เดิมพันร้ายพ่ายรัก

🏁1.ยังฝังใจ

สนามแข่ง S

เอี๊ยดด!!

เสียรถแข่งในสนามเถือนแห่งหนึ่งที่มิย่าชอบมากับพี่ชายตลอด หลังเข้าเรียนปีหนึ่งเธอก็ชอบมาเรียนขับรถ และพัฒนาตัวเองให้เป็นนักแข่งมืออาชีพที่มีชื่อเสียง แต่ไม่มีใครเคยเห็นหน้าคาดตาที่แท้จริงของเธอเลยสักคน นอกจากคนสนิทเท่านั้นที่รู้ ส่วนคนนอกก็รู้จักแค่นามนักแข่งตีนผีเท่านั้น

"ดีมากเลย งานแข่งรถที่จะถึงนี่ พี่ว่าย่าต้องชนะแน่ใช่ไหมไอ้โซ่" ในขณะที่มิย่าลงมาจากรถแข่งแล้วเดินกลับมาในพีท ที่มีไว้สำหรับให้นักแข่งได้พัก

"ใช่ใครจะเก่งเท่ามิย่าคนสวยของกูไม่มีอีกแล้ว" เอนโซ่พูดด้วยรอยยิ้ม เมื่อมองเห็นหน้าสวยๆเย็นชาทีไรใจมันก็เต้นไม่เป็นจังหวะทุกที

"ให้มันน้อยๆหน่อยอ่ะมึง น้องกูสัส"

"แต่กูชอบน้องมึง" มิย่าที่ได้ยินแต่เธอไม่ได้สนใจในประโยคนั้นเลยสักนิด เธอยังไม่พร้อมที่จะมีความรักครั้งใหม่ เพราะความรักเก่าที่เคยเกิดขึ้นมันยังฝังใจไม่หาย เธอไม่อยากเป็นตัวรำคาญในสายตาของใคร และไม่อยากขี้แยอ่อนแอ หรือทำตัวเป็นเด็กเหมือนอย่างที่ถูกเขาว่ามา

"พวกมึงไม่มีหญิงให้สนใจหรือไง ทั้งมึงและไอ้ห่าคริสก็พากันมาชอบน้องสาวกู พวกมึงอยากได้เพื่อนอย่างกูไปเป็นพี่เขยเหรอสัส" โจเดลพูดก่อนจะมองไปที่เพื่อนของตนแต่ละคนสลับกัน ถึงเขาหวงน้องสาวแค่ไหน พวกห่านี่ก็ยังจะชอบอยู่ดี

"ก็เออดิ แต่ถ้ากูได้เป็นน้องเขยมึงจริงๆนะกูไม่กลัวมึงหรอกสัส"

"ทำมาเป็นพูดนะไอ้เหี้ยโซ่มึงฝันอยู่หรือไง ว่ากูจะรับมึงมาเป็นน้องเขย" ซานซานถึงกับหัวเราะออกมา ให้กับเพื่อนตัวเอง แล้วก็ถูกเพื่อนด่ากลับ แต่ซานซานไม่สะทกสะท้าน

"มึงหัวเราะพ่องมึงเหรอสัส กูไม่ตลก" ก่อนที่เอนโซ่จะหันไปมองหน้าของมิย่าที่มองมายังพวกเขาด้วยใบหน้านิ่งๆ

"น้องเขาไม่ชอบมึง มึงควรตัดใจ มึงก็รู้ว่าน้องเขาเคยชอบไอ้โนลันมาก่อน และตอนนี้กูก็ไม่เคยเห็นน้องเขาจะสนใจใครเลยนะเว้ย ขนาดมึงจีบทุกวันน้องเขายังนิ่งเย็นชาเป็นเจ้าหญิงน้ำแข็งอยู่เลย กูว่ามึงทำใจตัดใจเถอะ มึงไม่สามารถทำให้น้ำแข็งขั้วโลกเหนือละลายได้หรอก นี่มันก็เข้าปีที่สามแล้วนะเว้ย"

