บทที่ 2 เรื่องราวในอดีต (1)

1453 Words
“ใช่ ฉันไม่มีวันรักเธอ จำเอาไว้ยัยผู้หญิงเห็นแก่เงิน ไม่-มี-วัน-รัก ฉันไม่มีทางรักคนอย่างเธอ” ประโยคคำพูดแทงใจดำของเขายังดังก้องอยู่ในหัวใจของเธอ ทรัพย์ธนิดายืนมองใบหน้าตัวเองในกระจกด้วยความรู้สึกเศร้าใจ พลันสมองก็หวนกลับไปคิดถึงช่วงเวลาในอดีต วันที่เธอตัดสินใจรับงานจากมารดาของเหนือน่านฟ้าเพียงเพราะคำว่าบุญคุณ ย้อนเวลากลับไปเมื่อหลายสิบปีก่อน ในตอนที่เธอยังเป็นเด็กไม่รู้ประสา เธอถูกพ่อแม่ทุบตีบ่อยครั้งเวลาที่ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ หรือตอนที่สองผัวเมียคู่นั้นเมา จนผู้เป็นป้าซึ่งเป็นญาติห่างๆ ของแม่ไปเจอจึงเกิดความสงสาร สุดท้ายป้าก็ตัดสินใจขออุปการะรับเธอมาเลี้ยงดู แต่ตอนนั้นพ่อกับแม่ไม่ยอมจนกว่าจะได้เงิน ด้วยความสงสารของป้าจึงขอร้องให้เจ้านายยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ เจ้านายของป้าก็คือมารดาของเหนือน่านฟ้าที่ล่วงลับหลังจากหลานชายอายุได้เพียงสองขวบ หลังจากย้ายมาอยู่กับป้า ชีวิตของเธอก็ดีขึ้นเรื่อยๆ เพราะได้เรียนหนังสือ ได้กินของดีๆ ได้ใส่เสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน ชีวิตพลิกจากหลังมือเป็นหน้ามือ แม้กระทั่งชื่อเจ้านายท่านก็เมตตาตั้งให้ใหม่ เวลาผ่านไปหลายปีจนกระทั่งวันเรียนจบปริญญา เธอยังไม่ทันจะร่อนใบสมัครงานก็ถูกมารดาของเหนือน่านฟ้าไหว้วาน ขอให้ทำบางสิ่งบางอย่างเพื่อแลกกับคำว่าบุญคุณและเงินว่าจ้างจำนวนหนึ่ง เงินนี้ผู้เป็นป้าต้องการเอาไปให้แม่ของทรัพย์ธนิดาที่กำลังป่วย ส่วนพ่อนั้นได้ตายจากเธอไปนานหลายปีแล้ว “ป้าขอร้องได้ไหมนิดา ป้าอยากเห็นหน้าหลานก่อนตาย” มารดาของเหนือน่านฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หลังจากรู้ว่าตัวเองจะอยู่บนโลกใบนี้อีกไม่นาน ท่านก็อดเป็นห่วงลูกชายไม่ได้ หากลูกได้ลงเอยกับผู้หญิงที่ดีอย่างทรัพย์ธนิดาท่านจะได้ตายตาหลับ ไม่ต้องกลัวว่าลูกจะคว้าผู้หญิงไม่ดีมาเป็นเมีย “แล้วคุณท่านจะให้หนูทำยังไงคะ คุณเหนือฟ้าไม่ได้รักหนู” เด็กสาวที่เพิ่งเรียนจบได้ไม่นานถามกลับอย่างจนปัญญา เธอแอบชอบลูกเจ้านายก็จริง แต่เหนือน่านฟ้าไม่เคยชายตามองผู้หญิงที่มีฐานะต่ำต้อยอย่างเธอเลย เขาเอ็นดูเธอเหมือนน้องสาวมากกว่า “แต่ป้ารู้ว่าหนูรักตาเหนือฟ้า หนูช่วยทำยังไงก็ได้ให้ตาเหนือมีลูกกับหนู