Sonraki hafta pazartesi, Gülay Hoca onu dahil ettiği proje için ders çıkışı alıkoyunca okuldan çıkıp eve gitmek zorunda kaldı. Kütüphaneye gidecek vakti kalmamıştı. Şikayeti yoktu, bu kez de gözleri karşıdaki bankta takılı kalıyordu çünkü. O bir hafta Okan'ın gelmeyeceğini bilse de, gelse bile bir şey olamayacağından emin olsa da yaşadıklarını o en içten gelen yoğun duygularla yaşamıştı. Karşı tarafın hissiz olması, onun hislerine engel olabilecek güçte değildi.
Bir buzdağıydı Neslihan, dışarıdan bakan yanına gelmeye korkar, laf atmaya çekinirdi. Bu yüzden belki, arkadaşı yoktu geçen haftaya kadar. Şimdi bu buzdağına borçlanmıştı. Okan'ın ateşi bırak onu eritmeyi, o buzlarını kendisi eritmiş, sağanak olup yağmıştı o ateşin üstüne. Geriye ise sadece gökyüzüne yükselen gri duman kalmıştı.
