bc

ย้อนวัยอลเวงรักเธอคนเดิม (อ่านฟรีจบเรื่อง)

book_age12+
278
FOLLOW
1.8K
READ
love-triangle
HE
lighthearted
mystery
office/work place
secrets
like
intro-logo
Blurb

การได้กลับมาเจอกับเธออีกครั้งถึงมันจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญในชีวิตของเขา แต่กับความรักของเขาที่มีต่อเธอนั้นมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน เขาเฝ้าแอบมองเธอและแอบชอบเธออยู่คนเดียวโดยที่เขาไม่เคยคิดที่จะบอกให้เธอได้รับรู้ และการที่เขาได้บังเอิญเจอเธอหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมานานนับสิบๆปีในครั้งนี้ เขาถือว่ามันเป็นบุพเพที่สวรรค์เข้าข้างเขาและทำให้เขาได้สารภาพความจริงกับเธอ ว่าเขารู้สึกยังไงกับเธอสักที

chap-preview
Free preview
ตอนที่ 1 บังเอิญ
“ณัฐปล่อยวิน อย่าทำอย่างนี้ ไม่เอา ไม่ได้ หยุด วินบอกให้หยุด ” เสียงของยศวินกำลังพูดปฏิเสธหญิงสาว เพราะหญิงสาวกำลังลวนลามเขาอยู่ “ทำมายยยยย เราไม่ดีพอหรือว่าสวยไม่พอหรืองายยยย ” ณัฐฌาพรที่กำลังเมามายถามชายหนุ่มตรงหน้าพร้อมกับเอามือมาลูบไล้ไปบนร่างกายกำยำของชายหนุ่มอย่างไร้สติ “ไม่ใช่อย่างนั้น ตอนนี้ณัฐเมามากแล้ว ณัฐรีบพักผ่อนดีกว่า รีบนอนเถอะนะ หรือถ้าณัฐไม่อยากนอนที่นี่ ณัฐก็บอกวินมา ว่าบ้านณัฐอยู่ที่ไหนวินจะเรียกรถให้ไปส่งที่บ้าน ” ยศวินพูดกับหญิงสาวที่กำลังลวนลามเขาไม่หยุด “ ณัฐจะนอนที่นี่ ” ณัฐฌาพรพูดด้วยยน้ำเสียงไม่พอใจเธอกำลังรู้สึกสนุกเพลิดเพลินกับร่างกายกำยำของชายหนุ่มตรงหน้า ตอนนี้เธอสวมกอดชายหนุ่มแนบแน่นยิ่งขึ้นกว่าเดิม “โอเคๆนอนที่นี่ก็ได้ แต่ตอนนี้ปล่อยวินก่อน” ยศวินพูดและพยายามแกะมือของหญิงสาวออกจากร่างกายของเขา แต่ยิ่งแกะหญิงสาวก็ยิ่งมือเป็นปลาหมึกเธอยิ่งรัดแน่นขึ้นกว่าเดิม และจู่ๆเรื่องที่เขาไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้นก็เกิดขึ้นเพราะหญิงสาวเอามือของเธอมาจับใบหน้าของเขาแล้วก็ล็อกคอเขาเอาไว้ เธอเขย่งเท้าขึ้นมาพร้อมกับริมฝีปากบางๆของเธอแล้วจุ๊บที่ริมฝีปากหนาๆของชายหนุ่ม “จุ๊บๆๆ” “ เฮ้ย..ณัฐอย่าทำอย่างนี้ ”ยศวินพูดด้วยน้ำเสียงตกใจเพราะจู่ๆณัฐฌาพรก็แอบจุ๊บปากของเขา “มาา...