วิศวะร้ายของยัยแม่มด

@มหาวิทยาลัย เคแบค วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันจะต้องมาเรียนกับสถาบันศึกษาแห่งใหม่ ฉันพึ่งโอนย้ายมาจากมหาลัยเดิมที่ประเทศอังกฤษมาเรียนต่อคณะบริหารปีสองที่นี่ ทำไมฉันถึงได้มาเรียนที่ไทยน่ะหรอ ก็เพราะแด๊ดดี้ของฉันย้ายมาทำธุระกิจที่ไทยร่วมลงทุนกับเพื่อนรักที่นี่ และอีกอย่างก็เป็นประเทศบ้านเกิดของแม่ด้วยแด๊ดเลยยอมมาทำ ส่วนธุรกิจที่โน่นก็มีเหมือนกัน ทว่าแด๊ดก็บินไปบินมา ฉันถึงได้ย้ายมาเรียนที่นี่ไงล่ะเพราะที่นี่ยังมีคุณป้ากับเพื่อนที่ฉันสนิทตั้งแต่เด็ก ถ้าให้เลือกฉันก็อยากเรียนที่ไทยมากกว่าอยู่แล้ว ถึงแม้การกลับมาอยู่ที่ไทยในครั้งนี้คุณแม่จะไม่อยู่แล้วก็ตาม แด๊ดดี้ของฉันเองก็ไม่ยอมมีใครใหม่ซะทีเพราะแด๊ดบอกว่าไม่มีใครมาแทนแม่ของฉันได้ แด๊ดเลยไม่เคยคิดที่จะมีใครเลย แด๊ดบอกว่าเอาเวลามาสนใจลูกสาวตัวเองดีกว่า ทุกวันนี้ก็แทบจะปวดหัว เพราะอะไรน่ะหรอ อิอิ....ก็เพราะความสวยของลูกสาวเป็นเหตุนะสิ มีแต่คนขอมาสมัครเป็นลูกเขย ถามว่าหวงลูกไหม ก็มีหวงและห่วงบ้างแต่ไม่ได้ถึงขนาดนั้น ถ้าลูกจะรักจะชอบใครอันนั้นก็เป็นสิทธิ์ของลูกสาว คนเป็นพ่อมีหน้าที่คอยsupport คอยเป็นห่วงอยู่ใกล้ๆ วันนี้ก็เหมือนกันแด๊ดมาส่งฉันที่มหาวิทยาลัยวันแรก ทีแรกยัยซิงซีบอกว่าจะแวะมารับ ฉันบอกว่าเจอกันที่มอเลยง่ายดีพอถึงค่อยโทรหา "ตื่นเต้นไหมลูก" เจสันหันมาถามลูกสาวคนสวยที่ต้องมาเรียนที่ไทยเป็นวันแรก "ก็นิดหน่อยค่ะแด๊ด" "ดีแล้ว ตั้งใจเรียน" เจสันยกมือขึ้นลูบหัวของลูกสาวเบาๆด้วยความรักและเอ็นดู "ค่ะ หนูไปก่อนนะ" จุ๊บ! ก่อนที่ฉันจะหอมแก้มคนเป็นพ่อแล้วเดินลงจากรถไป ฉันเดินมายังตึกคณะบริหาร แต่ก็ต้องแปลกใจกับสายตาของคนแถวนี้ ที่มองฉันหนักมากบางคนก็ยิ้มให้บางคนก็อ้าปากค้าง บางคนก็ทำเหมือนไม่ชอบขี้หน้า นี่มันคืออะไรของพวกเขากัน และตอนนี้ฉันก็ไม่รู้ว่ายัยซิงซีรอฉันอยู่ที่ไหน จากนั้นก็ล้วงโทรศัพท์กดโทรหาเพราะฉันเองก็ไม่ได้อยากเป็นเป้าสายตาของทุกคนที่นี่นักหรอก "ซิงซีแกอยู่ไหนฉันมาถึงแล้วนะ" (นั่งอยู่ตรงม้าหินอ่อน ฉันเห็นแกแล้วแกเดินเข้ามาสิฉันอยู่ด้านขวามือของแก) "เคๆฉันเห็นแกแล้ว" หลังจากที่วางสายฉันก็เดินไปหาเพื่อนที่ชื่อซิงซี ซิงซีเป็นญาติและเธอยังเป็นเพื่อนสนิทของฉัน แม่ของเธอเป็นพี่สาวของแม่ฉัน