บอดี้การ์ดพันธุ์ดุกับคุณหนูมาเฟีย

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่บานไม้สักสลักลายหรูหราจะถูกผลักเปิดออก ช้างก้าวเท้าเข้าไปในห้องทำงานกว้างขวางของคฤหาสน์ตระกูลใหญ่ กลิ่นซิการ์ราคาแพงลอยคลุ้งผสมกับน้ำหอมผู้หญิงกลิ่นหวานจัดที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี ภาพตรงหน้าทำให้ฝีเท้าของชายหนุ่มชะงักไปชั่ววินาที ราเชนทร์นั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้สีเข้ม ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสามเม็ดอย่างไม่ถือสา ขณะที่บนพื้นพรมขนสัตว์หนานุ่มตรงหว่างขาของชายวัยสี่สิบสาม มีร่างระหงของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังคุกเข่าอยู่ ใบหน้าสวยหวานของเธอยังคงแดงระเรื่อ ริมฝีปากฉ่ำวาวเพิ่งผละออกจากตำแหน่งที่ล่อแหลมที่สุด เธอคือไอริน อดีตคนรักที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขามานานหลายปี ก่อนจะเลือกเดินจากไปหาความสุขสบายในกรงทองแห่งนี้ “พอแค่นี้ก่อน ออกไปได้แล้ว” ราเชนทร์ปรายตามองผู้หญิงตรงหน้าพลางออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไอรินค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น มือเรียวลูบจัดชายกระโปรงผ้าซาตินสั้นกุดให้เข้าที่ ดวงตาคู่สวยช้อนมองช้างด้วยแววตาหวานเชื่อมและสั่นระริกราวกับมีถ้อยคำนับพันอยากจะเอ่ยออกมา เธอทอดสะพานความรู้สึกผ่านสายตาเว้าวอนระคนตัดพ้อ ทว่าช้างกลับยืนนิ่ง ใบหน้าคมเข้มดุดันไม่สะท้อนความรู้สึกใดออกมาให้เห็น แม้ข้างในอกข้างซ้ายจะปวดหนึบจนแทบแหลกละเอียดกับภาพตำตาที่เพิ่งได้เห็นก็ตาม หญิงสาวเดินผ่านร่างสูงใหญ่ของบอดี้การ์ดหนุ่มไป ปลายชุดเฉียดโดนแขนเสื้อสูทของเขาพร้อมกลิ่นกายที่เคยคุ้น แต่ช้างไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองตาม เขายังคงยืนหลังตรง สายตามองตรงไปยังผู้มีอำนาจสูงสุดของบ้าน เมื่อประตูปิดสนิทลง ราเชนทร์ก็ยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบ พลางหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบของคนผ่านโลกมามากจ้องมองบอดี้การ์ดมือหนึ่งของตน “เห็นแล้วรู้สึกยังไงบ้างล่ะ ช้าง” “คุณราเชนทร์เรียกผมมา มีอะไรให้รับใช้ครับ” ช้างตอบเสียงนิ่ง ไร้ความสั่นไหวในน้ำเสียง ราเชนทร์รับฟังคำตอบที่จงใจเลี่ยงพร้อมกับเค้นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ “ลืมอดีตพวกนั้นไปให้หมด ตอนนี้ไอรินเป็นผู้หญิงของฉัน เป็นของที่ฉันซื้อมาด้วยเงิน และนายก็รู้ดีว่าฉันไม่ชอบให้ใครมองของของฉันด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์” ราเชนทร์พูดตัดบทอย่างเด็ดขาด ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะไม้ขัดมัน “ที่ฉันเรียกนายมาวันนี้ ไม่ใช่เพื่อมาดูเรื่องไร้สาระพวกนั้น แต่ฉันมีงานให้ทำ งานสำคัญที่ฉันไว้ใจได้แค่นายคนเดียวเท่านั้น” “คุณราเชนทร์อยากให้ผมทำอะไร” “ช่วงนี้พวกแก๊งฝั่งใต้เริ่มล้ำเส้น