Owned by the Mafia Archer

CHAPTER 13

“Actually, hindi ko kailangan ng pagsang-ayon mo,” malamig na sabi ni Raven habang nakatitig nang diretso kay Jace. “Wala ka namang choice.”

Napakunot ang noo ni Jace.

“Anong ibig mong sabihin?” tanong niya, halatang naiinis na.

Bahagyang ngumiti si Raven—isang ngiting may halong panganib.

“Kapag tumanggi ka,” dahan-dahan niyang sabi, “pwede akong lumapit sa papa mo… at sabihin sa kanya na ginahasa mo ako.”

Biglang tumigas ang ekspresyon ni Jace.

“I have proof,” dagdag pa ni Raven, kalmado ang tono na parang simpleng bagay lang ang sinasabi niya.

Tahimik ang paligid.

Ramdam ang bigat ng tensyon sa pagitan nila.

“Oh, and by the way…” patuloy ni Raven, tila ngayon lang naalala. “You didn’t even know me, right?”

Bahagya niyang inilahad ang kanyang kamay.

“Let me introduce myself,” sabi niya. “My name is Raven Montenegro.”

Hindi agad kumilos si Jace.

Sa halip, tinitigan lang niya ang kamay na nakalahad sa kanya.

“Montenegro…” mahina niyang bulong.

Parang may biglang kumalabit sa kanyang isipan.

Isang pangalan.

Isang apelyido—

Na nakita niya sa mga files na pinag-aaralan nila.

Dahan-dahan niyang itinaas ang tingin kay Raven.

At sa sandaling iyon—

Hindi na lang siya nakaharap sa isang misteryosong babae.

Kundi sa isang APELIDO…

Na maaaring konektado sa misyon na hawak niya.

Unti-unting lumapit si Raven kay Jace.

Hindi ito napaghandaan ng binata.

Bago pa siya makapagsalita—

Dahan-dahang inilapat ng dalaga ang labi nito sa kanyang labi.

Isang mabilis na halik.

Isang smack lang.

Ngunit sapat iyon para maramdaman ni Jace ang kakaibang kuryenteng dumaloy sa kanyang buong katawan.

Para siyang napako sa kanyang kinatatayuan.

Hindi siya agad nakakilos.

Hindi dahil sa lakas ng halik—

Kundi dahil sa bigat ng nangyayari.

Sa gulat.

Sa tensyon.

Sa presensya ni Raven.

Dahan-dahang umatras ang dalaga, tila walang nangyari.

“Bye, lover boy,” sabi niya, may bahagyang ngiti sa labi. “Hindi pa dito nagtatapos ang ating pagkikita.”

Sandali siyang tumigil sa may pinto.

“Sabi ko nga…” dagdag niya, bahagyang lumingon. “You are mine.”

Tahimik si Jace, hindi pa rin makapagsalita.

“So expect the unexpected.”

At sa isang iglap—

Lumabas si Raven ng restroom.

Naiwan si Jace sa loob.

Tahimik.

Naguguluhan.

At mas lalong nahahatak sa isang laro na hindi niya alam kung paano sisimulan… o tatapusin.

Pagkauwi ni Jace sa kanyang condo, hindi na siya nag-aksaya ng oras.

Agad niyang binuksan ang ilaw at dumiretso sa mesa kung saan nakalapag ang mga files na ilang linggo na nilang pinag-aaralan.

Hindi pa rin nawawala sa isip niya ang nangyari sa restroom.

Ang pangalan.

Ang mukha.

At ang babaeng biglang gumulo sa kanyang mundo.

Raven Montenegro.

Mabilis niyang hinanap ang folder na may markang Montenegro.

Nang makita niya ito, agad niya itong kinuha at binuksan.

Isa-isang binasa ni Jace ang laman nito.

“Danilo Montenegro…” mahina niyang basa. “Kilalang notorious na mafia lord… ngunit hindi mapatunayan ng batas dahil sa malawak na koneksyon sa gobyerno.”

Napakunot ang noo niya habang nagpapatuloy.

“Maraming legal na negosyo… ngunit pinaghihinalaang front lamang para sa illegal operations.”

Huminga siya nang malalim bago ibinaling ang paningin sa susunod na pahina.

“At may nag-iisang anak na babae…”

Napahinto siya.

Dahan-dahan niyang binaliktad ang pahina.

At doon niya nakita—

Isang larawan.

Isang masayang pamilya.

Isang lalaking may matalim na tingin—si Danilo.

Isang eleganteng babae—ang ina.

