Ateş
Bodruma inip kapının altındaki küçük delikten bir bardak su ile bir tabak patates yemeğini içeri gönderdikten sonra “kimsin” diye bir fısıltı duyduğumda sırıttım. Salak hala kim olduğumu anlamamıştı. Belki tahminde bulunuyordu ama emin olamıyordu. Ona artık kendimi gösterme zamanımın geldiğini düşündüm. Bir hafta olmuştu onu oraya kapatalı. Ben yukarıda onunla eğlenirken o artık deliliğin sınırlarındaydı. Memnundum. Onu bu kadar çabuk alt edebilmek beni mutlu etmişti. Önüne koyduğum tek öğünü bile ilk başta yememek için direnirken açlığa dayanamayıp yediğinde yemeklerin içine attığım ilaç etkisini gösterdikten sonra kendisinden geçerek sersemliyordu. Bu da bana onunla oynamak için fırsat veriyordu. Birkaç gün önce bayıldığında üstündekileri değiştirip bir şort ile kazak giydirdiğimde