ม๊ะ มาให้พี่สาวคนนี้จูบซะดีๆ” ณัฐฌาพรพูดและก็พยายามดึงใบหน้าของยศวินมาจูบอีกครั้ง “ณัฐอย่านะ ถ้าเธอจูบเรา เราจะทนไม่ไหวเอานะ” ยศวินพูดเตือนและก็พยายามขัดขืนไม่ให้หญิงสาวตรงหน้าจูบเขา “ ทนไม่ไหวก็ไม่ต้องทนสิ มาม๊ะมาให้พี่จูบซะดีๆ” ณัฐฌาพรพูดและก็พยายามจะจูบชายหนุ่ม “ เธอมากระตุ้นอารมณ์ทุกอนูของเราเองนะณัฐ เธออย่ามาเสียใจทีหลังไม่ทันแล้วนะ” ยศวินพูดจบก็ก้มลงไปจูบหญิงสาวตรงหน้าด้วยอารมณ์ที่กำลังพลุกพล่านเพราะตั้งแต่ที่ณัฐฌาพรเริ่มลวนลามเขา เขาก็เกิดอารมณ์ร่วมอยู่แล้วและตอนนี้พอหญิงสาวเปิดโอกาส เขาก็เลยหมดความอดทนกับเธอในทันที ตอนนี้ทั้งสองคนต่างก็แลกจูบกันแบบไม่มีใครยอมใคร และหลังจากนั้นยศวินก็ส่งลิ้นร้ายๆของเขาสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากของหญิงสาวเพื่อควานหาความหอมหวานจากโพรงปากของเธอด้วยความเร่าร้อน และในขณะเดียวกันหญิงสาวคนสวยตรงหน้าก็ยินยอมพร้อมใจและให้ความร่วมมือกับเขา เพื่อให้เขาได้ความหวานจากริมฝีปากของเธอได้เต็มที่ ความรู้สึกทั้งหมดที่ยศวินกำลังได้รับอยู่ตอนนี้นั้นกำลังล้นทะลัก ความต้องการในร่างกายของเขาก็กำลังปะทุขึ้นมาจนเขาแทบจะระเบิด และความอดทนอดกลั้นของเขาที่มีต่อหญิงสาวก็ขาดลงจนถึงขั้นที่เขาก็ไม่สามารถควบคุมความต้องการของเขาได้อีกต่อไป “เราขอนะณัฐ เราไม่ไหวแล้ว” ยศวินพูดกับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ตอนนี้ร่างกายของเขากำลังร้อนรุ่ม ความเป็นชายในตัวเขาขยายใหญ่ขึ้นจนคับแน่น เขาเริ่มรู้สึกอึดอัดและอยากจะปลดปล่อยให้มันได้สัมผัสกับร่างกายของหญิงสาวที่กำลังยั่วยวนเขาอยู่ตรงหน้า “อืม” หญิงสาวร่างเล็กเปล่งเสียงอนุญาตชายหนุ่มเพราะตอนนี้เธอเองก็ไม่สามารถที่จะทนแรงปรารถนาที่อยู่ภายในร่างกายของเธอได้เช่นกัน เสียงเนื้อปะทะเนื้อและเสียงร้องครวญครางของชายหญิงก็ดังสอดประสานกังวานกันอยู่ภายในห้องนอนของโรงแรมสุดหรูใจกลางเมือง “ตับๆๆๆๆ” “โอ้วๆๆ ณัฐเธอยังแน่นมากเลยนะ ตอดวินจนวินเสียวไปหมดแล้ว” ยศวิน กระซิบพูดกับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพร้อมกับมือของเขาที่สัมผัสและลูบไล้เพื่อกระตุ้นอารมณ์ของหญิงสาวร่างเล็กให้มีอารมณ์ปรารถนามากยิ่งขี้น “อืมมมมมมม ” เสียงหวานครางกระเส่าเบาๆในลำคอและยิ่งลิ้นร้อนๆสากๆของชายหนุ่มจูบสัมผัสลงตามร่างกายของเธออย่างเร่าร้อน เธอก็ส่งเสียงครางกระเส่าแสนหวานออกไป “ อืมมมม อ๊ะ อ๊า... ”เสียงหวานร้องครางดังขึ้นเมื่อกำลังใกล้จะถึงจุดสุดยอด “เสร็จพร้อมกันเลยนะณัฐ” ยศวินพูดกระซิบเสียงกระเส่า และเขาก็เริ่มเร่งเอวสอบของเขาให้เร็วและแรงขึ้น “ปึกๆๆๆ”ไม่นานชายหนุ่มก็ถึงจุดสุดยอด เช่นเดียวกับหญิงสาว “โอ้วววว อ๊า...” ยศวินล้มตัวลงนอนกอดก่ายไปกับร่างกายเล็กบางของหญิงสาวที่ตอนนี้นอนหลับสนิทไปเรียบร้อย