Bölüm 2 Kaderin Sesi
255 Words
Akça’nın abisi bildiği Sarı artık yoktu.
Sadece Gül vardı.
Bahçede, her zamanki bankta oturuyorlardı.Gül, Akça’yı biraz olsun mutlu etmek için ayıcığıyla onu güldürmeye çalışıyordu.
Bir an bankın üstüne çıktı.Dengesini kaybedip düştü.Sol el bileği burkulmuştu.
Akça hemen onu revire götürdü.Bileğini sardılar.Artık Gül’ün bileğindeki doğum lekesi kapanmıştı.Ufak bir gülücük şeklindeydi.
Akça, bilerek sargının üzerine kalemle gülücüğe benzeyen bir şekil çizdi.
Akça:
“Bak, yine bir gülücük var orada.”
Gül:
“Ama acıyor…”
Akça:
“Biliyorum.Ama geçecek.”
Sarı abisinin yokluğunda bir hafta geçmişti.Akça her sabah uyanır uyanmaz pencereye koşuyor, yetimhane kapısına bakıyordu.
Söz verdi. Gelecek, diyordu kendi kendine.
İki hafta daha geçti.Ama gelen giden yoktu.
Akça meraklanmaya başladı.Ya başına bir şey geldiyse?Bu düşünce onu yiyip bitiriyordu.
Ama o gün, Sarı abisinin gidişinden bile daha can yakıcı bir şey olacaktı.
Kahvaltı yapmadan müdürün odasına gitti.Sarı abisini soracaktı.
Kapıya geldiğinde içeride birileri olduğunu fark etti.Durdu.Dinledi.
Bir aile gelmişti.Evlat edinmek istiyorlardı.Bir kız çocuğu…
Akça korktu.Ya Gül’ü alırlarsa?Onu da kaybederse ne yapardı?
Korktuğu başına geldi.Aile Gül’ü evlat edinmek istedi.
Sarı abisinin gidişinden sonra Gül’ü de kaybetmek istemiyordu.Ama elinden bir şey gelmedi.
Gül’ün arabaya binip gidişini izledi.
Gül, arabanın arka camından ağlayarak Akça’ya bakıyordu.
Akça diz çöktü.Yine kimsesiz kalmıştı.
O gece uyuyamadı.Tüm gün olanları düşündü.Yetimhaneden kaçma fikri kafasında büyüdü.
Sarı abisini bulacaktı.Sonra birlikte Gül’ü arayacaklardı.
Planı aklına yatmıştı.
Gece saat üç civarı yetimhaneden kaçtı.İzmir’in sokaklarında koşarak uzaklaştı.
Ama korkmaya başladı.İlk kez bir şehrin sokaklarındaydı.Üstelik yalnızdı.
Bir evin bahçesine girdi.Bir ağacın altına oturdu.Ağlamaya başladı.
Ev sahibi sesi duydu.Kapıya çıktı.
“Kim var orada?” diye bağırdı.
Bu ses… kaderinin yönünü değiştirecekti.
- Writer