At sa gitna—

Si Raven.

Iba ang itsura nito sa larawan.

Mas bata.

Mas inosente.

May ngiti sa labi na tila malayo sa babaeng nakilala niya ngayon.

Tahimik na napatitig si Jace sa larawan.

“Damn…” mahina niyang bulong.

Unti-unting nagdudugtong-dugtong ang lahat.

Ang pagkawala ng CCTV.

Ang kayang maglaho na parang multo.

Ang koneksyon sa underground.

At higit sa lahat—

Ang lakas ng loob na harapin siya nang ganun.

“Montenegro…” muli niyang sambit.

Napaupo siya habang hawak ang file.

Kung totoo ang iniisip niya—

Hindi lang siya nakasama ng isang estrangherang babae.

Kundi ng isang taong maaaring konektado sa mismong target na hinahabol nila.

Napahawak siya sa ulo.

“This is bad…” bulong niya.

Ngunit sa kabila ng lahat—

May isang bagay na mas lalong gumugulo sa kanya.

Hindi ang pagiging Montenegro ni Raven.

Kundi ang katotohanang—

Sa kabila ng panganib…

Mas lalo niya itong gustong makilala.

At sa gabing iyon—

Hindi na lang ito simpleng misyon.

Kundi isang personal na laban.

Na mas lalong nagiging komplikado.

“Ibig sabihin…” mahina niyang bulong habang nakatitig pa rin sa larawan, “pwede siyang maging target ng taong may ari ng pana.”

Napahigpit ang hawak ni Jace sa file.

Sa isip niya, mabilis na nag-uugnay-ugnay ang lahat.

Kung ang target ng archer ay mga kriminal—

At kung konektado ang pamilya Montenegro sa illegal na gawain—

Then Raven…

Is not just involved.

She’s in danger.

Napabuntong-hininga siya at napasandal sa upuan.

“Damn it,” bulong niya.

Hindi niya alam kung ano ang mas dapat niyang isipin—

Ang misyon niya bilang sundalo…

O ang babaeng bigla na lang pumasok sa buhay niya.

Dahan-dahan niyang muling tiningnan ang larawan ni Raven.

Hindi niya maipaliwanag, pero may kakaibang pakiramdam sa dibdib niya.

Hindi ito simpleng awa.

Hindi rin basta curiosity.

Parang may kung anong nagsasabi sa kanya—

Na kailangan niyang malaman ang totoo.

At kung kinakailangan…

Protektahan siya.

Ngunit hindi niya pa alam—

Na ang babaeng iniisip niyang posibleng maging target…

Ay siya mismong hinahanap nila.

“No… mali itong nararamdaman ko,” mahinang sabi ni Jace sa sarili habang napapailing. “Baka naa-amaze lang ako sa ganda niya.”

Napahawak siya sa kanyang noo at mariing pumikit sandali.

“Hindi ito pag-ibig,” dagdag niya. “May iba na akong minamahal.”

Dahan-dahan niyang binuksan ang isang drawer at kinuha ang isang lumang litrato.

Isang babae.

Maganda.

Elegante.

At may natural na charm na hindi pilit.

Si Sofia Milton.

Isang kilalang modelo na ngayon ay naka-base sa Korea.

Ngunit para kay Jace—

Hindi lang siya basta modelo.

Kundi ang una niyang minahal.

Simula pa noong high school.

Tahimik siyang napangiti habang tinitingnan ang larawan.

“Since high school…” bulong niya.

Ngunit unti-unting nawala ang ngiti sa kanyang labi.

Dahil sa lahat ng taong iyon—

Hindi niya nagawang ipagtapat ang nararamdaman niya.

Dala na rin ng pagiging torpe niya noon.

Hanggang sa lumayo si Sofia.

At ngayon—

Nasa ibang bansa na ito.

May sariling mundo.

May sariling buhay.

At marahil…

Malayo na rin sa kanya.

Napabuntong-hininga si Jace at ibinalik ang litrato sa drawer.

“Focus,” sabi niya sa sarili. “Mission muna.”

Ngunit kahit anong pilit niyang ibaling ang isip niya—

May isang mukha pa rin ang bumabalik sa kanya.

Isang babaeng may matapang na tingin.

At mapanganib na ngiti.

Si Raven.

Napapikit siya.

“Hindi… hindi pwede,” bulong niya.

Ngunit sa kaibuturan ng kanyang isipan—

Alam niyang nagsisimula na siyang magulo.

At ang gulong iyon—

Ay dala ng babaeng hindi niya dapat pinapansin.