บทที่ 2: สมรภูมิโต๊ะทำงาน และปฏิบัติการ "ยึดพื้นที่"
1271 Words
เสียงเครื่องปรับอากาศในออฟฟิศครางหึ่งๆ แต่อุณหภูมิในใจของ พาย กลับพุ่งสูงปรี๊ดจนเกือบจะทะลุปรอท เธอจ้องมองชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังลากเก้าอี้ทำงานมาวางแหมะอยู่ข้างโต๊ะของเธออย่างหน้าตาเฉย หมอก ไม่ได้มาตัวเปล่า เขายังขนเอาพิมพ์เขียวม้วนเบ้อเริ่ม อุปกรณ์เขียนแบบ และที่แย่ที่สุดคือ... "กระบองเพชรหัวนูน" ที่หน้าตาดูยังไงก็กวนประสาทเหมือนเจ้าของไม่มีผิด
"นั่นนายจะทำอะไร?" พายถาม เสียงลอดไรฟันขณะที่เธอกำลังพยายามลากเส้นกราฟิกในหน้าจอคอมพิวเตอร์
"อ้าว ก็หัวหน้าคุณบอกให้ผมนั่งนี่ไงครับคุณพาย" หมอกตอบพลางยักไหล่ เขาเริ่มจัดวางของแบบ 'ล้ำเส้น' เข้ามาในอาณาเขตของเธอทีละนิด "พื้นที่ทำงานที่ดี ต้องเริ่มจากการจัดฮวงจุ้ยที่เหมาะสม"
"ฮวงจุ้ยบ้านนายน่ะสิ! ม้วนกระดาษนายมันทับเมาส์ปากกาฉันอยู่ เห็นไหม?" พายปัดม้วนพิมพ์เขียวออกอย่างแรงจนมันเกือบจะร่วงลงพื้น
หมอกคว้ามันไว้ได้ทันท่วงทีด้วยความเร็วแสง เขายิ้มกริ่ม "แหม... มือไวใจเร็วเหมือนกันนะเราเนี่ย แต่ระวังหน่อยสิครับ งานนี้มูลค่าหลายล้านนะ ถ้ามันยับขึ้นมา คุณต้องเอาตัวเข้าแลก... หมายถึงมาช่วยผมเขียนแบบใหม่นะ อย่าคิดลึก"
"ใครคิดลึก! นายมันไอ้คนประสาท!" พายสะบัดหน้าหนี พยายามสนใจงานตรงหน้า แต่ทว่า...
กึก... กึก... กึก...
เสียงเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเพลงร็อกดังมาจากฝั่งซ้าย พายพยายามอดทน หลับตาปี๋ นับหนึ่งถึงสิบในใจ แต่มันยังไม่หยุด
กึก... กึก... กึก... ปัง! (จังหวะสุดท้ายคือหมอกทำปากกาล่วง)
"ขอโทษที มือลื่น" หมอกพูดหน้านิ่ง ทั้งที่ในตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสนุกที่ได้กวนประสาท
"หมอก... ฉันต้องส่งงานลูกค้าภายในเที่ยงนี้ ถ้านายยังไม่หยุดเคาะโต๊ะ ฉันจะใช้สายเมาส์นี่แหละ รัดคอนายแล้วลากไปทิ้งถังขยะหน้าตึก!" พายหันมาแยกเขี้ยวใส่
"โอ้โหย ดุจังครับแม่เสือสาว" หมอกแกล้งทำท่ากลัวแบบปลอมๆ "โอเคๆ ไม่กวนก็ได้ เห็นแก่ที่เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะอดนอนจนสติเริ่มเลอะเลือน"
เขาหยุดเคาะ... แต่สิ่งที่เขาทำต่อมาคือการ เปิดพัดลมจิ๋ว บนโต๊ะเขา แล้วหันหน้าพัดลมมาทางพายเต็มๆ ลมเย็นๆ (ที่มาพร้อมกับฝุ่นเขียนแบบ) พุ่งตรงเข้าหน้าพายจนผมหน้าม้าที่เธอเซตมาอย่างดีแตกกระจายกลายเป็นคนบ้า
"ไอ้... ไอ้หมอก!!!"
