ตอนที่ 2
993 Words
วันหนึ่งอันฉีถามเขาตรง ๆ “คุณเฉิงคะ คุณตั้งใจมาหาฉันหรือเปล่า”
เลสลี่นิ่งไป ก่อนจะยิ้มเขิน ๆ “ถ้าผมบอกว่าใช่ คุณจะไล่ผมออกจากร้านยาไหม”
อันฉีหัวเราะ “ไม่ไล่ค่ะ แต่ครั้งหน้าซื้อยาให้น้อยลงก็ได้ เดี๋ยวกินเกินขนาด”
จากคนไข้ปลอม ๆ เขากลายเป็นคนรัก จากคนรักกลายเป็นเจ้าบ่าว และวันนี้ควรจะเป็นวันที่เธอได้จับมือเขาเดินเข้าสู่ชีวิตใหม่ แต่เธอกลับนอนอยู่กลางซากรถที่พลิกคว่ำ ในชุดเจ้าสาวเปื้อนเลือด เสียงไซเรนดังมาจากที่ไกล ๆ ผู้คนตะโกนโหวกเหวกอยู่รอบข้าง มีใครบางคนพยายามเปิดประตูรถ
“มีคนติดอยู่ข้างใน!”
“รีบเรียกรถพยาบาล!”
“เจ้าสาวยังหายใจอยู่ไหม!”
ตอนที่ 2
ตื่นในร่างฮูหยินที่ถูกเกลียด
อันฉีอยากตอบว่าเธอยังอยู่ อยากบอกให้ใครสักคนโทรหาเลสลี่ อยากบอกเขาว่าอย่ารออีกเลย แต่ริมฝีปากกลับขยับแทบไม่ไหว ในวินาทีสุดท้าย เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ชื่อของเลสลี่ปรากฏบนหน้าจอแตกละเอียด อันฉีมองมันทั้งน้ำตา เธอรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย เอื้อมมือไปแตะหน้าจอ ปลายนิ้วเปื้อนเลือดลากผ่านคำว่ารับสายได้สำเร็จ
“อันฉี?” เสียงเลสลี่ดังขึ้นทันที เต็มไปด้วยความร้อนรน “อันฉี อยู่ไหน ทำไมยังไม่ถึง พี่ได้ยินข่าวว่ามีอุบัติเหตุบนถนนเส้นนั้น เธออยู่ในรถคันนั้นหรือเปล่า ตอบพี่สิ!”
น้ำตาของอันฉีไหลหนักกว่าเดิม
“พี่...” เธอเปล่งเสียงออกมาแผ่วเบา
ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนเสียงเขาจะสั่น “อันฉี! เธอเป็นอะไร พี่จะไปหาเดี๋ยวนี้!”
“อย่า...ร้องไห้นะคะ”
“ไม่ พี่ไม่ฟัง เธอต้องรอพี่ เข้าใจไหม อันฉี เธอต้องรอพี่!”
อันฉีหลับตาลง ความหนาวเย็นค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่ในหัวใจกลับยังอุ่นเพราะเสียงของเขา
“หนู...ขอโทษ”
“ไม่ต้องขอโทษ อย่าพูดแบบนี้!” เลสลี่ตะโกน “อันฉี ฟังพี่นะ เราจะเข้าพิธีด้วยกัน เธอสัญญาแล้วไงว่าจะเดินมาหาพี่”
“หนูอยากไปหาพี่...” เธอกระซิบ “แต่คง...ไปไม่ถึงแล้ว”
“ไม่! อันฉี อย่าทิ้งพี่!”
เสียงของเขาแตกพร่า ทำให้หัวใจของเธอเจ็บยิ่งกว่าบาดแผลใด ๆ
อันฉีพยายามยิ้ม แม้เขาจะมองไม่เห็น “ถ้ามีชาติหน้า...พี่ต้องมารับหนูอีกนะ”
“ไม่เอาชาติหน้า พี่ต้องการเธอตอนนี้!”
“เลสลี่...หนูรักพี่” เสียงฝนกระหน่ำดังขึ้นราวกับฟ้าร้องไห้แทนเธอ ปลายสายมีเพียงเสียงสะอื้นของชายที่เคยเข้มแข็ง
“พี่ก็รักเธอ อันฉี พี่รักเธอ ได้ยินไหม พี่รักเธอ!”