มันจ้องจะเล่นงานฉันทุกทาง และสิ่งที่พวกมันรู้ดีที่สุดคือแก้วตาดวงใจของฉัน เรย์กำลังจะแลนดิ้งถึงไทยในอีกไม่กี่ชั่วโมงนี้ ฉันต้องการให้นายไปทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัยให้ลูกสาวฉัน ยี่สิบสี่ชั่วโมง อย่าให้มีรอยขีดข่วนแม้แต่ปลายเล็บ” ช้างก้มหน้ารับคำสั่ง “ครับ ผมจะดูแลคุณหนูด้วยชีวิต” “ฉันรู้ว่านายทำได้ ไปเตรียมตัวซะ รถพร้อมแล้ว ไปรับยัยตัวแสบกลับบ้านได้เลย” ช้างค้อมศีรษะลงต่ำเพื่อแสดงความเคารพต่อผู้มีพระคุณ ชายที่เคยยื่นมือเข้ามาชุบชีวิตเขาในวันที่พ่อแม่ตายจากไปจนไม่เหลือใครในโลก แม้ราเชนทร์จะเป็นคนเดียวกับที่ใช้เงินฟาดหัวเพื่อแย่งคนรักของเขาไปอย่างเลือดเย็น แต่บุญคุณก้อนใหญ่ที่ค้ำคอก็ทำให้ช้างไม่อาจปฏิเสธคำสั่งนี้ได้เลยแม้แต่คำเดียว ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทขับรถมุ่งหน้าสู่สนามบินสุวรรณภูมิ เขายืนรออยู่ตรงบริเวณทางออกของผู้โดยสารขาเข้าระหว่างประเทศ สายตาคมดุกวาดมองผู้คนรอบข้างอย่างระแวดระวังเพื่อประเมินความปลอดภัยตามสัญชาตญาณ จนกระทั่งประตูเลื่อนอัตโนมัติเปิดออกอีกครั้ง ร่างบางของหญิงสาวคนหนึ่งก็ก้าวออกมา ท่ามกลางผู้คนมากมาย เธอกลับโดดเด่นสะดุดตาราวกับมีแสงสปอตไลต์ส่องลงมาที่ตัวเธอเพียงคนเดียว เรย์ ในวัยยี่สิบเอ็ดปี เติบโตขึ้นมาเป็นหญิงสาวที่สวยสะพรั่งอย่างสมบูรณ์แบบ ผิวพรรณของเธอขาวผ่องดุจหิมะ ใบหน้าหมวยอินเตอร์รับกับดวงตากลมโตเป็นประกายสดใส ริมฝีปากอิ่มรูปกระจับแต้มลิปสติกสีชมพูระเรื่อชวนมอง ผมยาวดัดลอนคลายสีน้ำตาลคาราเมลทิ้งตัวสลวยถึงกลางหลัง เธอสวมเสื้อคาร์ดิแกนผ้าทอเนื้อดีแบรนด์เนมสีครีมตัวสั้น แมตช์กับกระโปรงพลีทสั้นสีขาวที่อวดเรียวขายาวสวย รองเท้าแตะส้นเตี้ยประดับเพชรจากแบรนด์หรูเข้าชุดกับกระเป๋าหนังลูกวัวใบเล็กที่สะพายพาดลำตัว ลุคโดยรวมของเธอบ่งบอกถึงความหรูหรา สง่างาม และมีระดับแบบที่คุณหนูตระกูลใหญ่เท่านั้นที่จะมีได้ ทันทีที่สายตาคู่สวยสบเข้ากับร่างสูงใหญ่ของช้าง ใบหน้าที่เคยเชิดขึ้นอย่างถือตัวก็คลี่ยิ้มกว้างออกมาทันที รอยยิ้มหวานสดใสที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูสว่างไสวขึ้นมาในพริบตา “พี่ช้าง” เสียงหวานใสเอ่ยเรียกเมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมสะอาดปนกลิ่นแป้งเด็กจากตัวเธอ “สวัสดีครับคุณหนู ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ” ช้างก้มหัวลงเล็กน้อยตามหน้าที่ มือหนารับกระเป๋าเดินทางใบหรูจากคนขับรถที่ตามหลังมาไปถือไว้เอง “ไม่ต้องเรียกคุณหนูหรอกค่ะ เรียกเรย์เหมือนเดิมสิคะ ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี เรย์คิดถึงพี่ช้างจังเลย คุณพ่อบอกว่าส่งคนมารับ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นพี่ช้าง ดีใจจัง” เรย์พูดเจื้อยแจ้ว พลางขยับตัวเข้ามาใกล้ชิดอย่างไม่ถือตัว ดวงตาคู่สวยจับจ้องใบหน้าคมคายของชายหนุ่มด้วยความตื่นเต้น “คุณราเชนทร์สั่งให้ผมมารับ และผมจะทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของคุณหนูตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เชิญทางนี้ครับ” ช้างตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ผายมือเชิญให้เธอเดินนำไปยังลานจอดรถด้านนอก “ทำไมตอบสั้นจังเลยล่ะคะ ถามตั้งหลายประโยค” หญิงสาวแอบยู่ปากเล็กน้อยอย่างเอาแต่ใจ แต่ก็ยอมเดินเคียงข้างเขาไปแต่โดยดี ช้างเดินนำคุณหนูตัวเล็กไปยังรถ BMW ซีรีส์ 7 รุ่นล่าสุดสีดำเงาวับที่จอดเทียบรออยู่ ตัวรถหรูหราโอ่อ่าสะท้อนแสงไฟรอบด้าน บ่งบอกถึงฐานะอันมั่งคั่งของเจ้าของ ช้างเปิดประตูเบาะหลังออกให้หญิงสาวก้าวขึ้นไปนั่งอย่างระมัดระวัง ก่อนที่เขาจะเก็บสัมภาระท้ายรถแล้วก้าวขึ้นไปนั่งประจำตำแหน่งข้างคนขับ เมื่อรถยนต์ขับเคลื่อนตัวออกสู่ท้องถนน ความเงียบภายในห้องโดยสารก็เริ่มปกคลุม ช้างมองตรงไปข้างหน้าผ่านกระจกหน้ารถ ร่างกายตึงเปรี๊ยะตามความเคยชินของการระวังภัย “พี่ช้างคะ” เสียงหวานดังขึ้นจากเบาะหลังพร้อมกับร่างเล็กที่โน้มตัวข้ามมาระหว่างเบาะคู่หน้า ใบหน้าสวยหวานยื่นเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนต้นแขนแกร่งของเขา ช้างหันกลับไปสบตากลมโตคู่นั้นทันที “ครับ มีอะไรขาดเหลือหรือเปล่าครับ” “ไม่มีหรอกค่ะ แค่จะถามว่า ไม่เจอกันหลายปี ทำไมหน้าพี่ยังบึ้งเหมือนเดิมเลยล่ะคะเนี่ย ดุขึ้นกว่าเดิมตั้งเยอะ ยิ้มให้กันหน่อยไม่ได้เหรอพี่ช้าง เรย์อุตส่าห์บินกลับมาหาเลยนะ” เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงขี้อ้อน ดวงตาเป็นประกายวิบวับราวกับกำลังสนุกที่ได้หยอกล้อเขา ช้างนิ่งงันไปครู่หนึ่ง สายตาคมดุจ้องมองใบหน้าไร้เดียงสาและแสนสดใสของหญิงสาวตรงหน้า ในใจของเขาเกิดความรู้สึกปั่นป่วนอย่างรุนแรง จะให้เขายิ้มออกมาได้อย่างไร ในเมื่อความจริงทุกอย่างมันบิดเบี้ยวไปหมด พ่อของเธอเพิ่งจะพรากผู้หญิงที่เขารักไปเป็นเมียเก็บต่อหน้าต่อตา ใช้เงินซื้อผู้หญิงของเขาไปครอบครองหน้าตาเฉย แต่ในเวลาเดียวกัน เขากลับต้องเอาชีวิตของตัวเองเข้ามาผูกติดเพื่อปกป้องแก้วตาดวงใจของคนที่แย่งเมียเขาไป ความสัมพันธ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี้บีบคั้นหัวใจเขาจนแทบหายใจไม่ออก แล้วเขาควรจะรู้สึกอย่างไรกับเด็กสาวตรงหน้านี้ดี คุณหนูผู้บริสุทธิ์ที่ไม่เคยรับรู้เรื่องราวดำมืดของผู้ใหญ่เลยแม้แต่น้อย “หน้าที่ของผมคือดูแลความปลอดภัยครับ ไม่ใช่สร้างรอยยิ้ม” ช้างตอบเสียงต่ำและเรียบนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ เรย์ได้ยินคำตอบก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอทิ้งตัวกลับไปพิงเบาะหลังตามเดิมแล้วกอดอก มองเสี้ยวหน้าคมเข้มของบอดี้การ์ดหนุ่มผ่านกระจกมองหลังด้วยความรู้สึกท้าทาย “คอยดูเถอะ เรย์จะทำให้พี่ช้างยิ้มบ่อยๆ ให้ได้เลย” คุณหนูตัวแสบพึมพำกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มซุกซนที่ผุดขึ้นที่มุมปาก ยิ้มบ่อยๆ ที่ว่า โดยเฉพาะการยิ้มให้เธอ