"อะไรอีกล่ะครับ? ผมเห็นคุณหน้าดำคร่ำเครียด กลัวจะร้อนจนอกแตกตาย เลยใจดีแบ่งปันลมเย็นให้ ไม่ขอบคุณสักคำเหรอ?"
พายสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ถ้าหมอกฉลาดสักนิดเขาควรจะวิ่งหนีไปให้ไกล "ขอบคุณนะ... งั้นเพื่อเป็นการตอบแทนความใจดี ฉันมีอะไรจะให้นายเหมือนกัน"
พายเอื้อมมือไปหยิบสเปรย์ปรับอากาศกลิ่น "ลาเวนเดอร์เข้มข้น" ที่เธอพกไว้ดับกลิ่นอับในออฟฟิศ แล้วฉีดใส่หน้าพัดลมของหมอกทันที!
ฟู่ๆๆๆๆๆ!
กลิ่นลาเวนเดอร์ที่รุนแรงเหมือนยกทุ่งดอกไม้ทั้งยุโรปมาไว้ที่ปลายจมูก พุ่งเข้าใส่ใบหน้าหล่อๆ ของหมอกเต็มรัก ชายหนุ่มสำลักจนหน้าแดงก่ำ ไอจนตัวโยน
"แค่กๆๆ! ยัยพาย! นี่มันแก๊สพิษชัดๆ!"
"อุ๊ย! ขอโทษทีจ้ะ พอดีเห็นแถวนี้กลิ่น 'ปาก' มันแรง เลยอยากจะช่วยดับน่ะ" พายหัวเราะร่าอย่างผู้ชนะบ้าง "เป็นไง ลาเวนเดอร์หอมชื่นใจไหมล่ะ?"
หมอกรีบปิดพัดลมแทบไม่ทัน เขาหยิบทิชชู่มาเช็ดหน้าพลางมองค้อน "แสบนักนะ... ฝากไว้ก่อนเถอะ"
"ไม่ต้องฝากจ้ะ ไม่รับฝาก และไม่คืนด้วย!"
ช่วงบ่าย สงครามยังคงดำเนินต่อโดยไม่มีใครยอมใคร พายลุกไปเข้าห้องน้ำเพียงห้านาที พอกลับมาเธอก็พบว่า ปุ่ม Spacebar บนคีย์บอร์ดของเธอถูกแปะด้วยสติกเกอร์รูปหน้าหมอกที่กำลังทำหน้าแลบลิ้นปริ้นตา และที่แย่กว่านั้น... หมอกแอบเปลี่ยนความเร็วเมาส์ของเธอให้ช้าลงจนเหมือนเต่าคลาน
"นายแกล้งเมาส์ฉันเหรอหมอก?"
"หลักฐานล่ะครับ? อย่ามากล่าวหาลอยๆ สิ ผมนั่งทำงานของผมอยู่เนี่ย ดูสิ... ตรวจแบบบ้านเครียดจะตาย" เขาชี้ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดโปรแกรม AutoCAD ค้างไว้ แต่พายตาไวเห็นว่าเขากำลังซ่อนหน้าต่างเกม "ไพ่แมงมุม" ไว้ข้างหลัง!
"ได้... จะเล่นแบบนี้ใช่ไหม"
พายแกล้งทำเป็นไม่สนใจ เธอเดินไปหยิบแก้วน้ำหวานสีน้ำเงินเข้ม (บลูฮาวาย) ของเธอขึ้นมาจิบ แล้วแกล้งเดินผ่านหลังหมอก ตอนที่เขากำลังใช้สมาธิขีดเส้นแบบบ้านอย่างเคร่งเครียด (จริงๆ)
"ว้าย! มือลื่น!"
