"Andrius, we're still here. Nandito pa din kami ng anak natin. Don't blame yourself. Alam kong sinisisi kita noon, pero dahil lang iyon galit at nasasaktan ako. What happened that night a purely accident. Don't be too harsh for yourself please?" malumanay kong saad. Pinilit ko siyang hinarap. Nang mapansin ang gusto kong gawin ay niluwagan niya ang pagkakapulupot ng braso sa bewang ko kaya naharap ko siya ng tuluyan.
Agad kong nasalubong ang mga mata niyang punong puno ng pagsisisi at sakit. Sinapo ko ang magkabilang pisngi niya at napangiti. Napabuntong hininga siya at mahinang tumango tango kaya nakahinga ako ng maluwag.
"I missed you so much!" nangilid ang luha sa mga mata niya, naiiyak na din tuloy ako.
"Don't cry na nga! Naiiyak na din ako eh!" pagrereklamo ko at hinampas ang ka