เราสนิทกันตั้งแต่เด็กแล้ว ฉันมาไทยทีไรฉันจะชอบชวนยัยซิงซีเล่นซินเดอเรลล่า กับแม่มดตลอด บทบาทที่ต้องเข้ากับฉันก็คือแม่มดจร้าให้เป็นซินเดอเรลล่าไม่เอาด้วยหรอก ฉันชอบทำอะไรที่มันเหนือกว่านั้นเยอะ "ยัยฮันนี่เธอสวยขึ้นปะเนี่ย" เมื่อมาถึงที่โต๊ะประโยคแรกของซิงซีที่ทัก "ก็เหมือนเดิมนั้นแหละ ฉันว่าแกก็สวยขึ้นนะ" ต่างฝ่ายต่างชมกันและกัน "นั่งก่อนเหลือเวลาตั้งครึ่งชั่วโมงก่อนจะเข้าเรียน ฉันจะแนะนำให้เธอรู้จักเพื่อนสนิทของฉัน นี่โรส ส่วนนี่ฮันนี่" หลังจากที่ซิงซีแนะนำจบฉันก็หันไปยิ้มบางๆให้เธอ เพราะเพื่อนของยัยนี่สวยมาก ทั้งดูน่ารักทั้งดูเซ็กซี่ผิวขาวอมชมพู อื้อใครได้เป็นแฟนคงโชคดีมาก "ยินดีที่ได้รู้จักนะ เธอสวยมากเลยโรส" "ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน เธอก็สวยมาก ถ้าเธอมาเรียนที่นี่ตั้งแต่แรกนะ เธอได้เป็นดาวมหาลัยแทนฉันไปแล้ว" "นี่ดาวมหาลัยหรอสมมงมาก" ไม่แปลกที่เธอจะได้เป็นดาว ขนาดฉันเป็นผู้หญิงฉันยังชอบเธอเลย "แล้วนี่แกย้ายมาปุ๊บปั๊บแบบนี่จะเรียนนานแค่ไหน" "ก็น่าจะเรียบจบเลยมั้ง" "จริงดิ ดีจริงๆ แหม่แกจะมาก็ไม่บอกอะไรฉันเลยนะ" "โทษที พอดีว่าเตรียมเรื่องย้ายเลยลืม" "ดีเลยแกมาฉันจะพาแกไปเปิดหูเปิดตาคืนนี้ สนใจไปนั่งที่คลับไหม" "แน่ใจว่าจะนั่ง" ฉันไม่เชื่อว่ายัยซิงซีจะนั่งจร้า เธอชวนไปเพราะอยากไปแดนซ์มากกว่า "ฮ่าๆรู้ทันฉันอีกแล้ว" "ฉันเป็นเพื่อนแกตั้งแต่เด็กค่ะ อาหมวยซิงซีคงไม่นั่งมองดูหรอกมั้ง" "เธอพูดถูกฮันนี่ ขาแดนซ์ตัวแม่เลยเหอะ" โรสเป็นคนเอ่ยปากพูดว่าซิงซีนั้นเจ้าแม่ของจริง ไหนๆก็รู้จักเพื่อนใหม่แล้วฉันเลยขอไลน์ซะเลย เพราะฉันชอบเธอ และถูกชะตาด้วย "จริงสิโรสฉันขอไลน์เธอหน่อย" โรสยิ้มแล้วก็ยื่นโทรศัพท์มาให้ฉันสแกนเพิ่มเพื่อน "ได้สิ" "ไหนๆเราก็มีไลน์กันแล้ว ฉันว่าเรามาตั้งกลุ่มไลน์ไว้เม้าท์มอยซอยแปดกันดีไหม" ซิงซีก็เสนอความคิดออกมา "ได้สิฉันว่ากลุ่มเราเหมาะสมมากกับชื่อแก๊งนางฟ้า" ฉันเป็นคนเสนอความคิดนี่ออกมาเอง ก็เพราะเราทั้งสามสวยกันทุกคนยังไงล่ะ คนนึงก็ดาวมหาลัย อีกคนก็ดาวคณะ ไม่ได้พูดเกินจริงแต่มันคือเรื่องจริง "ความคิดดีงั้นตามนี่" ซิงซีก็เอ่ยสรุปจบว่าจะเอาชื่อนี้ด้วย โรสเองก็เห็นด้วย หลังจากที่เม้าท์มอยกันสนุกปาก ก่อนที่พวกเราทั้งสามจะพากันเข้ามาเรียนในคลาส