1. กลับมาเจอกันอีกครั้ง
770 Words
เสียงลากกระเป๋าดังครืดๆไปตามพื้นสนามบิน
“ใบข้าว ถึงแล้วก็โทรหาพี่ซันด้วยนะลูก อย่าซนล่ะ”
เสียงผู้เป็นแม่ดังผ่านโทรศัพท์ทำให้หญิงสาวถอนหายใจเบา ๆ
“ค่ะแม่”
ใบข้าววางสายก่อนยู่ปากเล็กน้อย เธอไม่ได้เจอพี่ซันมาหลายปีแล้ว ตั้งแต่ยังเด็กๆจำได้แค่ว่าเขาเป็นผู้ชายที่นิ่งมาก พูดน้อยแต่ใจดี จนกระทั่งรถสีดำคันหรูเลื่อนมาจอดตรงหน้าประตูฝั่งคนขับเปิดออกพร้อมกับร่างสูงในชุดเชิ้ตสีขาวสะอาดตา ใบข้าวถึงกัับชะงักเพราะคนตรงหน้าทั้ง สูง หล่อและดูนิ่งจนน่ากลัว ใบหน้าคมคายดูสุขุมเกินกว่าภาพจำในวัยเด็กของเธอมาก ผู้ชายตรงหน้าเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ ก่อนสายตาคมจะกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า
“โตแล้วสินะ”
น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่งทำเอาใบข้าวกะพริบตาปริบๆ
“พี่ซัน”
คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย
“จำได้ด้วย”
หญิงสาวยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวสวยเรียงราย
“จำได้สิคะ”
หมับ!
เธอเผลอพุ่งเข้าไปกอดตามความเคยชิน แต่ทันทีที่แขนเล็กโอบเอวเขา ร่างสูงกลับแข็งค้างไปชั่วขณะ ใบข้าวไม่ทันสังเกตแต่คนที่สังเกตคือ ซัน สัมผัสอ่อนนุ่มจากร่างบางทำให้กรามเขาเกร็งแน่น เด็กตัวเล็กที่เคยวิ่งตามเขาแจ๋วๆตอนนี้โตเป็นหญิงสาวเต็มตัวแล้ว แถมยังตัวหอมอีกต่างหาก
“พี่ซัน...”
เสียงหวานเรียกทำให้เขาดึงสติกลับมา ซันค่อย ๆ จับไหล่บางออกห่าง ก่อนพูดเสียงเรียบ
“ขึ้นรถ”
“…คะ”
“หรืออยากยืนตรงนี้ทั้งวัน”
พูดจบซันก็เดินไปทันที ใบข้าวรีบเม้มปากแล้วลากกระเป๋าตามเขาไป แต่ก็แอบบ่นในใจว่าทำไมพี่ซันไม่มาช่วยถือกระเป๋า ชิแต่ชั่งเถอะลากไปเก็บเองก็ได้วะ
ตลอดทางบนรถ บรรยากาศเงียบจนน่าอึดอัด ใบข้าวแอบหันมองคนขับตั้งหลายต่อหลายครั้ง โครงหน้าด้านข้างของเขาคมชัดจนเหมือนหลุดมาจากปกนิตยสาร มือใหญ่ที่จับพวงมาลัยดูสะอ๊าดสะอาดและแข็งแรงนิ้วทุกนิ้วเรียวสวย หมอทุกคนหล่อแบบนี้หมดไหมนะ คนบ้าอะไรหล่อแม้กระทั่งนิ้วมือแลบมือ ข้าวมึงบ้าไปแล้วเหรอวะชมมือแลบมือพี่เขาว่าหล่อ ถ้าชมว่าสวยเหมือนมือผู้หญิงก็ว่าไปอย่าง
“มองอะไร”
เสียงทุ้มดังขึ้นโดยที่สายตาเขายังมองถนน ใบข้าวสะดุ้ง
“ปะ…เปล่าค่ะ”
ซันหันมามองแวบหนึ่ง
“โกหกไม่เก่งเหมือนเดิม”
พี่บ้ารู้ได้ไงเนี่ย ทำอย่างมานั่งในหัวสมองเธองั้นแหละ
คฤหาสน์หลังใหญ่เงียบสงบจนน่าตกใจ ใบข้าวเดินตามซันเข้าไปด้านใน
“ช่วงที่อยู่ที่นี่ มีกฎสามข้อ” น้ำเสียงจริงจังทำให้เธอยืนตัวตรงเพื่อรับฟัง
“ข้อหนึ่ง ห้ามกลับบ้านดึก”
“ค่ะ”
“ข้อสอง ถ้าจะไปไหนต้องบอก”
“ค่ะ”
“ข้อสาม” เขาหันมามองหน้าของเธอตรง ๆ
“ห้ามมีแฟน”
ใบข้าวเบิกตากว้าง ดะ....เดี๋ยวนะข้อหนึ่งข้อสองยังพอเข้าใจได้ แต่ก็สามนี่สิ ห้ามมีแฟนกฎบ้าอะไรวะนั้น
“ห๊า!”
“ได้ยินไม่ชัด?”
“ไม่ใช่ค่ะ แต่ทำไมห้ามมีแฟนคะ”
ซันจ้องเธอนิ่ง ๆ สายตาคมเข้มจนหัวใจเธอเต้นแปลก ๆก่อนเขาจะตอบเรียบ ๆ
“เพราะฉันไม่ชอบ”
ใบข้าวอ้าปากค้าง ไม่ชอบแล้วมันก็เรื่องของพี่ไหมมันเกี่ยวอะไรกับเธอกัน คนเราโตขึ้นก็ต้องมีแฟนไหม
“แต่หนูโตแล้วนะคะ”
ซันก้าวเข้ามาใกล้ๆจนเธอได้กลิ่นน้ำหอมสะอาดเย็น ๆ จากตัวเขา กลิ่นบ้าอะไรวะเหมือนพึงอาบน้ำเสร็จใหม่เลย ห๊อมหอม จนเธอเผลอสูดดมเข้าอย่างจัง
“ใช่” เสียงทุ้มต่ำลงจนทำให้เธอมีสติ “เพราะโตแล้วฉันถึงไม่ไว้ใจ”
หัวใจใบข้าวเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา ซันจ้องใบหน้าหวานสวยนิ่งๆก่อนพูดช้าๆ
“จำเอาไว้ใบข้าว อย่าดื้อกับฉัน”
เหอะ!คนบ้าอะไรออกคำสั่งเก่งจริงเสียจริง นี่ฉันมีพ่อเพิ่มอีกคนแล้วเหรอเนี่ย เสียงในหัวฉันก็ทำงานดีตลอดจริงๆ การย้ายมาอยู่กับพี่ชายข้างบ้านถึงจะไม่ง่ายอย่างที่คิด แต่จะยอมๆไปก่อนก็แล้วกันวะ แต่ถ้ามากไปฉันจะดื้อให้ ค่อยดูสิ
- Writer
- chap_listContents
- likeADD