ยามเมื่อรักหวนคืน

"ถามหน่อยเถอะ ตลอดเวลาที่ผ่านมานายเห็นฉันเป็นตัวอะไร นายเคยรักฉันบ้างมั้ย หรือนายเห็นฉันเป็นแค่ที่บำบัดความใคร่ของนายเท่านั้น" "ใช่ ระหว่างเธอกับฉันมันคือ เซ็กส์" “เซ็กส์เหรอนที สามปีที่ฉันแต่งงานอยู่กินกับนาย มันมีแค่คำว่าเซ็กส์เท่านั้นเหรอ” “ใช่ ก็ในเมื่อพ่อบุญธรรมของเธออยากได้ฉันเป็นลูกเขยฉันก็ทำให้แล้วไง ยังไม่สมใจเธอกับพ่อของเธออีกเหรอ?” “ระหว่างเรามันมีแค่ผลประโยชน์จริง ๆ ใช่มั้ยนที” “เธอก็รู้ดีนี่ ว่าคนอย่างฉันมันไม่มีหัวใจ สิ่งที่ฉันต้องการคือ อำนาจ และเงินเท่านั้น” “ขอโทษที่ฉันคิดไปเองฝ่ายเดียวว่าถ้าเราแต่งงานกัน สักวันหนึ่งฉันจะเปลี่ยนผู้ชายเลว ๆ ผู้ชายที่ไม่มีหัวใจอย่างนายได้ แต่วันนี้ฉันรู้ซึ้งแล้วว่าคนอย่างนายมันเกินเยียวยาแล้วจริง ๆ” “เราจบกันแค่นี้เถอะนะนที ต่อไปนี้ฉันจะไปจากชีวิตของนาย และฉันจะไม่มาให้นายเห็นหน้าอีก" “เธอจะไปไหนเกวลิน คนอย่างเธอจะไปไหนได้ ถ้าไม่มีฉัน กับเงินที่พ่อบุญธรรมของเธอทิ้งไว้ให้ ชีวิตของเธอก็ไม่มีทางไปไหนรอดหรอก” “แล้วนายจะได้รู้ ว่าเงิน และอำนาจมันไม่ได้มีความสำคัญกับชีวิตของฉันเลยนที เชิญนายอยู่กับอำนาจ และเงินของนายไปเถอะ” “อยากไปไหนก็เชิญ!” เกวลิน มองหน้าชายคนรักของเธอด้วยความเจ็บปวดใจ ก่อนจะบอกกับตัวเองว่า พอกันที กับผู้ชายเลว ๆ คนนี้ เธอยอมเจ็บแต่เธอจะไม่ยอมทนอยู่เป็นที่บำบัดความใคร่ของเขาอีกต่อไป แม้ว่าหนทางข้างหน้าจะหนักหนาสาหัสสักแค่ไหน แต่เธอก็จะไม่มีวันหวนกลับคืนมาหาเขาอีกอย่างแน่นอน และสิ่งที่เธอกำลังเตรียมจะบอกเขาในวันนี้ ก็ขอให้มันเป็นความลับ ที่ฝังลึกอยู่ในหัวใจของเธอตลอดไปเพียงคนเดียวเท่านั้น เพราะผู้ชายคนนี้เขาไม่ควรค่าแก่การเป็นพ่อคนเลยด้วยซ้ำ "เกว เกว เกว กลับมาก่อนเกว อย่าทิ้งฉันไป เกวกลับมาาา.." "เฮือก!!" เสียงเรียกที่ตะโกนก้องดังอยู่ในความฝัน พร้อมกับเหงื่อที่ไหลโทรมหน้าทำให้ นที รู้ได้ทันทีว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความฝันเดิม ๆ อีกครั้ง ฝันร้ายที่คอยกัดกินใจเขามาตลอด 7 ปี ที่เธอคนนั้นหายไปจากชีวิตของเขา "ฝันร้ายอีกแล้วเหรอครับนาย?" คำถามเดิม ๆ จาก ไมค์ลูกน้องคนสนิทที่ต้องเห็นเจ้านายอย่างเขา ตื่นขึ้นมาในยามดึกสงัดแบบนี้เป็นประจำ ในช่วงเวลาที่เขาหวนคิดถึงใครบางคนที่ทิ้งเขาไปอย่างไม่มีวันหวนกลับคืนมา "อื้อ" "ช่วงนี้นายเป็นหนักขึ้นทุกวันเลยนะครับ" ไมค์พูดออกมาด้วยความเป็นห่วง "ฉันพยายามแล้ว แต่มันลืมไม่ได้จริง ๆ" "ลองให้คนของเรา ออกตามหาคุณเกวเธออีกสักครั้งมั้ยครับ?" "ไม่มีประโยชน์หรอก 7 ปีแล้ว ที่ฉันออกตามเกว จนแทบพลิกแผ่นดินหา แต่ก็ไม่เคยได้รับข่าวคราวของเธอเลยสักครั้ง!" ดวงตาแน่นิ่งที่มองไปยังรูปของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดแต่งงานยืนเคียงคู่กันกับเขา พร้อมกับใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มที่ดูสดใสของเธอ เธอดูมีความสุขมาก ๆ ในวันนั้น ต่างกับเขาที่ที่พยายามฝืนทนให้ทุกอย่างในวันนั้นผ่านไปให้เร็วที่สุด ดวงตาของนทีร้อนผ่าวขึ้นอย่างสุดที่จะกลั้น ดวงตาแดงกร่ำกับความรู้สึกเจ็บปวดที่เสียดแทงลึกเข้าไปในหัวใจอันแข็งกระด่างของเขาที่มันไม่เคยมีความรู้สึก แต่บัดนี้มันกำลังเจ็บปวดจากการกระทำของตัวเอง และเขาก็รู้ดีว่ามันยากที่จะเยียวยารักษานอกจากเสียว่าเขาจะตามหาผู้หญิงคนนั้นให้เจอ และชดใช้ทุกอย่างที่เขาเคยทำกับเธอเอาไว้ ถึงตอนนั้นเขาคงจะนอนหลับได้สนิท และมีชีวิตที่เป็นสุขได้มากกว่านี้ “นายคิดว่าคุณโรเจอร์ จะไม่รู้จริง ๆ เหรอครับว่าคุณเกวเธอหนีไปอยู่ที่ไหน” “ถึงรู้ ไอ้โรเจอร์มันก็คงไม่บอกกูหรอก อีกอย่างมึงก็รู้นี่ว่าถึงกูจะตามเกวเจอ แต่ถึงยังไงเกวเขาก็ไม่มีวันกลับมาหากูอยู่ดี“ “นายจะนอนต่ออีกหน่อยมั้ยครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้นายจะต้องบินไปสามเหลี่ยมทองคำตามคำสั่งของคุณโรเจอร์นะครับ” “ไม่ล่ะ ฉันจะเคลียร์งานต่อ นายไปนอนเถอะ” นทีลุกเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของตน ห้องที่เป็นเหมือนทุกอย่างในชีวิตของเขา เพราะตั้งแต่วันที่ผู้หญิงคนนั้นทิ้งเขาไป ชีวิตที่เหลืออยู่ของเขาก็อุทิศให้กับงาน งานเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ที่ยังเยี่ยวยาชีวิตของผู้ชายคนนี้ให้ยังมีลมหายใจอยู่ได้ ‘อย่าตายไปซะก่อนนะ นที จำไว้นะ ว่าคนอย่างนายจะต้องไม่ตายง่าย ๆ คนอย่างนายจะต้องไม่เหลือใคร นายจะต้องทุกข์ทรมานเพราะความรัก นายจะต้องเจ็บกว่าฉันเป็นร้อยเท่าพันเท่า’ ‘คนอย่างฉันไม่มีวันเจ็บเพราะความรักอย่างแน่นอน เพราะฉันไม่เคยมีหัวใจไว้รักใคร เธอเองต่างหากล่ะ ที่มาเสนอตัวให้ฉันเอง แล้วตอนนี้เธอจะมาเรียกร้องอะไรจากฉัน’ นทีทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ในห้องทำงานของตน พร้อมกับหวนคิดถึงคำสาปแช่งของเธอคนนั้น เธอสาปแช่งให้เขาเจ็บปวดเพราะความรัก “หึ..คำสาปแช่งของเธอเป็นผลแล้วซินะเกวลิน เธอรู้มั้ยว่าตอนนี้ฉันเจ็บ เจ็บที่ไม่มีเธอ ชีวิตที่ไม่มีเธอมันโคตรโดดเดี่ยว และทรมานเสียเกิน” นทีบ่นพึมพำออกมาโดยมีสายตาของไมค์มองตามเจ้านายของตนที่เต็มไปด้วยความห่วงใย นที มาเฟียหนุ่มใหญ่วัย 37 ปี ที่เคยผ่านการใช้ชีวิตมาอย่างโชกโชน เขาเคยก้าวขึ้นไปอยู่ในชั้นบนสุดของมหาอำนาจที่ใคร ๆ ต่างก็หมายปอง ด้วยการแต่งงานกับบุตรสาวบุญธรรมคนเดียวของนายโรเจอร์ เมดิสัน นักธุรกิจด้านอสังหริมทรัพย์จากประเทศรัสเซีย ที่มีพื้นหลังดำสนิทเพราะโรเจอร์เป็นมาเฟียที่ทำธุรกิจทุกอย่างที่ผิดกฎหมาย ทั้งค้ามนุษย์ ค้ายาเสพติด ทำบ่อนการพนัน คลาสโน และสถานบันเทิงอีกหลากหลายอย่าง โดยการขยายอำนาจมาจนถึงเมืองไทยด้วยการสร้างภาพเป็นคนดี เขาได้รับเลี้ยงดูเด็กสาวคนหนึ่งจากสถานสงเคราะห์ให้มาเป็นบุตรบุญธรรม เขาเลี้ยงดูเธอ และส่งเสียให้เธอร่ำเรียนจนเธอเติบโต