อันฉีได้ยิน…เธอได้ยินชัดเจน และนั่นคือเสียงสุดท้ายที่เธอพกติดไปกับความมืด ลมหายใจของเธอค่อย ๆ แผ่วลง มือที่พยายามจับโทรศัพท์ร่วงตกลงบนพื้นรถ ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวเปื้อนเลือดแนบกับแก้มซีดขาว ดอกลิลลี่ที่เคยบริสุทธิ์ถูกน้ำฝนชะจนกลีบร่วงโรย โลกทั้งใบดับวูบ ทว่าก่อนสติสุดท้ายจะเลือนหาย อันฉีคล้ายได้ยินเสียงหนึ่งดังมาจากที่ไกลแสนไกล ไม่ใช่เสียงไซเรน ไม่ใช่เสียงฝน และไม่ใช่เสียงของเลสลี่ เป็นเสียงของหญิงสาวผู้หนึ่งที่ร้องไห้อย่างโดดเดี่ยว
“ช่วยข้าด้วย...”
อันฉีอยากถามว่าใคร แต่ริมฝีปากไม่มีแรงอีกแล้ว
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง เศร้าสร้อยราวกับถูกขังอยู่ในความมืดมานานแสนนาน
“ได้โปรด...มีชีวิตแทนข้าที...”
ทันใดนั้น ความมืดรอบตัวพลันแตกออกเป็นแสงสีขาวเจิดจ้า ร่างของอันฉีคล้ายถูกกระแสน้ำวนขนาดใหญ่ดึงให้จมลงไปในห้วงลึกไร้ที่สิ้นสุด เสียงฝน เสียงรถ เสียงร้องของเลสลี่ ทุกอย่างถูกกลืนหายไป เหลือเพียงความหนาวเย็นที่กัดลึกถึงวิญญาณ
และในห้วงสุดท้ายนั้น เธอเห็นภาพเลือนรางของชายคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางหมอก ใบหน้าของเขาเหมือนเลสลี่ทุกประการ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเย็นชาดุจน้ำแข็ง เขามองเธอด้วยความรังเกียจ แล้วเอ่ยเสียงต่ำ
“ซูมี่...เจ้าช่างน่าชังนัก”
อันฉีสะดุ้งในความมืด...ซูมี่? …ใครคือซูมี่? ก่อนที่เธอจะทันเข้าใจ ร่างทั้งร่างก็ร่วงหล่นลงสู่ห้วงแสงประหลาด ราวกับโชคชะตากำลังพลิกหน้ากระดาษบทใหม่ให้แก่เธอ
เจ้าสาวที่ไม่มีวันได้แต่ง ได้ตายลงกลางสายฝน แต่อีกฟากหนึ่งของกาลเวลา ฮูหยินที่ถูกทุกคนชิงชัง กำลังจะลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง. ความหนาวเย็นค่อย ๆ แทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ราวกับอันฉีกำลังจมอยู่ใต้ทะเลน้ำแข็ง
เสียงฝน เสียงไซเรน และเสียงร้องไห้ของเลสลี่ค่อย ๆ เลือนหายไป เหลือเพียงความเงียบอันน่าหวาดหวั่น ก่อนที่ความเจ็บปวดหนักหน่วงจะแล่นผ่านศีรษะราวกับมีใครใช้ค้อนทุบอย่างแรง
อันฉีขมวดคิ้วด้วยความทรมาน เปลือกตาหนักอึ้งจนแทบลืมไม่ขึ้น กลิ่นแปลกประหลาดลอยเข้ามาในจมูก เป็นกลิ่นสมุนไพร กลิ่นไม้เก่า และกลิ่นควันธูปจาง ๆ ไม่ใช่กลิ่นโรงพยาบาล ไม่ใช่กลิ่นเลือดในรถ แล้วนี่มันที่ไหนกัน?
“ฮูหยิน! ฮูหยินฟื้นแล้ว!” เสียงผู้หญิงดังขึ้นใกล้หู ทำให้อันฉีสะดุ้ง เธอพยายามลืมตาขึ้นช้า ๆ ภาพตรงหน้าพร่ามัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ชัดเจน
เพดานไม้แกะสลัก ม่านผ้าไหมสีซีด ตะเกียงน้ำมัน ทุกอย่างรอบตัวดูเหมือนฉากในซีรีส์ย้อนยุคที่เธอเคยดู อันฉีนิ่งงัน หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่เข้าใจ
“ที่นี่…” เสียงของเธอแหบพร่าอย่างหนัก หญิงสาวในชุดโบราณรีบประคองเธอลุกขึ้น สีหน้าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความดีใจจนแทบร้องไห้
- Writer
