Asil Denizhan
Anıl’ın kahkahaları koridorda yankılanırken, içimdeki fırtına daha da şiddetlendi. Lanet olsun, bu enayi kardeşim her şeyi altüst ediyordu. Bir an önce odaya dönüp durumu kontrol etmem gerekiyordu. Kapıyı tekrar açtığımda, içerideki manzara beni bir anlığına donduracak gibi oldu.
Esila ve Yağmur, yatakta tam da ben bıraktığım gibi oturuyorlardı. Esila’nın gözleri kocaman açılmış, “Noluyoruz abi?” der gibi bakıyordu. Yağmur ise... Allah kahretsin, o hâlâ o dantelli pijamaların içindeydi ve yüzünde tam bir “Bu adam delirdi” ifadesi vardı. Görüntü o kadar güzeldi ki, içimdeki hayvanı uyandırıyordu ama şu anki önceliğim bu değildi.
Lanet olsun, şu haline bak Asil! Anıl görse kendini yerden yere atar. Hem de haklı olarak.
Hiç vakit kaybetmeden, yatağın kenarındaki kalın batta
