อุ้มรัก...เมียสำรอง

บทที่:6 เข้าใจผิดไป

"นี่คุณ...ก่อนพูดอะไรพล่อยๆ อย่างน้อยก็ควรถามเหตุผลฉันก่อนได้ไหม ไม่ใช่มาถึงพูดจาหยาบคายดูถูกกันแบบนี้" ภิรยาพยายามสะบัดข้อมือ ออกจากการเกาะกุมของเขา แต่เขากลับบีบข้อมือเธอแรงขึ้นอีกจนเธอรู้สึกเจ็บ

"แล้วสิ่งที่ผมเห็นมันคืออะไร" สายตาคมดุจ้องหน้าเธออย่างจะกินเลือดกินเนื้อ เขาบีบข้อมือเธอจนเจ็บภิรยาทนไม่ไหว ร้องออกมาเสียงดัง

" โอ้ย...ปล่อยฉันนะ คุณมีสิทธิ์อะไรมายุ่งกับงานของฉัน" ภิรยาโวยวายเสียงดัง เธอพยายามแกะมือหนาออก เขามองเธออย่างเย็นชาแต่งงานกันยังไม่ถึงสามวัน เธอยังกล้ามาทำงานแบบนี้อีก เธอไม่ให้เกียรติเขาเลยสักนิด

ภิรยาพยายามหาทางให้ตัวเองหลุดพ้น จากการเกาะกุมของวธันธร พอดีกับภารันเธอมารับภริยา เพราะวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของเธอ เขาจึงมาหาเธอที่ร้าน

"ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้นะ" ภารันเดินตรงเข้ามากระชากมือหนา ของวธันธรออกอย่างรวดเร็ว แล้วดึงภิรยาถอยออกมาหลับอยู่ข้างหลังเขา ทั้งคู่ยืนประจันหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร

"ภิเป็นอะไรไหม" เขาหันมาถามเธออย่างเป็นห่วง ภารันเห็นเหตุการณ์ ตั้งแต่เขากำลังจอดรถเขาจึงรีบลงมา คิดว่าแขกรังแกเธอเพราะเมา แต่ดูแล้วเหมือนผู้ชายคนนั้นไม่ได้เมา

"ภิไม่เป็นไรหรอกภารัน...เราเข้าไปในร้านกันเถอะ" ภิรยาดึงกระตุกข้อมือเขา แล้วสบตาภารันเป็นการส่งซิก ให้เขาตามเธอเข้ามาในร้าน

"เดี๋ยวภิรยา...เราคุยกันยังไม่รู้เรื่องเลย ไอ้หน้าตี๋นี้คงจะเป็นลูกค้าอีกคนของเธอสิท่า" เขาเอ่ยอย่างดูถูกคิดว่าภารัน คือลูกค้าของเธอผู้ชายคนนี้ปากร้าย แถมยังเย็นชาอีกเมื่อไหร่อนิตาพี่สาวเธอจะกลับมา

เธอคงทนไม่ไหวแน่ถ้าเขายังมารบกวน กับชีวิตประจำวันของเธออยู่แบบนี้ งานที่ร้านเหล้าของเธอต้องแย่แน่ขืนเขายังมาวุ่นวายอยู่แบบนี้

"คุณพูดเรื่องอะไร...หยุดพูดจาดูถูกภิได้แล้ว" ภารันเดินเขาไปผลักอกวธันธรอย่างเอาเรื่อง ถึงแม้ภิรยาจะเป็นสาวเชียร์เหล้า แต่เธอไม่เคยทำตัวเสียหายและลูกค้าส่วนใหญ่

เป็นลูกค้าประจำของร้าน และลูกค้าส่วนใหญ่จะสุภาพกับเธอทั้งนั้น ส่วนลูกค้าขาจรก็มีบ้างที่เห็นสาวสวยเข้ามาดูแล แล้วแต๊ะอั๋งจับนุ่นจับนี่ตามประสาคนเมาแต่ก็มีน้อยคน

"พอเถอะภารัน...เข้าไปข้างในได้แล้ว เขาจะคิดยังไงก็เรื่องของเขา"ภิรยาเอ่ยขึ้นแล้วดันหลังเขา ให้เดินเข้าไปในร้านเพราะถ้าอยู่นานกว่านั้น กลัวว่าทั้งคู่จะมีเรื่องกัน

พอเข้ามาในร้านภิรยาก็เห็นเจ๊ลี่ลงมาดูแลลูกค้าแทนเธออยู่ เธอจึงเดินเข้าไปขออนุญาตเจ๊ลี่กลับบ้านก่อนเวลา เพราะตอนนั้นเพิ่งเที่ยงคืนกว่า แต่ร้านปิดตีสองเธอไม่มีกระจิตกระใจทำงาน และกลัววธันธรจะมาหาเรื่องเธออีกจึงขอตัวกลับก่อน

"เจ๊ลี่คะ...วันนี้ภิขอตัวกลับก่อนเวลานะคะ ภิปวดหัวไม่ค่อยสบายค่ะ" เธอบอกเหตุผลกับเจ๊ลี่ขอตัวกลับก่อนเวลา เจ๊ลี่ก็อนุญาตเพราะเห็นหน้าตาของภิรยาไม่ค่อยดีนักจึงให้เธอกลับไปพัก

"เป็นไรมากหรือเปล่าภิ...ดูหน้าตาไม่ค่อยสดชื่นเลยนะ" เจ๊ลี่ถามด้วยความเป็นห่วง และบอกให้เธอกลับไปพัก อีกอย่างตอนนี้ลูกค้าเริ่มน้อยลงแล้วอีกแค่สองชั่วโมง ร้านก็จะปิดแล้ว

