เมียเด็กของคุณหมอ

เสียงลากกระเป๋าดังครืดๆไปตามพื้นสนามบิน “ใบข้าว ถึงแล้วก็โทรหาพี่ซันด้วยนะลูก อย่าซนล่ะ” เสียงผู้เป็นแม่ดังผ่านโทรศัพท์ทำให้หญิงสาวถอนหายใจเบา ๆ “ค่ะแม่” ใบข้าววางสายก่อนยู่ปากเล็กน้อย เธอไม่ได้เจอพี่ซันมาหลายปีแล้ว ตั้งแต่ยังเด็กๆจำได้แค่ว่าเขาเป็นผู้ชายที่นิ่งมาก พูดน้อยแต่ใจดี จนกระทั่งรถสีดำคันหรูเลื่อนมาจอดตรงหน้าประตูฝั่งคนขับเปิดออกพร้อมกับร่างสูงในชุดเชิ้ตสีขาวสะอาดตา ใบข้าวถึงกัับชะงักเพราะคนตรงหน้าทั้ง สูง หล่อและดูนิ่งจนน่ากลัว ใบหน้าคมคายดูสุขุมเกินกว่าภาพจำในวัยเด็กของเธอมาก ผู้ชายตรงหน้าเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ ก่อนสายตาคมจะกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า “โตแล้วสินะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่งทำเอาใบข้าวกะพริบตาปริบๆ “พี่ซัน” คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย “จำได้ด้วย” หญิงสาวยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวสวยเรียงราย “จำได้สิคะ” หมับ! เธอเผลอพุ่งเข้าไปกอดตามความเคยชิน แต่ทันทีที่แขนเล็กโอบเอวเขา ร่างสูงกลับแข็งค้างไปชั่วขณะ ใบข้าวไม่ทันสังเกตแต่คนที่สังเกตคือ ซัน สัมผัสอ่อนนุ่มจากร่างบางทำให้กรามเขาเกร็งแน่น เด็กตัวเล็กที่เคยวิ่งตามเขาแจ๋วๆตอนนี้โตเป็นหญิงสาวเต็มตัวแล้ว แถมยังตัวหอมอีกต่างหาก “พี่ซัน...” เสียงหวานเรียกทำให้เขาดึงสติกลับมา ซันค่อย ๆ จับไหล่บางออกห่าง ก่อนพูดเสียงเรียบ “ขึ้นรถ” “…คะ” “หรืออยากยืนตรงนี้ทั้งวัน” พูดจบซันก็เดินไปทันที ใบข้าวรีบเม้มปากแล้วลากกระเป๋าตามเขาไป แต่ก็แอบบ่นในใจว่าทำไมพี่ซันไม่มาช่วยถือกระเป๋า ชิแต่ชั่งเถอะลากไปเก็บเองก็ได้วะ ตลอดทางบนรถ บรรยากาศเงียบจนน่าอึดอัด ใบข้าวแอบหันมองคนขับตั้งหลายต่อหลายครั้ง โครงหน้าด้านข้างของเขาคมชัดจนเหมือนหลุดมาจากปกนิตยสาร มือใหญ่ที่จับพวงมาลัยดูสะอ๊าดสะอาดและแข็งแรงนิ้วทุกนิ้วเรียวสวย หมอทุกคนหล่อแบบนี้หมดไหมนะ คนบ้าอะไรหล่อแม้กระทั่งนิ้วมือแลบมือ ข้าวมึงบ้าไปแล้วเหรอวะชมมือแลบมือพี่เขาว่าหล่อ ถ้าชมว่าสวยเหมือนมือผู้หญิงก็ว่าไปอย่าง “มองอะไร” เสียงทุ้มดังขึ้นโดยที่สายตาเขายังมองถนน ใบข้าวสะดุ้ง “ปะ…เปล่าค่ะ” ซันหันมามองแวบหนึ่ง “โกหกไม่เก่งเหมือนเดิม” พี่บ้ารู้ได้ไงเนี่ย ทำอย่างมานั่งในหัวสมองเธองั้นแหละ คฤหาสน์หลังใหญ่เงียบสงบจนน่าตกใจ ใบข้าวเดินตามซันเข้าไปด้านใน “ช่วงที่อยู่ที่นี่ มีกฎสามข้อ” น้ำเสียงจริงจังทำให้เธอยืนตัวตรงเพื่อรับฟัง “ข้อหนึ่ง ห้ามกลับบ้านดึก” “ค่ะ” “ข้อสอง ถ้าจะไปไหนต้องบอก” “ค่ะ” “ข้อสาม” เขาหันมามองหน้าของเธอตรง ๆ “ห้ามมีแฟน” ใบข้าวเบิกตากว้าง ดะ....เดี๋ยวนะข้อหนึ่งข้อสองยังพอเข้าใจได้ แต่ก็สามนี่สิ ห้ามมีแฟนกฎบ้าอะไรวะนั้น “ห๊า!” “ได้ยินไม่ชัด?” “ไม่ใช่ค่ะ แต่ทำไมห้ามมีแฟนคะ” ซันจ้องเธอนิ่ง ๆ สายตาคมเข้มจนหัวใจเธอเต้นแปลก ๆก่อนเขาจะตอบเรียบ ๆ “เพราะฉันไม่ชอบ” ใบข้าวอ้าปากค้าง ไม่ชอบแล้วมันก็เรื่องของพี่ไหมมันเกี่ยวอะไรกับเธอกัน คนเราโตขึ้นก็ต้องมีแฟนไหม “แต่หนูโตแล้วนะคะ” ซันก้าวเข้ามาใกล้ๆจนเธอได้กลิ่นน้ำหอมสะอาดเย็น ๆ จากตัวเขา กลิ่นบ้าอะไรวะเหมือนพึงอาบน้ำเสร็จใหม่เลย ห๊อมหอม จนเธอเผลอสูดดมเข้าอย่างจัง “ใช่” เสียงทุ้มต่ำลงจนทำให้เธอมีสติ “เพราะโตแล้วฉันถึงไม่ไว้ใจ” หัวใจใบข้าวเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา ซันจ้องใบหน้าหวานสวยนิ่งๆก่อนพูดช้าๆ “จำเอาไว้ใบข้าว อย่าดื้อกับฉัน” เหอะ!คนบ้าอะไรออกคำสั่งเก่งจริงเสียจริง นี่ฉันมีพ่อเพิ่มอีกคนแล้วเหรอเนี่ย เสียงในหัวฉันก็ทำงานดีตลอดจริงๆ การย้ายมาอยู่กับพี่ชายข้างบ้านถึงจะไม่ง่ายอย่างที่คิด แต่จะยอมๆไปก่อนก็แล้วกันวะ แต่ถ้ามากไปฉันจะดื้อให้ ค่อยดูสิ