Hindi siya makahinga nang maayos.
Limang minuto pa lang. Limang minuto pa lang mula nang iwan niya si Micah sa pool, pero parang nakadikit pa rin sa balat niya ang presensya nito. Parang hindi niya matanggal. Parang pumasok na sa ilalim ng balat niya. Malalim. Mabilis.
Hinagod niya ng palad ang mukha. Mahigpit ang panga niya. Nanginginig ang kamay niya. Galit siya sa kanyang sarili. Dahil hinayaang niyang maakit siya ni Micah. Ang dali para kay Micah ang maakit siya.
Get your s**t together, Navarro.
Pero hindi umubra ang utos niya sa sarili. Hindi, habang paulit-ulit bumabalik sa isip niya si Micah. Ang boses nito. Ang tingin nito. Ang sandaling hindi niya dapat hinayaang tumagal.
“Micah…” Lumabas ang pangalan nito sa bibig niya, mahina, parang babala sa sarili. Isang pagkakamali.