พายแกล้งทำแก้วน้ำเอียงเพียงนิดเดียว น้ำสีฟ้าหยดติ๋งลงบนแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงของหมอกเป็นจุดดวงๆ
"พาย!!!" หมอกสะดุ้งสุดตัว เขารีบลุกขึ้นมองคราบสีฟ้าบนเสื้อ "เสื้อตัวนี้ผมเพิ่งซื้อมาใหม่นะ!"
"อุ๊ยตายแล้ว! ขอโทษจริงๆ นะหมอก มือมันสั่นน่ะ สงสัยเพราะกาแฟไม่หวานแก้วเมื่อเช้าแน่ๆ เลย" พายทำหน้าตารู้สึกผิดแบบที่ดูออกว่าเสแสร้งสุดๆ "เดี๋ยวฉันช่วยเช็ดให้นะ"
เธอรีบคว้าทิชชู่ที่... จุ่มน้ำแดง จากแก้วข้างๆ มาซับที่เสื้อเขาแทน! จากรอยด่างสีฟ้า ตอนนี้เสื้อของหมอกกลายเป็นลาย 'มัดย้อม' สีม่วงแดงสลับน้ำเงินอย่างสวยงาม (ในสายตาพาย)
"นี่มันไม่ใช่เช็ดแล้ว! นี่มันระบายสี!" หมอกคำราม แต่ไม่กล้าเสียงดังเพราะกลัวหัวหน้าจะได้ยิน
"แหม... ก็ลายนี้กำลำฮิตนะ งานอาร์ตไง นายเป็นสถาปนิกก็น่าจะชอบศิลปะไม่ใช่เหรอ?"
หมอกมองดูสภาพเสื้อตัวเองแล้วมองหน้ายัยตัวแสบที่กำลังกลั้นขำจนตัวสั่น แทนที่เขาจะโกรธจนฟิวส์ขาด เขากลับนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้พายจนเธอต้องถอยหลังไปชนโต๊ะ
"โอเค... อยากเล่นแบบนี้ใช่ไหม" เขาขยับเข้าไปใกล้จนพายได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกลิ่นกาแฟ "งั้นเรามาพนันกันไหมพาย?"
"พะ... พนันอะไร?" พายถาม เสียงเริ่มสั่นเล็กน้อยเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไป
"ภายในเดือนนี้... ถ้าผมทำให้คุณ 'ยอมสยบ' ให้ผมไม่ได้ ผมจะยอมเซ็นยกโครงการนี้ให้คุณทำคนเดียวเลย แต่ถ้าผมชนะ..." เขาเว้นจังหวะแล้วยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ "คุณต้องมาเป็นเบ๊ให้ผมหนึ่งอาทิตย์ สั่งอะไรต้องทำ ห้ามขัด ห้ามด่า ห้ามใช้สเปรย์ลาเวนเดอร์"
"เหอะ! ของกล้วยๆ ฉันรับคำท้า!" พายเชิดหน้าใส่ "เตรียมตัวเป็นขี้ข้าฉันได้เลย ไอ้คุณหมอก!"
"แล้วเราจะได้เห็นกันครับ... ยัยตัวเล็ก"
หมอกถอยออกมาแล้วหยิบเสื้อสูทมาสวมทับคราบเลอะอย่างเท่ๆ ก่อนจะเดินฮัมเพลงออกไปพบคุยกับลูกค้า ทิ้งให้พายยืนหน้าร้อนผ่าวอยู่ตรงนั้น
ทำไมใจต้องเต้นแรงด้วยวะ? สงสัยเพราะโมโห... ใช่ ต้องเพราะโมโหแน่ๆ! พายคิดในใจขณะที่รีบกดเปลี่ยนความเร็วเมาส์กลับมาเป็นปกติ โดยหารู้ไม่ว่า... แผนการขั้นต่อไปของหมอกได้เริ่มขึ้นแล้ว
- Writer
- chap_listContents
- likeADD