ป้าพร้อมสนับสนุนหนูทุกอย่าง” คนอยากมีลูกสะใภ้รีบกุมมือทรัพย์ธนิดาพลางขอร้อง ไม่ว่าต้องใช้วิธีไหน ท่านก็ยอมได้หมดขอแค่เด็กสองคนนี้ได้แต่งงานกัน และมีลูกด้วยกันก็พอ “หมายความว่าคุณท่านจะให้หนูรวบหัวรวบหางคุณเหนือฟ้าเหรอคะ” ถามไปก็อายปากเพราะเคยอ่านเจอในนิยายและเคยเห็นในละคร ไม่คิดว่าชีวิตจริงต้องมาทำอะไรแบบนี้ ทรัพย์ธนิดาลังเลไม่น้อยกับคำขอร้องของผู้มีพระคุณ เธอเป็นพวกบุญคุณต้องทดแทนความแค้นต้องชำระ ในเมื่อคุณพรรณรายผู้เป็นมารดาของชายหนุ่มไฟเขียว เธอคงเลี่ยงไม่ได้ อีกอย่างหากพูดกันตามตรง เธอเองก็มีใจอยากครอบครองเหนือน่านฟ้าเหมือนกัน “ถูกแล้ว ป้ารอไม่ได้แล้ว หนูก็รู้ว่าป้าเป็นโรคมะเร็งจะอยู่อีกนานแค่ไหนยังไม่รู้เลย ก่อนตายป้าขอเห็นหน้าหลานสักครั้ง หนูนิดาช่วยทำให้ป้าสมหวังได้ไหมลูก” “ค่ะ หนูตกลง หนูจะทำทุกอย่างให้คุณท่านสมหวัง” “ขอบใจมากลูก หนูเป็นเด็กดีเหลือเกิน ส่วนค่ารักษาแม่ของหนูป้าจัดการให้เอง” “ขอบคุณมากๆ นะคะที่เมตตาหนูมาตลอด” ในเมื่อรับปากไปแล้วก็ต้องทำให้สำเร็จ หลังจากวันที่พูดคุยกับมารดาของเหนือน่านฟ้า ผ่านพ้นไปได้ไม่นานก็ถึงวันเกิดของท่านพอดี วันนั้นชายหนุ่มเมามากหญิงสาวจึงใช้โอกาสนี้เข้าหา เอาความไว้เนื้อเชื่อใจที่เขามอบให้ออกมาใช้งาน เธอหลอกล่อเขา จนในที่สุดเหนือน่านฟ้าก็ตกหลุมพรางมีสัมพันธ์กับผู้หญิงที่ตัวเองเอ็นดูมากเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง เมื่อเช้าของวันใหม่มาเยือน เหนือน่านฟ้าตื่นมาด้วยอาการปวดศีรษะ ไหนจะเสียงร้องไห้กระซิกๆ อยู่ข้างหู เขาแทบจะหัวใจวายหลังจากเห็นเต็มตาว่าตัวเองทำอะไรลงไป ทว่ายังไม่ทันจะพูดอะไรประตูห้องก็ถูกเปิดพร้อมกับการเข้ามาของป้าสายใจ ที่เรียกร้องความเป็นธรรมให้กับหลานสาว ขอให้ฝ่ายชายรับผิดชอบด้วยการแต่งงาน แม้เหนือน่านฟ้าจะไม่อยากแต่งแต่ก็ต้องจำยอมเพราะคำว่ารับผิดชอบ คราแรกเขายังไม่ได้โกรธและเกลียดเธอ จนบังเอิญไปได้ยินคำพูดของป้าสายใจที่บอกขอบคุณมารดา สำหรับเงินค่าจ้างที่มอบให้หลานสาว มือทั้งสองข้างของชายหนุ่มกำแน่นด้วยความเสียใจสุดขีดหลังจากที่รู้ว่า ทุกอย่างมันคือแผนการของทรัพย์ธนิดา ในเมื่อหญิงสาวอยากเป็นเมียของเขาจนตัวสั่น เขาก็จะทำให้เธอสมหวัง แต่จะไม่มีการจัดงานแต่งงานเกิดขึ้น ใช่ เธอกับเขาไม่ได้จัดงานแต่งงาน ไม่ได้ผูกข้อไม้ข้อมือ ไม่มีรูปถ่ายพรีเวดดิงสักใบให้เป็นหลักฐานว่าเราสองคนเป็นสามีภรรยากันจริง มีเพียงการจดทะเบียนสมรสเท่านั้นตามที่ผู้ใหญ่ร้องขอ ใครจะไปคาดคิดว่า หลังจากคืนนั้นผ่านพ้นไปประมาณหนึ่งเดือนหญิงสาวก็ตั้งครรภ์จริงๆ ถึงแม้ชายหนุ่มจะเกลียดแม่ของลูก แต่ไม่ได้เกลียดเด็กในท้อง จึงทำหน้าที่พ่อได้เป็นอย่างดี ส่วนหน้าที่ของสามีเขาไม่เคยทำเลยสักครั้ง เขาบอกเธออย่างชัดเจนว่าเราสองคนอยู่ในสถานะพ่อแม่ของลูก ต่อหน้าลูกห้ามทะเลาะกันเด็ดขาด “เฮ้อ อดทนไว้นะตัวเราเดี๋ยวลูกก็โต” หญิงสาวเอ่ยหลังจากดึงตัวเองกลับมาอยู่ในโลกปัจจุบัน ก่อนจะยิ้มน้อยๆ ออกมา ใจหนึ่งเธอก็ไม่อยากทนอยู่ในความสัมพันธ์แบบนี้ แต่อีกใจก็สงสารลูกและสงสารตัวเองที่ยังรักเหนือน่านฟ้าไม่เคยเปลี่ยน อีกอย่างเธอไม่มีงานทำหากไม่ได้เงินเดือนจากเขาจะทำอย่างไร หลังจากยิ้มให้กำลังใจตัวเองอยู่พักใหญ่เธอก็ตัดสินใจเดินออกมาจากห้องน้ำ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นผู้ชายที่ได้ชื่อว่า สามี กำลังนั่งอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทั้งที่ปกติเขาแทบจะไม่เดินเข้ามาในห้องนอนของเธอ “คุณเหนือฟ้ามีอะไรจะคุยกับหนูเหรอคะ” “มะรืนนี้เธอต้องไปงานเลี้ยงกับฉัน” “ทำไมหนูต้องไปด้วยคะ คุณรักษิกาไม่ว่างเหรอ” “ไม่ต้องถามมาก ทำตามที่ฉันสั่งก็พอ” “ค่ะ ไปก็ไป” นาทีนี้ไม่ไปได้เหรอ ดูหน้าผัวตัวร้ายของเธอด้วย ถ้าอ้าปากปฏิเสธคืนนี้คงโดนว่าเหน็บจนหูชา ดีไม่ดีพรุ่งนี้อาจจะต้องไปหาหมอให้ตรวจหู หญิงสาวอยากจะกลอกตามองบนใส่ชายหนุ่ม หลังจากให้คำตอบแล้วเห็นเขายิ้มมุมปาก ราวกับถูกใจที่เธอไม่ขัดคำสั่ง อย่าให้ถึงเวลาของเธอบ้างจะเอาคืนให้สาสมเลยคอยดู “ไปกี่โมงคะ งานเลี้ยงของใคร มีธีมการแต่งตัวไหม” “เดี๋ยวส่งข้อมูลให้ในไลน์ ช่วยแต่งตัวแต่งหน้าให้ดีๆ ด้วย อย่าทำให้ฉันขายหน้าเด็ดขาด เพราะเธอจะไปในฐานะภรรยา” “รับรองค่ะ หนูจะแต่งตัวแต่งหน้าให้สวยที่สุด เอาให้คนมองทั้งงานไปเลย คุณเหนือฟ้าไม่อายแน่นอน” “ผู้หญิงอย่างเธอจะสวยแค่ไหนกันเชียว” “รอชมก็แล้วกันค่ะ รับรองตาค้างชวนตะลึง” คำปรามาสของสามีปากร้ายทำให้ภรรยารู้สึกฮึกเหิมขึ้นมา เขาอยากรู้ใช่ไหมว่าเธอจะสวยได้แค่ไหน เดี๋ยวจัดให้ค่ะคุณสามีขา ไม่ใช่แค่คนในงานที่จะมองจนตาค้าง รวมถึงเขาด้วย เธอจะทำให้เขาตาค้างคนแรกเลยคอยดู
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD