เด็กในบ้าน

"อย่าค่ะคุณเอก...รดีเสียวค่ะ อู๊ว..เสียวจัง" เอกภพเริ่มโลมเลียร่างบางอย่างจริงจังหญิงสาวนั่งบนโต๊ะทำงาน สองมือเรียวค้ำยันไว้ด้านหลัง เข่าทั้งสองข้างถูกจับให้ชันขึ้น หน้าที่จัดว่าหล่อเหลานั้นก้มต่ำลงระหว่างขาเรียวทั้งสองข้าง เขากำลังหยอกล้อกับกลีบนุ่มกลางใจสาว ของเธออย่างใจเย็น ทำเอาหญิงสาวส่งเสียงร้องครางกระเส่าด้วยความเสียวกระสัน "อ๊าาา อู๊วววเสียวมากเลยค่ะเอกขา" เสียงเล็ดลอดดังออกมาจากห้องหนังสือ ซึ่งเพลงนิลเดินผ่านมาได้ยินเข้าพอดีเธอกำลังจะยกของว่างขึ้นไปให้ภารัน เจ้านายหนุ่มซึ่งประสบอุบัติเหตุเมื่อสามปีที่แล้ว ทำให้ขาทั้งสองข้างของเขาเดินไม่ได้ เธอหยุดชะงักฟังอยู่ครู่หนึ่ง จึงเดินไปต่อเพราะอีกไม่กี่ก้าวก็ถึงหน้าห้องของภารันแล้ว เพลงนิลได้ยินได้เห็นสิ่งเหล่านี้อยู่เป็นประจำ บางครั้งเธอก็แอบเห็นเอกภพกับพยาบาลสาว เล่นเสียวกันอยู่ตามที่ไม่สมควร อย่างเช่นในรถหรือที่ระเบียงห้องทั้งสองคนทำอะไรโดยไม่สนสายตาของใครทำเหมือนเป็นเรื่องปรกติ แต่สำหรับเธอแล้วตอนนี้เหมือนคนโรคจิต ได้ยินเสียงครางของภารดีเมื่อไหร่เธอก็อยากจะแอบดูให้มันรู้แล้วรู้รอดไป หรือไม่ก็รีบเดินออกไปให้ไกลๆเพราะกลัวอดใจอยากรู้อยากเห็นไม่ได้เมื่อเธอเดินเข้ามาในห้องภารันเขาก็เอ่ยถามขึ้นทันที "ทำไมถึงเป็นเธอที่เอาของว่างมาให้ฉัน ภารดีเธอไปไหนซะล่ะ"ภารันเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นคนที่เปิดประตูเข้ามาคือเพลงนิล หน้าที่นี้เป็นของภารดีพยาบาลสาวที่เขาจ้างมา เธอมักจะหายตัวไปบ่อยๆโดยไม่รู้สาเหตุ จะว่าไม่รู้สาเหตุก็ไม่ใช่แต่เป็นเพราะเขาไม่อยากใส่ใจต่างหากในเมื่อเธอชอบที่จะปรนเปรอพี่ชายของเขา ก็ต้องปล่อยไปตามนั้น อีกอย่างจะได้ไม่มีใครคอยสอดแนมจับผิดเขาด้วย " เอ่อ...ไม่ทราบค่ะ เพลงเห็นมันเกินเวลามานานแล้ว คุณภารดีเธอยังไม่ลงมาเพลงเลยเอาขึ้นมาให้ กลัวคุณรันจะหิว"เด็กสาวตอบไปตามความจริง " เรื่องเรียนเป็นยังไงบ้าง ใกล้เปิดเทอมแล้วนี่" เขาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นท่าทางของเธอดูแปลกไป หน้าเธอแดงเป็นลูกตำลึงมันผิดสังเกตุ " ก็ดีค่ะ...เพลงไปเรียนพิเศษทุกวัน แต่ช่วงนี้งานในไร่ก็เยอะเลยต้องไปช่วยป้านวลที่ไร่ด้วยค่ะ" เธอตอบไปตามความจริง " คุณภารันต้องการอะไรเพิ่มอีกไหมคะ เพลงจะได้ไปจัดการให้" เพลงนิลรีบตัดบทเพราะเธอกลัวว่าออกไปช้ากว่านี้จะเจอเอกภพ เพราะช่วงนี้เขาชอบมองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ เหมือนเสือเตรียมจะขย้ำเเมวยังงั้นแหล่ะ "ไม่มีอะไรแล้ว" แต่ทำไมวันนี้เธอดูรีบร้อนชอบกล ภารันสังเกตุตั้งแต่เธอถือถาดของว่างขึ้นมาแล้ว ปกติเพลงนิลจะร่าเริงเวลาพูดจาก็จะยิ้มอยู่ตลอดเวลา แต่วันนี้เธอกลับดูลุกลี้ลุกลนชอบกลเหมือนรีบร้อน กำลังหนีอะไรบางอย่าง ถ้าเขาเดาไม่ผิดคงจะเป็นเรื่องเอกภพพี่ชายเขาอีกแน่ ถ้าขืนเขาปล่อยเพลงนิลไว้แบบนี้สักวันเอกภพคงหาเรื่องพาเธอขึ้นเตียงแน่ ภารันรู้สึกคิดหนักยังไงเพลงนิลก็เป็นเด็กในปกครองเขาคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้วหล่ะเขาคิด "เพลงขอตัวนะคะ"เธอหยิบถาดแล้วรีบเปิดประตูออกไป พอถึงหน้าห้องหนังสือเพลงนิลก็รีบเดินลงบันไดไปอย่างไม่รอช้าใจ เธอยังได้ยินเสียงของเอกภพกับภารดี ระเริงรักกันอย่างไม่รู้จักจบ เสียงของทั้งสองยังเล็ดลอดออกมาเป็นระยะ "กลางวันแสกๆยังจะมาทำอะไรกันพะเจิดพะเจ้ออีก ช่างไม่รู้จักอายกันเสียบ้าง" เพลงนิลเธอเดินบ่นคนเดียว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้ยินบางครั้งเธอเห็นอย่างโจ่งแจ้งเอกภพมีความสัมพันธ์กับพยาบาลสาว เพราะทั้งสองคนมักทำอะไรไม่เลือกที่ไม่เลือกเวลา พอใจตรงไหนก็ทำจนตอนนี้เพลงนิลเริ่มกลัวขึ้นมาแล้วมันไม่ปลอดภัยกับตัวเธอเอง "รดีเจ้ารันมันเป็นยังไงบ้างช่วงนี้"เอกภพถามอาการของภารัน เมื่อถอนใบหน้าออกจากกลีบกลางใจสาว พร้อมปลดกระดุมและรูดซิปกางเกงลง อวดท่อนลำขนาดเขื่องที่กำลังแข็งตัวชูชันตั้งโด่ขึ้นชี้หน้าของเธอ ภารดีเลียริมฝีปากพร้อมกลืนน้ำลายลงคอช้าๆ เมื่อเห็นท่อนลำที่ขยายใหญ่ขึ้น เธออยากขบเม้มมันเล่นใจจะขาด เขาอุ้มเธอลงมาวางลงบนเก้าอี้ตัวนุ่มแล้วจ่อท่อนลำที่กำลังเเข็งตัวเข้าปากเธอช้าๆ เธออ้าปากรับอย่างรู้งาน ส่วนมือเล็กเรียวรูดชักท่อนลำเข้าออกช้าๆ ปากเล็กก็คอยใช้ลิ้นตวัดเลียส่วนปลายหัวหยักก่อน แล้วค่อยอมจนท่อนเอ็นหายมิดเข้าไปในปากเล็ก แล้วรูดเข้าออกเป็นจังหวะ "อ๊าาาา เสียวจัง" เอกภพยืนแหงนหน้าพร้อมครางออกมาด้วยความเสียว ปากเล็กเริ่มขยับเข้าออกให้เร็วขึ้น "อู๊ววว เสียวอ๊าาา" ชายหนุ่มขบกรามแน่นเมื่อรู้สึกเสียว ไม่นานน้ำขาวขุ่นก็แตกใส่ปากเล็ก เธอรีบกลืนน้ำรักของเขาเเละเลียกินจนหมดไม่ให้เหลือสักหยด เอกภพส่งภารดีมาเป็นพยาบาลพิเศษเพื่อสอดแนมอาการของภารันตั้งแต่แรก และคอยบำเรอรักให้กับเขา ภารันเองก็รู้ทุกอย่างแต่เขากลับทำนิ่งเฉยไม่สนใจ เขาเองก็อยากรู้ว่าเอกภพจะทำอะไรต่อ หากเขายังเป็นคนพิการนั่งรถเข็นอยู่แบบนี้ "คุณภารันเหรอคะ ก็ปกติดีนี่รดีก็ไม่เห็นว่าขาเขาจะดีขึ้นเลย นี่ก็สามปีแล้วนะคะคุณเอก รดีเริ่มเบื่อไม่อยากดูแลคุณภารันแล้วคะ"ภารดีเริ่มออดอ้อนเพราะเบื่อที่ต้องคอยดูแลคนพิการที่ต้องนั่งรถเข็นอยู่ตลอดเวลา "ถ้าไม่อยากทำก็ลาออกไปเถอะฉันว่ามันคงทำอะไรไม่ได้แล้วหล่ะ หรืออยากจะมารับใช้ฉันบนเตียงแทน" เอกภพสูดควันบุหรี่เข้าปอดแล้วพ่นออกมา...