มันก็จริงอย่างที่ซานซานกล่าว ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ตั้งแต่เธอเข้าปีหนึ่งใหม่ๆเขาตามจีบเธอตลอดแต่เธอให้เขาเป็นแค่พี่ชายเท่านั้น เจ็บว่ะ

"พี่โจเดล เดี๋ยวย่ากลับก่อนนะพอดีเพื่อนโทรตาม"

"อืม" โจเดลก็พยักหน้าขานตอบน้องสาว

"พี่ๆย่ากลับก่อนนะคะพรุ่งนี้เจอกันค่ะ"

"ขับรถกลับดีๆนะครับน้องมิย่า"เอนโซ่พูดด้วยรอยยิ้ม

"ค่ะพี่เอนโซ่" เธอตอบพี่เขาก่อนจะเดินไปขึ้นรถ

ร้าน BUS

เมื่อเธอขับรถมาถึงร้านประจำสำหรับแก๊งพวกเธอห้าคน ที่มีมิเชลน้องสาวฝาแฝดเธอ ตามด้วย เฟย์ ลิลิน และผู้ชายคนเดียวในกลุ่มที่มันเป็นเกย์แต่แอ๊บแมนเป็นบางครั้ง ส่วนมากก็จะหลุดมากกว่า ไม่รู้มันจะแอ๊บเพื่ออะไรกัน

"กูนึกว่ามึงจะไม่มาซะแล้วย่า" มิเชลพูดขึ้นเมื่อเห็นมิย่าเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ

"ก็นัดแล้วนิ ไม่มากูก็ถูกพวกมึงทั้งสี่รุมด่ากูอีกแน่ใช่ไหม"

"ก็เออดิมึงเอาแต่อยู่สนามแข่งของพี่เอนโซ่สุดหล่อ"

"กูเป็นนักแข่งไม่ใช่พวกมึงที่จะมีเวลาว่างมานั่งดื่มทุกวันแบบนี้"

"กูมาทุกวันที่ไหนกูมาวันเว้นวันต่างหาก" เฟย์พูดขึ้นตามด้วยเสียงลิลิน

"กูก็มาวันเว้นวันกับอีเฟย์เหมือนกัน ไม่ได้มาทุกวันเหมืออีแจมมี่"

"อ้าวๆเอากูไปเกี่ยวเฉยเลยพวกห่า" แจมมี่พูดสวนขึ้นก่อนจะมองค้อนเพื่อนๆที่จู่ๆก็เอาเขาไปเกี่ยวเฉย แต่ที่พวกมันพูดมาก็เป็นความจริงทั้งนั้น

"หรือไม่จริงคะแจมมี่" มิเชลที่นั่งข้างๆก็หันไปถามด้วยใบหน้ายิ้มๆ

"พวกมึงจะเอาความจริงมาพูดเพื่อ!" แล้วทำหน้าทำตา

"คิกๆ คิกๆ"

พอพวกเราเห็นหน้าแจมมี่ก็พากันขำ ก่อนที่ทุกคนจะชนแก้วกันแล้วนั่งดื่ม ตลอดเวลาที่ทุกคนนั่งดื่มได้สักพักใหญ่ๆ ฉันก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ แล้วก็กลับมาดื่มต่อ ภายในร้านเป็นร้านนั่งดื่มชิวๆมีโชนด้านในร้าน และโซน outdoor ข้างนอกระเบียง โดยที่พวกเราก็นั่งดื่มอยู่ด้านนอกตรงระเบียนตลอด เพราะเป็นที่ประจำ พอเราดื่มไปได้สักพักใหญ่ๆก็พากันแยกย้ายกันกลับ

วันต่อมา....

เพนท์เฮ้าส์ ตระกูล เบอร์เรล

ภายในเพนท์เฮ้าส์สุดหรู โนลันกำลังดำผุดดำว่ายภายในสระว่ายน้ำของเพนท์เฮ้าส์ ที่ปู่ของเขาเป็นเจ้าของ และอีกไม่นานเมื่อเขารับตำแหน่งต่อจากปู่ทุกอย่างหรือธุรกิจกิจการต่างๆก็จะตกเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว เพราะเขาคือหลานชายเพียงคนเดียวของแก๊งมังกรดำ ที่ใครๆต่างเกรงกลัว เพราะแก๊งมังกรดำคือหนึ่งในแก๊งมังกรสีที่มีอิทธิพล ทั้งในประเทศ และต่างประเทศ และธุรกิจต่างๆก็มีทั้งถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย ขึ้นชื่อว่ามาเฟียก็หนีไม่พ้นเรื่องธุรกิจสีเทาที่ใครๆหลายคนต่างรู้จักดี

ในขณะที่เขากำลังจะขึ้นจากสระว่ายน้ำก็มีลูกน้องของผู้เป็นปู่ที่ส่งให้มาดูแลเขาเดินเข้ามาโค้งศีรษะให้เล็กน้อย เพื่อทำความเคารพก่อนจะกล่าว

"นายน้อยครับ นายท่านให้นายน้อยพักเรื่องการแข่งรถ แล้วตั้งใจสานต่อธุรกิจ และตำแหน่งผู้นำแก๊งคนต่อไปในอีกสามเดือนข้างหน้าครับ"

"ปู่บอกแบบนั้น" เขาถามด้วยสีหน้านิ่งๆ

"ครับ นายท่านอยากให้นายน้อยโฟกัสหัวหน้าแก๊งมากกว่านี้ครับ"

"ปู่ก็รู้ว่ากูรักการแข่งรถมากแค่ไหน กว่ากูจะมาถึงจุดนี้ได้ ต้องตั้งใจมากแค่ไหน"

"นายท่านรู้ครับ แต่นายท่านก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้นายน้อยขับแข่งอีกนิครับ แต่นายท่านอยากให้นายน้อยพักก่อน แล้วหันมาสนใจสิ่งที่นายท่านจะมอบให้"

โนลันพ้นลมหายใจออกมาก่อนจะเดินไปหยิบชุดคลุมมาสวมใส่ จากนั้นก็นั่งลงหยิบขวดไวน์เทใสแก้วจิบเบาๆ แล้วคิดถึงเหตุการตอนที่เขายังเด็ก ครอบครัวของเขาถูกศัตรูรอบทำร้ายจนทำให้ผู้เป็นแม่เสียชีวิตไปตั้งแต่เด็ก และคนที่เลี้ยงเขามาคือพ่อและปู่ ทั้งสองสอนเขาทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้เอาตัวรอด วิธีป้องกันตัว แม้แต่อาวุธปีน มีด เขาก็สามารถทำได้ดี หรือเรียกว่าเก่งนั้นแหละ

"แล้วตอนนี้ปู่อยู่ไหน"

"นายท่านกำลังเดินทางไปเกาะครับ เห็นบอกว่าจะไปดูที่เก็บคลังอาวุธเพื่อเตรียมส่งออกให้ลูกค้าอีกสองวันครับ"

"อืม งั้นฝากบอกปู่ให้ที กูขอเวลาทำในสิ่งที่ฉันรักอีกหน่อย ถ้ากูพร้อมเมื่อไรจะบอกปู่เอง" ถึงเขาจะช่วยงานปู่ไปแล้วบ้างแต่ยังไม่ได้ช่วยทั้งหมดก็ตาม

"ครับ"

อาโน่พูดจบก็โค้งคำนับก่อนจะหันหลังเดินจากไป โนลันที่ตอนนี้กำลังนั่งจ้องแก้วไวน์ในมือก่อนจะควงเล่นแล้วคิดว่าตัวเองควรจะต้องทำตามหน้าที่อย่างจริงจังสักที แต่ก่อนจะทำตามหน้าที่เขาก็จะทำในสิ่งที่ตนเองรักมาโดยตลอดให้เต็มที่เช่นกัน นั้นก็คือการแข่งรถในอีกสองวันที่จะถึงนี้