เป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อมไปหมดทุกอย่าง “แกต้องเชื่อแด๊ดนะเกว แกต้องแต่งงานกับไอ้นทีให้ได้” “แล้วทำไมเกวจะต้องแต่งงานกับนทีด้วยล่ะคะ” “เพราะไอ้นที มันเป็นลูกชายของท่านรัฐมนตรีพินิจยังไงล่ะ มันจะช่วยให้ธุรกิจของแด๊ดเจริญรุ่งเรือง และแกก็จะได้อยู่อย่างสุขสบายไปตลอดชีวิต” “แต่!” “จะแต่อีกทำไม แกเองก็ชอบมันไม่ใช่เหรอ” “ค่ะ เกวชอบเขา แต่เขาไม่ได้ชอบเกวนี่คะ แถมเขายังเกลียดเกวมากอีกด้วย เขาเกลียดเพราะว่าเกวเป็นลูกสาวของแด๊ด” “มันจะเกลียดแกได้สักกี่น้ำกันเชียวกัน อย่าลืมนะยัยเกว ว่าแกทั้งสวย ทั้งเพียบพร้อม แกเก่ง แกฉลาด และการศึกษาแกก็ดี แถมแกยังมีเงินเยอะกว่าพวกมันมากอีกด้วย ยังไงไอ้นทีกับพ่อของมัน ก็ต้องสยบแทบเท้าของแก ไม่มีผู้หญิงคนไหนคู่ควรกับมันเท่ากับแกอีกแล้วนะเกวลิน” “เงินซื้อผู้ชายอย่างนทีไม่ได้หรอกค่ะแด๊ด เกวรู้จักนทีดี” “ไอ้นทีมันเกลียดเงินของแก แต่พ่อมันไม่ได้เกลียดนี่ พ่อมันชอบเงินของแด๊ด เพราะฉะนั้นแกต้องทำให้มันรักแกให้ได้ เพื่อที่มันจะได้เต็มใจเข้ามาช่วยดูแลธุรกิจสีเทาทั้งหมดให้กับแด๊ด” “แต่แด๊ดคะ!” “นี่คือ คำสั่ง!” “ค่ะ เกวจะทำทุกอย่างตามที่แด๊ดต้องการค่ะ” ในที่สุดเกวลินก็ตกลงแต่งงาน กับนที เพื่อที่จะหลอกใช้ให้เขา มาดูแลธุรกิจผิดกฎหมายทุกอย่างที่โรเจอร์มีในประเทศไทย และประเทศเพื่อนบ้านตามคำสั่งของโรเจอร์ พ่อบุญธรรมของเธอแม้จะรู้ดีว่ายังไงนทีก็ไม่มีวันรักเธอได้อย่างแน่นอน (เกวลิน part) เกวลิน นั่งมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กหญิงฟินลี่ ภัคสุรี พงษ์พิพัติสัย วัย 6 ขวบ บุตรสาวอันเป็นที่รักของเธอที่กำลังนอนหลับใหลอยู่ในผ้าห่มผืนหนาด้วยความรักใคร่ ก่อนที่เธอจะหวนคิดไปถึง เงาของใครบางคนที่ปรากฎซ้อนทับอยู่บนใบหน้าใสจิ้มลิ้มของบุตรสาวเพียงคนเดียวของเธอ ที่เปรียบเสมือนตัวแทนความรักจากเขาที่เธอแอบพาหนีมาไกลแสนไกลจนสุดล่าฟ้าเขียว ‘แม่อดทนอุ้มท้องลูกมาตั้งเก้าเดือน แต่ลูกกลับหน้าเหมือนพ่อ’ คำพูดนี้ไม่เกินจริงเลยสักนิด เพราะเด็กหญิงฟินลี่ ภัคสุรี ที่กำลังนอนหลับใหลอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ ใบหน้าของเด็กน้อยเหมือนกับคนที่ทำให้เธอเกิดขึ้นมาราวกับแกะ จนบางครั้งเธอเองก็อดน้อยใจในโชคชะตาของตัวเองไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ว่าเพราะเหตุใดทำไมเธอถึงลืมผู้ชายคนนั้นไม่ได้เสียที ทั้ง ๆ ที่อุตส่าห์หนีเขามาไกลจนสุดล่าฟ้าเขียวเพื่อที่จะลืมเขาแท้ ๆ แต่เธอดันกลับคลอดลูก ที่หน้าตาเหมือนเขาทุกอย่างราวกับแกะ และนิสัยก็ดันถอดแบบคนเป็นพ่อเสียทุกระเบียบนิ้ว ไม่ว่าจะเป็นนิสัย ความเจ้าระเบียบ และความฉลาดหลักแหลม และความเป็นตัวของตัวเองที่ไม่มีใครสามารถบังคับอะไรเด็กคนนี้ได้ ถ้าไม่มีเหตุผลที่เพียงพอ พูดได้คำเดียวเลยว่า ลูกสาวของเธอเหมือนเขาอย่างที่ไม่มีข้อสงสัยอันใดเลยทั้งสิ้น