The Adventure of One

Yher-what?

Ashara

Nagising ako sa isang madilim na silid. All I can see is the illustrious light at the end of this room, so bright that I can't even stand looking at it.

"Ash!"

The light speaks. Ay! I mean, a voice coming from the bright light echoed in the whole room. Pilit ko mang tingnan kung kaninong boses yun, I can't because of the light being a hindrance. Habang tumatagal napapansin ko na papalapit ng papalapit ang isang silhouette at pabawas ng pabawas ang nakakasilaw na liwanag na nagmumula rito. When the light was about 5-meter away from me, I saw a figure of a woman in a dress walking elegantly towards me. Nasa loob siya ng liwanag.

"Ashara."

A voice speaks again. At dahil medyo malapit na siya at medyo malinaw na rin yung boses, I can say that this woman is familiar. It's just that I cannot distinguish who she is.

"Hindi mo ba ako nakikikilala?" malumanay na ani nito habang naglalakad papalapit sakin.

Crap! Totoo ba 'tong nakikita ko?

"Ma!?" I asked in disbelief. Is 'she' this woman? Pero...

The woman waved her hands while giggling, saying hi.

Si mama nga!

It's her!

Her soothing smile and the messy bun is saw everyday whenever I go home from school, that's her!

Dali-dali kong tinakbo ang natitirang distansya sa amin ni mama. I hugged her as tight as I can. "Ma!" Tears fell down on my eyes. I really missed her so much. Kung panaginip lang 'to, pwede bang—

"How's my kiddo?" tanong ni mama matapos akong bitawan. I can now see her face clearly. She always got the beautiful smile I've ever seen. Well, except on my smiles.

"Ma! Bakit nandito ka? I mean, diba... Diba—"

"...patay na ko?" Dinugtungan niya ang sinabi ko. I nod, hesitatingly, which makes her chuckle instead of being confused. I smiled thinking na nakakamiss talagang marinig ang boses niya.

Parang bigla ko tuloy gustong makita kung sino ang pumatay sa mama ko. Tatanungin ko lang kung bakit nila ginawa yun...tanong lang talaga. Basta ba magbigay sila ng acceptable reason. Kapag wala, tutupiin ko sila sa walo.

"Ash!" Mama's gentle voice bring me back my senses. Nakalahad ang kamay niya sakin.

I gave her a confused look. Nangangaylangan ba ng pera kahit nasa langit na?

I heard her laugh which makes me more confused. Why is she laughing? May sinab— "Anak nga kita! You think na humihingi ako ng pera? Hyy, Ash!"

Te-teka panong—

"Want to come with me?" tanong niya saka nilahad ulit ang kaliwang kamay. I was hesitant to come at first, pero si mama yan, eh. Kahit ayaw ko, siya masusunod. She's the 'commander'.

Pagkakuha ko ng kamay niya ay siya namang pag-ikot ng paligid. Parang nasa loob kami ng isang tornadong mabilis ang pagikot. It makes me feel dizzy and uncomfortable. After a second, fortunately, the rotation stops.

Kung ako hinang-hina at hilong-hilo sa naging 'rides' namin, si mama naman parang wala lang nangyari, nakatayo lamang siya habang nakatingin sa ibang direksyon.

Kapag namatay ba, pati yung body system nila manhid na rin? How can she be so okay after what happened? I can say that we both feel that unusual things because she flinch and held me closer to her.

My mother help me stand from my sit. After being in a dizzy state, I immediately sat on the grasses.

Teka. Bakit may damuhan?

I looked at my surroundings and I'm right. Nasa ibang lugar na nga kami! What the—kung sabagay, nasa panaginip nga pala ako.

Everything is possible in our dreams.

I looked around to examine the surroundings. Para kaming nasa ibang mundo...mundo ng paraiso. Okay, you can say that I am exaggerating things but hell, I wish I live with this kind of place.

This place have a combination of city-province ambiance.

We're on the top of the hill kaya kita namin ang buong paligid. There are buildings and statues, tress and flowers, lakes and rivers, and forest from here. Skies are also clear and the wind is soothing. Ambiance is calm and aesthetic.

Heaven!

Sa malayong parte ay makikita ang mga kabahayan na magkakasing-laki lamang. Bungalow style ang mga ito katulad lamang ng bahay namin. Civilized ang lugar, pero di maipagkakaila na maganda at mapayapa ang lahat ng narito.

Ang mas kapansin-pansin ay ang mga malalaking gusali sa isang parte. Ang nagsisilbing harang nito ay ang isang mataas na gate. It looks like a factory. Ngunit imbes na mga malalaking tubo at tunnels ang makikita, mga gusaling matatayog at matataas ang bubungad.

Isang malaking statue na nakatayo sa magkabilang bahagi ng entrada ng mga gusaling na ito. Isang matandang lalaki at babae ang statues, they look like a warriors in their outfit. Maybe their clothes is from the skin of the wild animals.

The thing is sa tabi ng dalawang matanda ay mga malalaking...aso? What the— the dogs are too huge. What I mean by 'huge' is times one point five ata nung height ko. Mind you, 5'4 height ko. Just grab a calculator and compute it. How did they grow up like this?

