🏁3.สงสัย

1214 Words

เคคลับ ปัง! พอการแข่งขันจบลง โนลันก็ชวนไดม่อนมาดื่มที่เคคลับ วันนี้เขารู้สึกหัวเสียมากที่แพ้ให้กับผู้หญิงคนนั้น ก่อนจะยกเหล้ากระดกดื่มในคราเดียวแล้ววางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดังปัง! "หัวเสียเลยดิมึงที่แพ้แม้กระทั่งผู้หญิง" ไดม่อนมองดูหน้าของโนลันที่บ่งบอกว่าไม่สบอารมณ์มากแค่ไหน "ถ้าเป็นมึงจะหัวเสียไหมล่ะ แม่ง! แพ้ใครไม่แพ้ดันมาแพ้ให้ยัยหัวพิ้งค์นั้น กูชักอยากรู้แล้วสิว่าเธอเป็นใคร"เมื่อคิดแล้วก็เจ็บใจ "เรื่องแค่นี้เองสบายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าที่ผู้นำแก๊งมังกรดำอย่างมึงง่ายกว่าปอดกล้วยเข้าปากเสียอีก" "ก็จริง" ก่อนที่เขาจะเทวิสกี้ลงในแก้วแล้วยกกระดกดื่มจนหมด แต่ในคราเดียวกันสายตาคมกริบของเขาก็เหลือบไปเห็นแก๊งของเอนโซ่เดินเข้ามาในร้าน และคนที่เขาสนใจนั้นก็คือสาวผมสีชมพู ที่ใส่เสื้อหนังสีดำกับกระโปรงยีนสั้นเลยเข่า เธอเดินมาคู่กับชายคนนึงที่ใช้แขนพลานคอเธอเดินเข้ามา และผู้ชายคนนั้นก็ตัวสูงกว่าเธอมาก แต่คนนี้เขารู้จักดีนั้นก็คือโจเดล หนึ่งในแก๊งซีเคตรที่เรียนมอริทตัน และยังเป็นลูกชายของมาเฟียเหมือนกันกับเขา "นั้นมันแก๊งไอ้เอนโซ่นี่ ว่าแต่ผู้หญิงผมสีชมพูใช่มิย่าคนที่เคยชอบมึงหรือป่าววะ ถ้าใช่แม่งสวยแบบนี้สเปคมึงเลยดิ" "หึ!" โนลันหัวเราะในลำคอ ก่อนจะคิดเห็นตอนที่ยัยนั่นสารภาพรัก ตอนนั้นเขายอมรับว่าไม่ได้คิดอะไร แต่ตอนนี้เธอกับทำให้เขาแปลกใจจนสนใจเธอขึ้นมา เพราะสีผมบนหัวของเธอมันเหมือนสีผมของนักแข่งคนนั้นไม่มีผิด และเขาก็สังสัยว่าเธอกับนักแข่งคนนั้นคือคนเดียวกัน แต่สิ่งที่จะสามารถรู้ได้นั้นก็คือกลิ่นน้ำหอมว่ามันจะใช่กลิ่นเดียวกันไหมงานนี้เขาต้องรอจังหวะพิสูจน์ แต่ในทางกลับกันจะใช่ยัยนั่นจริงๆเหรอ อ่อนแอขนาดนั้นขับรถเป็นหรือเปล่าเหอะ อีกด้าน... "ดื่มอะไรน้องพี่" เสียงทุ้มหันไปถามน้องสาวคนเก่งที่วันนี้สามารถเอาชนะคู่แข่งได้อย่างหวุดหวิด "ขอค็อกเทลก็พอค่ะ พรุ่งนี้ย่ามีเรียนเช้าไม่อยากปวดหัว" "ได้เลย ว่าแต่พวกมึงจะแดกอะไร" พอถามน้องสาวเสร็จโจเดลก็หันไปถามเพื่อนๆ "แดกเหมือนมึงนั่นแหละ สั่งมาเถอะ" ไลอันพูดขึ้น จากนั้นโจเดลก็เรียกพนักงานมาเพื่อสั่งเครื่องดื่ม หลังจากสั่งเสร็จพวกเขาก็นั่งคุยกัน "น้องมิย่านี่เก่งนะครับสมแล้วที่เป็นเด็กของไอ้โซ่มัน"ไลอันพูดยิ้มๆ "มึงพูดดีๆไอ้ห่าเดี๋ยวบัส!" เอนโซ่หันไปเอ็ดเพื่อน ที่มันบอกว่ามิย่าเป็นเด็กมัน พูดแบบนี้น้องเขาก็เสียหาย ถึงเขาอยากจะให้เป็นก็เถอะแต่คงได้แค่คิด ขนาดจีบเป็นแรมปีน้องยังไม่แลเลย แม่งคิดแล้วก็อิจฉาไอ้ห่าโนลันที่น้องชอบมัน แต่มันดันปฏิเสธ โง่ฉิบหาย "กูไม่ได้หมายถึงเด็กแบบนั้น กูหมายถึงเด็กปั้นสัส"ไลอันแก้ตัวแต่ก็ยิ้ม