อยสยาย เธอต้มน้ำร้อนเตรียมชาสมุนไพรที่เขาชอบดื่มเพื่อผ่อนคลาย
ประตูเปิดออก วายุภัทรเดินเข้ามา ถอดสูทโยนลงโซฟา แล้วทรุดตัวลงนั่ง มือกุมขมับ
“เหนื่อยมากเหรอคะ?” เธอถามเสียงนุ่ม เดินไปนั่งข้างเขา
เขาพยักหน้า “วันนี้...หนักจริงๆ ข่าวลือยังไม่หยุด ทีมยังหาคนรั่วไหลไม่ได้ หุ้นตกต่อเนื่อง”
ภัคธีมาลูบหลังเขาเบาๆ “คุณทำดีที่สุดแล้ว อย่ากดดันตัวเองมาก”
วายุภัทรหันมามองเธอ ดวงตาแดงก่ำจากความเหนื่อยล้า “ขอบคุณที่อยู่ข้างฉัน...ฉันไม่รู้จะทำยังไงถ้าไม่มีเธอ”
เธอยิ้มอ่อนโยน “ฉันอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหนหรอกค่ะ”
เธอลุกขึ้น ดึงมือ