The infrastructure have a combination of gold, silver, white, and gray color. Mula rito sa kinatatayuan namin, makikita ang formation ng mga buildings; it forms a Π-shape with a tail.

Quite impressive, huh?

"How's the place?" Narinig kong tanong ni mama. I looked at her seeing na nakatanaw rin siya sa paligid.

"Nasa'n tayo, mama?" tanong ko dahil hindi ko naman alam kung nasaan kami.

"Sa Yherlir."

"Sa Yhe—what? Pambihirang...parang ngayon ko lang po yan narinig ah!" I exclaimed.

"Malamang! Ngayon ko lang naman to sinabi sayo, diba?" My mom asked sarcastically.

Si mama, pinalaking matino, lumaking pilosopo. Alam ko na kung kanino ako nagmana sa pagiging loko-loko.

I looked at her like ma-i'm-serious-here-look. She let out a chuckle, "Fine! Ash,lugar ito na malayo sa kung saan tayo nakatira." I nodded.

"Yherlir." I said as I tried to remember kung may alam akong lugar na ganoon ang ngalan. "Hindi talaga, ma. Ngayon ko lang iyan narinig."

"You'll find it out soon, Ashara!" she said and walked down the hill.

"Ma, antay!" ani ko habang patakbong bumaba ng burol.

Saan naman kaya kami pupunta ni mama?

***

Ngayong napakalapit na namin sa entrada ng mga gusali kanina, yung may mga malalaking aso, parang gusto ko tuloy bumalik ulit sa tuktok ng burol. Nakakatakot naman kasi itong mga asong 'to.

"M-ma, bakit tayo nandito?" tanong ko kay mama, hindi inaalis ang tingin sa malalaking aso. Baka kasi gumalaw. Nakanam—

"Papasok tayo."

"Sa loob po nito, ma?!" tanong ko sabay turo ng malaking gate na nasa harapan namin. Baka pagalitan kami ng may-ari. Trespassing kaya itong ginagawa namin.

"Pwede namang pumasok ka na lang sa bunganga ng isa sa mga alaga nina Shima at Bulla!" pang-aasar niya sabay turo sa isa sa mga asong nakanganga.

"Ma naman, eh!" I stomped pagkatapos kumapit sa kanya.

Pero teka wait...may pangalan yung dalawang tanda?

Shima at Bulla.

Kilala sila ni mama? Amazing.

***

We're inside the Academia. Yep, isa pala itong campus. I didn't even thought of it. And as of now, ito palang ang pinakamagandang paaralan na napuntahan ko.

Pano kaya makapasok rito? Mag-enroll kaya ako rito? Papayag kaya si kuya?

"Ma, ano yun?" I asked her pointing the building in the tail of Π-shaped academy. May mga fly over kasi akong nakikita. That's kinda amazing.

"Ah, those are the houses of the students. Sa atin naman, para yang dorm or apartment." My mother explained.

This Academia is so stunning. It's like an elite school for princes and princesses.

Pero what!? Dorm. Dorm. Tapos ganiyan kaganda,? Mukhang bago tapos...dorm? Nasaan ang hustiya?

"You're too loud, Ash!" sabi ng mama habang kinakamot ang tenga niya. Wala naman akong binibigkas na words, right? Sa isip ko lang naman yun sinabi.

Weird! Did I say those words out loud, unconsciously?

After I said it, naramdaman ko ulit ang pagkahilo. Umiikot nanaman kami. We're in the tornado again.

Pagkatapos ng pag-ikot ng paligid ay ang pagtaas ng mapait na likido sa aking lalamunan.

"Wag kang susuka." pagbabanta ni mama kaya ayun, nalunok ko ulit.

Nakakasuka ang lasa!

Then I realized, bumalik na pala kami sa madilim na silid kung saan nagsimula ang lahat.

"How was the trip, my Ash?" tanong ni mama.

"Ang ganda roon, ma!" sagot ko sabay ng paghikab ko. Nakakapagod pala ang ganoon.

Takte! Pati pala sa panaginip, aantukin ako.

"That's nice to hear." My mother smiled but it fades after a second. "Kaya talaga ako pumunta rito para sabihin na palagi kang mag-ingat. Marami kang pagdaraanang pagsubok, mahal ko. Magpakatatag ka." she said while cupping my face. I saw a glint of sadness in her eyes.

"A-anong pong ibig mong sabihin ma?" I knitted my brows.

"It's time. They're looking for you. Come back home, Ashara. They need you." she said habang unti-unti ulit siyang lumalayo at lumiliwanag. Ulit.

"Ma, teka!" Sinubukan kong habulin siya pero nabigo ako.

"I'm sorry for all the lies, Ashara. I love—"

"MA!" Nagising ulit ako matapos ang panaginip na iyon. Ilang araw na rin itong paulit-ulit-ulit-ulit. My mother have a message for me; mag-ingat at maghanda.

But what about that place. Yherlir. What the significance of it, ma? Is that place even true?

***

Date finished: March 22, 2021