เมื่อมาเรียนวันแรกอาจารย์ก็ให้แนะนำตัวกับเพื่อนๆโดยที่เพื่อนๆผู้ชายภายในห้องก็พากันแซวฉันซะยกใหญ่ 'ถามว่ามีแฟนหรือยังบ้าง' 'ทำไมถึงสวยขนาดนี้บ้านให้กินข้าวกับอะไร' แล้วยังมีมุขอีกว่า 'แขนเธอเป็นอะไร' ฉันก็รู้อยู่แล้วแหละว่านายนั้นจะพูดอะไรเพราะอยู่ที่อังกฤษฉันเจอมาทุกมุขแล้ว 'แขนฉันเป็นไรหรอ' ฉันแกล้งตอบรับมุขไปเท่านั้นแหละ ก่อนที่นายนั้นจะบอกว่า 'แขนเป็นฝ่อขอเป็นแฟนเธอได้ไหม' ว่าแล้วไง มุขแป๊กชะมัด บางคนก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปฉันทำอย่างกับฉันเป็นดาราดังงั้นแหละ สรุปความสวยเป็นเหตุอีกตามเคย คณะวิศวะ "ไอ้เตอร์ มึงจะโดดเรียนหรอวะวิชานี่" ราเชนที่เห็นว่าเพื่อนนอนสะบายอารมณ์ก็ถาม ก็เข้าใจว่ามันเป็นถึงลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัยอยากจะทำอะไรก็ได้ แต่ก็แปลกโดนเรียนบ่อยสมองมันโคตรฉลาด "ป่าว" "ป่าวเหี้ยอะไรแม่งยังนอนสบายใจเฉิบอยู่ได้" โรเตอร์ไม่สนใจคำพูดของราเชน คนตัวสูงก็นอนกระดิกขาไปมา "ไอ้เตอร์กูมีอะไรอยากให้มึงดูแม่งโครตสวยเลยว่ะ"อยู่ๆเจไดที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ มันก็เอ่ยปากหันมาบอกผมซะงั้น "อะไรของมึงวะเจได" "สาวสวย ดูนี่ดิในเพจหนุ่มหล่อสาวสวยของมหาลัยแอดมินเอารูปลง พึ่งย้ายมาเรียนปีสองคณะเดียวกับน้องมึง แต่ไม่ได้บอกชื่อเต็มว่ะ ให้แค่อักษรย่อแค่ ฮ. มา" เจไดก็ยื่นโทรศัพท์ให้โรเตอร์ดู สายตานิ่งๆมองดูภาพของหญิงสาว "เป็นไงวะสวยใช่ไหม" "ก็งั้นๆ" "ไอ้ห่างั้นๆ อย่าให้กูเห็นมึงไปจีบน้องเขาก็แล้วกัน แล้วอีกอย่างอย่ามาแย่งกูจะจีบเธอ" โรเตอร์ก็ไม่พูดอะไรแต่กับหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมากดไถฟีดไอจีเล่น ก่อนจะกดเข้าไปดูในเพจมอเคแบคที่เอาไว้ลงคนดังของมหาลัย ใครสวยใครหล่อรู้หมดโดยเฉพาะสามหนุ่มหล่อของวิศวะโยธาที่ดังสุดๆในตอนนี้ "มึงดูนี่ไอ้ราเชน มึงว่าสวยไหมไอ้ห่าเตอร์บอกงั้นๆ" เจไดไม่เชื่อว่าน้องเขาไม่สวยเลยเอารูปให้ราเชนดูบ้าง "สวยดี" "จริงสวย ว่าที่แฟนใหม่ของกูบอกเลย โอ๊ย....ไอ้สัสเตอร์" อยู่ๆมันก็เอามือมาตบหัวของผม "ฝันหรอว่ะ ไปเรียนได้แล้ว ลุกดิ" พูดจบโรเตอร์ก็เดินออกไปเลยด้วยสีหน้านิ่งๆ โดยที่เพื่อนไม่รู้ว่าเขานั้นกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่