ก่อนที่เรื่องทุกอย่างจะจบลงตรงนี้ ต้องย้อนกลับไปเมื่อตอนเย็นเวลาประมาณ 18.00 น. หญิงสาวแสนสวยร่างเล็กบางกำลังเดินลงมาจากตึกสำนักงานของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ด้วยความรีบร้อนที่จะรีบไปรับรถที่ศูนย์บริการ เธอจึงรีบเดิน และจู่ๆเธอก็เดินไปชนเข้ากับชายหนุ่มที่หยุดเดินกะทันหันตรงหน้าเธอโดยบังเอิญ ตอนนี้ข้าวของต่างๆของเธอหล่นกระจัดกระจายเต็มพื้น ณัฐฌาพรรีบนั่งลงไปเก็บข้าวของที่ร่วงหล่นที่พื้นอย่างทุลักทุเล ชายหนุ่มที่เธอเดินชนก็นั่งลงมาช่วยเธอเก็บด้วยอีกคน “ขอโทษค่ะ” ณัฐฌาพรรีบพูดขอโทษเพราะเมื่อครู่นี้เธอเองก็กำลังก้มดูโทรศัพท์ก็เลยทำให้ไม่ทันได้มองว่ามีคนยืนอยู่เธอก็เลยชนเขาเข้าเต็มๆ “ ไม่เป็นไรครับ ผมเองก็ต้องขอโทษคุณด้วยเหมือนกันที่ผมหยุดเดินกะทันหัน” ยศวินพูดกับหญิงสาวและก็ช่วยหญิงสาวเก็บของที่หล่นกระจายเต็มพื้นทีละชิ้น “ ไม่ต้องช่วยเก็บก็ได้ค่ะ ถ้าคุณรีบมากคุณไปก่อนเลยก็ได้ค่ะ” ณัฐฌาพรพูดกับชายหนุ่มและก็เงยหน้ามอง และเธอก็ต้องประหลาดใจเพราะผู้ชายที่เธอเดินชนนั้น ช่างดูคุ้นตามากและดูเหมือนว่าเธอจะรู้จักเขา “ ไม่เป็นไรครับให้ผมช่วยดีกว่า” ยศวินพูดและก็เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า และเขาก็มีสีหน้าประหลาดใจเช่นกันเพราะว่าหญิงสาวตรงหน้านี้ช่างคุ้นตาเหมือนว่าเขาต้องเคยรู้จักเธอมาก่อนแน่นอน “ หน้าคุณดูคุ้นๆนะคะ พวกเราเคยรู้จักกันมาก่อนใช่ไหม” ณัฐฌาพรถามชายหนุ่มด้วยความสงสัย “ ถ้าผมไม่คุ้นหน้าคุณเหมือนกัน ผมคงคิดว่าคุณน่าจะใช้มุกหน้าคุ้นๆนี้มาพูดจีบผมแล้วนะครับ” ยศวินพูดกับหญิงสาวตรงหน้า และตอนนี้เขาก็คิดว่าหญิงสาวตรงหน้าคนนี้เขาต้องเคยรู้จักมาก่อนแน่นอน “ หมั่นหน้ามากเลยนะคะคุณ ทำไมหรือคะ เมื่อก่อนมีคนมาใช้มุกนี้จีบคุณบ่อยเลยหรือคะ” ณัฐฌาพรพูดแดกดันชายหนุ่มและก็นึกขำในใจอยู่คนเดียวที่ชายหนุ่มตรงหน้านี้ช่างกล้าพูดแบบนี้กับเธอ “ ก็ประมาณหนึ่งครับ” ยศวินตอบพร้อมกับทำหน้ามั่นใจอย่างที่หญิงสาวตรงหน้าพูดแดกดันเขา “ แต่คุณก็หน้าคุ้นๆจริงๆนะคะ หรือว่าเราเคยเป็นเพื่อนนักเรียนกันมาก่อน” ณัฐฌาพรพูดและก็ถามพร้อมกับพยายามคิดไปด้วย “ คุณเคยเรียนที่ไหนมาบ้างล่ะครับ เผื่อคุณจะเรียนที่เดียวกันกับผม” ยศวิน ถามหญิงสาวตรงหน้า “ ฉันเหรอ อืม... มัธยมต้นเรียนที่โรงเรียนXXXX มัธยมปลายเรียนที่โรงเรียน XXXX และมหาลัยเรียนที่ XXXX มีที่ไหนตรงกับคุณบ้างล่ะคะ” ณัฐฌาพรไล่เรียงเสร็จสรรพก็ถามชายหนุ่มตรงหน้า “ มัธยมต้นผมก็เรียนที่โรงเรียนXXXX เหมือนกันครับ แล้วคุณอยู่ห้องไหนผมอยู่ห้อง 2 ครับ” ยศวินพูดและก็ถามหญิงสาว ตอนนี้เขากำลังตื่นเต้นที่ได้เจอเพื่อนเก่าตั้งแต่สมัยมัธยมต้น เพราะตั้งแต่เขาเรียนจบจากที่โรงเรียนนั้น เขาก็ย้ายมาเรียนมัธยมปลายที่กรุงเทพฯและพอจบมัธยมปลายเขาก็ต้องเดินทางไปเรียนต่อที่ต่างประเทศเพราะเขาสอบชิงทุนได้ และหลังจากเรียนจบที่ต่างประเทศเขาก็ได้งานทำที่นั่น และตั้งแต่นั้นมาเขาก็ใช้ชีวิตอยู่ที่ต่างประเทศตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา ตอนนี้ที่เขากลับมาที่ประเทศไทยก็เป็นเพราะเขาต้องมาเข้าร่วมเป็นกรรมการตัดสินให้กับนักศึกษาของมหาวิทยาลัยชื่อดัง ที่ส่งผลงานด้าน AI เข้าประกวด “ ยศวิน อัศวเทวาพิรมย์ใช่ไหม” ณัฐฌาพรถามเพราะเธอค่อนข้างแน่ใจแล้วว่าชายหนุ่มตรงหน้านี้ก็คือนายยศวิน อัศวเทวาพิรมย์ บุคคลที่หายสาบสูญไปจากชีวิตของเธอและเพื่อนๆทุกคน และก็ไม่มีใครสามารถติดต่อนายยศวินคนนี้ได้เลยสักคน “ ใช่ครับ ผมยศวิน ส่วนคุณคือใครกรุณาแนะนำตัวด้วยครับ” ยศวินถามหญิงสาวทั้งๆที่เขาจำได้แล้วว่าหญิงสาวตรงหน้านี้คือใคร แต่เขาก็ยังอยากให้เธอตอบให้เขาแน่ใจอีกที “ จำเราไม่ได้จริงๆเหรอ” ณัฐฌาพรแกล้งถามชายหนุ่มตรงหน้าที่ไม่เคยเจอหน้ากันตลอดเกือบ 30 ปี “ ณัฐฌาพร เพิ่มพูนทรัพย์ ” ยศวินพูดทั้งชื่อและนามสกุลของหญิงสาว “ จำได้แล้วสิ” ณัฐฌาพรพูดและก็ยิ้ม “จำได้แล้ว แต่เธอเปลี่ยนมากไปจนเราจำแทบไม่ได้เลยนะ” ยศวินพูดและก็มองพิจารณาหญิงสาวตรงหน้าอย่างละเอียด “ ไม่ให้เปลี่ยนได้ไง อายุก็ขนาดนี้เราก็ต้องแก่ขึ้นเป็นธรรมดาสิ” ณัฐฌาพรพูดแบบติดตลกพร้อมกับพูดแซวตัวเองว่าแก่แล้ว “ไม่ใช่ เธอไม่ได้แก่สักหน่อย แต่เธอดูเด็กกว่าอายุมากกว่า” ยศวินพูดชมเพราะเขาไม่เคยคิดว่าเพื่อนในวัยเดียวกันจะดูหน้าเด็กได้ขนาดนี้ “อ๋อ” ณัฐฌาพรพูดและก็ถาม “ แล้วนายเป็นไงบ้างสบายดีไหม”ณัฐฌาพรถามยศวิน “สบายดี” ยศวินตอบและก็ถามหญิงสาวเช่นกันว่า “ แล้วเธอล่ะสบายดีไหม สรุปเธอได้ลงเอยกับอำพลมันหรือเปล่า” ยศวินถามหญิงสาว แต่ในใจกลับไม่อยากฟังคำตอบว่าทั้งสองคนได้ลงเอยถึงขั้นได้แต่งงานกันเลย “ ลงเอยบ้าบออะไรของนาย พอจบ ม.3 ต่างคนก็ต่างแยกย้าย และไม่ได้ติดต่อกันเลย จนมาเจอกันอีกทีก็ตอนที่กลับไปงานเลี้ยงรวมรุ่นกันเมื่อตอน10กว่าปีที่แล้วนี่แหละ และตอนนี้อำพลมันก็แต่งงานมีลูกโตเป็นหนุ่มเป็นสาวหมดแล้วด้วย” ณัฐฌาพรตอบคำถามชายหนุ่ม “ อ๋อ แล้วตอนนี้เธอแต่งงานหรือยัง มีลูก กี่คนแล้ว” ยศวินถามหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง ที่ต้องถามอย่างนี้เป็นเพราะหญิงสาวตรงหน้านี้ดูไม่ค่อยเหมือนคนที่แต่งงานแล้ว เพราะลักษณะการแต่งตัวของเธอนั้น ดูจะค่อนข้างไปทางวัยรุ่นอยู่มากและถ้าเป็นคนที่แต่งงานมีสามีแล้ว สามีของเธอก็คงไม่อนุญาตให้เธอแต่งตัวแบบนี้แน่นอน “ หยาบคายนะนาย มาถามอะไรแบบนี้ได้ไง ลูกเลิกอะไรไม่มีทั้งนั้น ขนาดสามีเรายังหาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ” ณัฐฌาพรตอบชายหนุ่มตามตรง เพราะตั้งแต่วันที่โดนแฟนหนุ่มบอกเลิกก็ผ่านมา 10 กว่าปีแล้ว และหลังจากโดนแฟนทิ้งไปณัฐฌาพรก็ไม่เคยคิดจะคบกับใครอีกเลย และเธอก็ตั้งใจจะใช้ชีวิตเป็นสาวโสดไปตลอดชีวิต “ อะไรกัน สวยขนาดนี้ไม่มีใครมาจีบบ้างเลยหรือไง” ยศวินถามด้วยความสงสัย “ เออไม่ต้องถามแล้ว ว่าแต่นายเถอะแต่งงานหรือยัง มีลูกมีเต้ากี่คนแล้ว” ณัฐฌาพรถามยศวินบ้าง “ เราก็ไม่มีสักคนเหมือนกัน และตอนนี้ก็โสดสนิท” ยศวินตอบ “ อะไรกัน หน้าตาดีขนาดนี้ ทำไมถึงไม่มีแฟนล่ะ” ณัฐฌาพรถามชายหนุ่มด้วยความสงสัยเพราะหน้าตาของเขานั้นดูดีมาก เธอจึงไม่อยากจะเชื่อว่าชายหนุ่มยังไม่มีแฟน “ แล้วนี่เธอจะไปไหน ไม่รีบแล้วเหรอ” ยศวินไม่อยากจะตอบเรื่องของตัวเองก็เลยเปลี่ยนเรื่องถามเอาดื้อๆ “ เออเกือบลืม จะไปรับรถ เอารถไปเข้าศูนย์ไว้ และเราก็นัดเขาไว้ว่าจะไปรับตอนหนึ่งทุ่ม” ณัฐฌาพรพูดและก็ก้มดูนาฬิกาที่ข้อมือ “ อ้าวตอนนี้ไปไม่ทันแล้ว” “ ขอโทษนะ” ยศวินรีบพูดขอโทษเพราะถ้าเมื่อครู่เขาไม่หยุดเดินกะทันหันป่านนี้เพื่อนสาวก็คงไปรับรถที่ศูนย์ทันแล้ว “ไม่เป็นไรเอาไว้ไปพรุ่งนี้ก็ได้ แล้วนายล่ะทำไมถึงหยุดเดิน หรือว่าลืมอะไรเหรอ” ณัฐฌาพรถามชายหนุ่ม “ อ๋อ ที่หยุดเดินก็เพราะว่าเดินมาผิดทางเราก็เลยจะกะว่าจะเปลี่ยนไปอีกทาง ก็เลยทำให้เธอต้องเดินมาชนเราไง” ยศวินตอบ “ ผิดทาง” ณัฐฌาพรถามและก็ทำสีหน้าสงสัย “ คือเราเพิ่งจะกลับมาที่ประเทศไทย ก็เลยยังไม่ชินทาง ก็เลยเดินหลงทาง” ยศวินตอบ “ นายไม่ได้อยู่ที่ประเทศไทย แล้วนายไปอยู่ที่ไหนมา” ณัฐฌาพรถาม “ เราย้ายไปอยู่ที่อังกฤษ ไปอยู่ตั้งแต่เรียนจบ ม.6 และเราก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย แต่เพิ่งจะได้กลับมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่แหละ” ยศวินตอบ “ อ๋อเป็นอย่างนี้นี่เอง มิน่าไม่มีใครติดต่อนายได้สักคน” ณัฐฌาพรพูดพร้อมกับทำสีหน้าว่าเธอเข้าใจแล้วว่าทำไมนายยศวินคนนี้ถึงไม่มีใครหาตัวเจอ “ ขอโทษทีนะตอนที่มาเรียนต่อที่กรุงเทพฯก็ทำที่อยู่พวกเธอหายก็เลยไม่รู้ว่าจะบอกยังไง ก็เลยเป็นอย่างที่พวกเธอรู้นั่นแหละ ” ยศวินพูดและก็รู้สึกผิดที่ไม่เคยติดต่อเพื่อนๆเลยสักครั้ง “ ไม่เป็นไร พวกเราก็แค่เป็นห่วงและก็คิดถึงนาย เพราะตั้งแต่ที่พวกเรานัดรวมรุ่นกันได้ ในรุ่นของพวกเราก็ขาดนายอยู่คนเดียวตลอด 10 กว่าปีที่ผ่านมาเอง” ณัฐฌาพรพูดแซวพร้อมกับทำหน้าทะเล้น “ ไปกินข้าวกันไหม จะได้คุยกันอีกสักหน่อย เธอต้องรีบไปไหนอีกหรือเปล่า ” ยศวินถามและก็ชวนหญิงสาว “ ได้สิ ไม่ได้มีธุระอะไรอีกแล้วล่ะ” ณัฐฌาพรตอบ “ ช่วยแนะนำร้านอาหารให้ด้วยนะ เพราะเราไม่รู้เลยว่าร้านไหนอร่อยหรือไม่อร่อย และวันนี้เราขอเป็นเจ้ามือเองนะ ห้ามเธอปฏิเสธด้วย” ยศวินพูด “ได้เลย จะกินให้นายหมดตัวจนต้องร้องขอชีวิตเลยล่ะ” ณัฐฌาพรพูดหยอกล้อด้วยท่าทางน่ารัก “ เอาที่คุณสบายใจเลยครับ” ยศวินพูดและก็ยิ้มกับท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูของเพื่อนสาวที่ยิ่งมองก็ยิ่งน่ารัก หลังจากที่ณัฐฌาพรพา ยศวินไปกินข้าวที่ร้านอาหารกันเสร็จเรียบร้อย ทั้งคู่ต่างก็รู้สึกว่ายังมีเรื่องเยอะแยะมากมายที่ยังอยากจะพูดคุยถามไถ่กันต่อ ทั้งคู่ก็เลยตัดสินใจมานั่งดื่มกันต่อที่ผับแห่งหนึ่ง “แล้วพรุ่งนี้เธอไม่ต้องทำงานหรือไง” ยศวินถามหญิงสาว “ เราลาพักร้อนแล้ว นายล่ะพรุ่งนี้มีธุระหรือเปล่า ถ้ามีก็ดื่มกันสักชั่วโมงก็พอ” ณัฐฌาพรตอบและก็ถาม “ ไม่เป็นไร พรุ่งนี้เราก็ว่างเหมือนกัน” ยศวินตอบ เพราะวันพรุ่งนี้เขาแค่เก็บของเพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับและงานที่เขาได้รับมอบหมายก็เสร็จเรียบร้อยแล้วหมดแล้ว “ ถ้าอย่างนั้นก็ดื่มให้เมากันไปข้างหนึ่งเลยละกัน ไหนๆพวกเราก็ไม่ได้เจอกันง่ายๆ เพราะเดี๋ยวพรุ่งนี้นายก็จะกลับแล้วไม่ใช่เหรอ” ณัฐฌาพรพูดและก็ถามชายหนุ่ม “ได้สิ ไม่เมาไม่เลิกนะ ” ยศวินพูดและก็ยกแก้วขึ้นชนกับหญิงสาว

editor-pick
Dreame-Editor's pick

bc

Her Triplet Alphas

read
7.8M
bc

The Heartless Alpha

read
1.7M
bc

My Professor Is My Alpha Mate

read
527.9K
bc

The Guardian Wolf and her Alpha Mate

read
649.6K
bc

The Perfect Luna

read
4.1M
bc

The Billionaire CEO's Runaway Wife

read
654.6K
bc

Their Bullied and Broken Mate

read
500.7K

Scan code to download app

download_iosApp Store
google icon
Google Play
Facebook