ที่จริงเขาจงใจพูดไปแบบนั้นจริงๆเพราะอยากดูสีหน้าท่าทางของน้องสาวเพื่อนว่าเธอจะทำหน้ายังไงแต่เธอก็นั่งนิ่งๆเงียบๆ แค่หันมามองเขาเล็กน้อย "เด็กปั้นก็เด็กปั้นสิไอ้ห่าพูดแบบนั้นน้องเขาเสียหายหมด" เอนโซ่เอ็ดเพื่อนทั้งๆที่พี่ชายเธอก็ยังไม่ได้พูดอะไร แต่ไอ้ที่มันชอบเขากับเป็นเดือดเป็นร้อนแทน "ครับๆพ่อกูขอโทษแล้วกัน พี่ขอโทษนะมิย่าที่พี่พูดไม่ขยายความ ทำให้น้องเสียหาย" "ไม่เป็นไรค่ะ ในเมื่อไม่ได้เป็นความจริง เพราะยังไงเราก็เป็นได้แค่พี่น้องใช่ไหมคะพี่เอนโซ่" เอนโซ่ถึงกับจุกอกที่น้องให้เขาได้เป็นแค่พี่ชายเท่านั้น จากนั้นไม่นานเครื่องดื่มก็มาเสิร์ฟพอดี พอวางบนโต๊ะทุกคนก็รีบชนแก้วฉลองความสำเร็จในครั้งนี้ที่ทีมของเขาเอาชนะคู่แข่งได้โดยเฉพาะคู่แข่งอย่างโนลัน เคร้ง! เสียงแก้วหลายใบยกขึ้นชนกันก่อนจะพากันยกดื่มจนหมดแก้ว แต่การที่พวกเขายกดื่มฉลองกันสร้างควาามไม่พอใจแก่ชายหนุ่มที่นั่งอีกฝั่งอย่างมาก เวลาล่วงเลยผ่านไปสักพักใหญ่มิย่าก็ขอตัวมาเข้าห้องน้ำ และเมื่อเขาเห็นเธอเดินออกมาจากโต๊ะแล้วเดินไปทางห้องน้ำเขาก็รีบลุกตามเธอไปติดๆ มิย่ายืนล้างมือหน้ากระจกหลังจากทำธุระเบาเสร็จ แต่พอเธอเงยหน้าขึ้นเธอก็ตกใจที่มีใครอีกคนยืนกอดอกพิงประตูหน้าห้องน้ำอยู่ "โนลัน!" มิย่าเอ่ยชื่อเขาเบาๆ ก่อนที่โนลันจะเอ่ยทักกลับ "ไงยัยหัวพิ้งค์ ไม่เจอกันนานนะ" เดี๋ยวนะเขาเรียกเธอยัยหัวพิ้งค์งั้นเหรอ ให้ตายเถอะ แค่สีผมเธอสีชมพูก็เรียกเธอยัยหัวพิ้งค์เลยหรือไง "....." "เงียบ!" "....." "เป็นใบ้หรือไงถึงไม่พูด หรือตกใจที่เจอคนที่แอบชอบจนพูดไม่ออก" เมื่อก่อนน่ะใช่แต่ตอนนี้ไม่ ฉันไม่น่าตาต่ำไปรักนายเลยไอ้คนไม่มีหัวใจ "นี่! ฉันคุยกับเธออยู่นะ ไม่ได้คุยคนเดียว" เมื่อก่อนเวลาที่เจอฉันไม่เห็นทำหน้าแบบนี้นิ "แต่ฉันไม่อยากคุยกับนาย" หลังจากที่ล้างมือเสร็จเธอก็เดินไปดึงกระดาษทิชชูที่อยู่ใกล้ๆโนลันยืนอยู่ด้วยสีหน้านิ่งเฉย เธอทำเหมือนว่าเขาไม่มีตัวตน "หลบดิ!" หลังจากที่เธอเช็ดมือแล้วก็บอกให้เขาหลบไปเพราะเขายืนขวางประตูอยู่ "เก่งจริงก็ออกไปให้ได้สิ" ปากหนากระตุกยิ้มบางๆ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าเป็นเหยเกด้วยความเจ็บปวด เพราะมิย่าแท้งเข่าเข้าใส่เป้าเขาอย่างจังจนเขางอตัวกุมลูกชายเอาไว้ "นี่เธอ!" ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรต่อไป มิย่าก็เดินไปเสียแล้ว "มิย่า!! ถ้าฉันเจอเธออีกนะวันหลังเธอตายแน่แม่ง!!" อีกด้าน... "สมน้ำหน้า" เธอพูดเบาๆก่อนจะเดินไปยังโต๊ะที่พี่ๆนั่งอยู่ จากนั้นก็ทำตัวปกติ และใบหน้าสวยก็นิ่งๆอยู่แล้วเลยไม่มีใครสังเกตเห็น เธอยกแก้วค็อกเทลดื่มจนหมดก่อนจะนั่งฟังพี่ๆเขาคุยกัน แต่เพียงไม่นานสายตาของเธอก็สบกับสายตาคมกริบที่กำลังบ่งบอกว่าเขาโมโห แต่เธอไม่สนใจแล้วละสายตาไปทางอื่นทำเหมือนเขาไม่มีตัวตน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more