ส่วนภารดีพยาบาลสาวยังคงนั่งคร่อมร่างสูงกำยำนั้นอยู่บนเก้าอี้ตัวนั้น "กระแทก เข้าไปแรงๆสิ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ทำให้ภารดีออกแรงมากขึ้นโยกตัวเองอย่างเร่งรีบและหิวกระหาย "อู๊ววว อ่าาา ซี๊ดดด รดีจะไม่ไหวแล้วนะคะเอกขา"เธอเริ่มครางกระเส่าอีกครั้ง เมื่อเอกภพทิ้งก้นบุหรี่แล้วหันมาจับสะโพกกลมของเธอแล้วเด้งตัวกระแทกรับตามจังหวะ "คุณเอกขาเสียวจังค่ะ เร็วอีกหน่อยค่ะ กระแทกเข้ามาแรงๆเลยค่ะ เร็วอีกค่ะรดีจะเสร็จแล้ว"ไม่นานทั้งสองก็สุขสมนี่เป็นรอบที่สามที่ทั้งคู่มีสัมพันธ์สวาทไฟลุกกันแบบไม่รู้จักอิ่ม ทำให้ภารดีละเลยหน้าที่ของตัวเองที่ต้องดูแลภารันไป ••••••••••ππππππ••••••••••• เธอทำแบบนี้อยู่บ่อยครั้งที่เอกภพอยู่บ้านแต่คนในบ้านก็ไม่มีใครพูดอะไรได้ สุดท้ายคนที่ขึ้นไปดูแลภารันแทนก็เป็นเพลงนิล " อ้าวเพลงจัดการของว่างคุณรันเสร็จแล้วหรือ" ป้านวลเดินเข้ามาในครัวพอดีเห็นเพลงนิลทำหน้าเบื่อๆ จึงถามขึ้น " เรียบร้อยแล้วจ๊ะป้า...มีอะไรให้เพลงช่วยอีกหรือเปล่า ถ้างั้นเพลงขึ้นไปอ่านหนังสือข้างบนก่อนนะคะ" เพลงนิลขอตัวขึ้นไปข้างบน เพราะห้องของเธออยู่ติดกับห้องของภารัน ปกติภารดีมีหน้าที่ดูแลภารัน แค่ตอนกลางวันเท่านั้นส่วนตอนกลางคืน ถ้ามีเรื่องเร่งด่วนเธอจะให้เพลงนิลเป็นคนดูแลเขาแทน " เพลง...เข้ามาหาฉันหน่อย" เสียงสมาร์ทโฟนดังขึ้นเพลงนิลรับสาย เธอรีบเข้าไปดูภารันอย่างรีบร้อนเขาคงมีเรื่องให้เธอช่วยเหลือ เพลงนิลรีบร้อนเปิดประตูเข้าไปในห้องกลัวมีเรื่องเกิดขึ้นกับเขา พอเธอเข้ามาก็เห็นภารันนั่งอยู่ในรถเข็น " ฉันอยากอาบน้ำ...ช่วยจัดการให้ฉันที" เพลงนิลพยักหน้าตอบรับแล้วรีบเข้าไปในห้องน้ำ จัดการผสมน้ำอุ่นให้เขาอย่างรวดเร็วไม่บ่อยนักหรอกที่ภารันจะให้เพลงนิลเข้ามายุ้มย่ามในห้องนอนส่วนตัวเขา " เรียบร้อยแล้วค่ะ...มีอะไรอีกไหมคะ"เพลงนิลเองก็ชินแล้วกับการดูแลเขามาแบบนี้ตั้งสามปีแล้ว " ช่วยฉันถอดเสื้อด้วย"เขาเอ่ยขึ้นเหมือนเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับเพลงนิลนั้นมันเป็นเรื่องที่น่าอาย เพราะเธอไม่เคยใกล้ชิดกับบุรุษเพศสักเท่าไหร่ " เป็นอะไรไปเหรอ...หรือรังเกียจคนพิการอย่างฉัน" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงออกจะเศร้า ทำเอาคนตัวเล็กหน้าเจือนไปทันที...เธอรีบอธิบายกับเขาเมื่อได้ยินคำพูดที่เขาเอ่ยออกมาเหมือนจะน้อยใจ " ไม่ใช่แบบที่คุณรันคิดนะคะ เพลงแค่คิดว่า มันไม่เหมาะ"เพลงนิลพูดตะกุกตะกัก แก้มทั้งสองแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างชัดเจน ภารันอยากแกล้งเธอจึงดึงร่างเล็กมานั่งบนตักเขาอย่างตั้งใจ