"ไม่เป็นไรค่ะเจ๊ไว้พรุ่งนี้ภิจะเล่าให้ฟัง ภิกลับก่อนนะคะ"เธอเอ่ยแล้วยิ้มขอตัวเข้าไปเปลี่ยนชุด และกลับหอพักที่เธออาศัยอยู่ โดยที่มีภารันขับรถไปส่งเธอที่อพาร์ทเม้นท์

วธันธรแอบขับรถตามภิรยาออกไป จนถึงอพาร์ทเม้นของเธอเมื่อภารันขับรถมาถึง ภิรยาก็เอ่ยขอบคุณและขอตัวขึ้นห้องไป โดยที่เธอไม่ได้ชวนภารันขึ้นไปบนห้อง เพราะเห็นว่าดึกมากแล้ว

เขาก็ยอมแต่โดยดีและยังไม่ถามถึงเรื่องผู้ชายคนนั้น ที่รังแกเธอตอนอยู่ร้านเหล้า เมื่อภารันขับรถออกไปวธันธรก็ลงจากรถ และรีบตามภิรยาขึ้นไปบนห้อง

เขาอยากรู้ว่าผู้หญิงที่ยอมแต่งงานกับเขา เธอต้องการอะไรกันแน่ ในเมื่อรู้ว่าเธอต้องแต่งเข้าตระกูลใหญ่ แล้วทำไมถึงทำตัวมั่วผู้ชายแบบนั้นอย่างไม่อายฟ้าอายดิน

"ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก" เสียงเคาะประตูดังขึ้น เมื่อภิรยาปิดประตูลงได้เพียงครู่เดียว เธอคิดว่าเป็นภารันเพราะเขาเพิ่งมาส่งเธอ ยังไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ เธอจึงเปิดประตูโดยไม่ได้ถาม ปกติไม่เคยมีใครมาหาเธอที่อพาร์ทเม้นท์เลย

"มีอะไรหรือภารัน" ภิรยาเปิดประตูพร้อมเอ่ยถาม เธอคิดว่าคนที่มาเคาะประตูคือภารัน เธอตกใจมากเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตู

ภิรยารีบผลักประตูปิดแต่ก็ช้ากว่าวธันธร เขาใช้มือดันประตูไว้แล้วผลักเข้าไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักร่างสูงก็เข้ามาอยู่ในห้องของเธอแล้ว

"คุณมาทำไม...ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณออกไป" ภิรยาเอ่ยอย่างบึ้งตึงไม่สบอารมณ์ เมื่อยืนเผชิญหน้ากัยผู้มาเยือน ผู้ชายปากร้ายนิสัยแย่ๆแบบนี้เธอไม่อยากเจอเขาอีก

เขาทำหน้านิ่งขรึมไม่สนใจที่เธอพูดเดินสำรวจไปรอบห้อง อย่างถือวิสาสะจนภิรยาอดหมั่นไส้ไม่ได้ เธอเขียนโน๊ตบอกเขาไว้อย่างชัดเจนแล้วนี่ว่าต่างคนต่างอยู่ เขาจะมายุ่งวุ่นวายอะไรกับเธออีก

"นี่คุณ...ฉันเขียนโน๊ตไว้อย่างชัดเจนแล้วนะ ว่าต่างคนต่างอยู่ไงอ่านไม่เข้าใจหรือไว" ภิรยาเริ่มหงุดหงิดโมโห เมื่อเขาทำไม่สนใจเขาเข้าไปเดินสำรวจ แม้แต่ห้องนอนส่วนตัวของเธออย่างไรก็มารยาท

"นี่มันห้องนอนฉัน...คุณออกไปเดี๋ยวนี้นะ" ภิรยาพยายามดันเขาออกจากห้องนอนของเธอ แต่เขากับจ้องมองเธอต้องแต่หัวจรดเท้า ด้วยสายตาเหยียดหยาม

"ใส่เสื้อผ้าดีๆก็เป็นนี่...แล้วทำไมต้องนุ่งน้อยห่มน้อยขนาดนั้น หรือกลัวหาลูกค้าไม่ได้" เขาเอ่ยดูถูกเธอเป็นครั้งที่สอง แถมยังมองเธออย่างเจ้าเล่ห์ ในเมื่อเธอชอบให้บริการคืนนี้เขาจะใช้บริการเธอสักหน่อย

ผู้หญิงอย่างเธอจะมีดีสักแค่ไหนเชียว เขาเป็นผัวเธอแท้ๆยังไม่ได้แตะต้องตัวเธอเลย แต่ผู้ชายมากหน้าหลายตา ในร้านเหล้าพวกนั้นกลับใช้บริการเธอ

"คืนนี้ผมจะใช้บริการคุณ...คิดซะว่าผมเป็นลูกค้าคุณก็แล้วกัน"วธันธรเอ่ยไม่ทันจบ ฝ่ามือเล็กก็ฟ้าดลงที่แก้มซ้ายของเขาอย่างจัง ภิรยาทนฟังไม่ไหวกับคำหยาบคายที่เขายัดเยียดให้เธอ จึงตบหน้าเขาไปฉาดหนึ่งอย่างโมโห

เขาใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มซ้ายแล้วยิ้มหยันเธอ มือหนายกขึ้นลูบที่แก้มซ้ายช้าๆ

"มือหนักดีนี่...เรื่องบนเตียงก็คงเด็ดไม่เบาสินะ ถึงได้มีลูกค้าต่อคิวยาวซะขนาดนั้น" เขายิ้มเยาะเธอพร้อมเดินย่างสามขุมเข้ามาหาเธอ