เธอจ๋าอย่ามาทำให้รัก

เด็กมันรุก

เช้าวันรุ่งขึ้น อากาศที่มหาวิทยาลัยยังคงสดใส แต่ที่ดูจะผิดปกติไปจากทุกวันก็คือเจ้าชายน้ำแข็งสุดหง่อแห่งคณะเครื่องกล

แทนที่คิวจะมานั่งสแตนด์บายที่ม้านั่งหินอ่อนหน้าลานเกียร์ตอนแปดโมงสิบห้านาทีเป๊ะเหมือนนาฬิกาตั้งเวลา วันนี้เขากลับโผล่มาพร้อมกับถุงพลาสติกใสที่ข้างในบรรจุแก้วเครื่องดื่มสีหวานแหววขัดกับชุดนักศึกษาและเสื้อช็อปสีเลือดหมูของเขาอย่างสิ้นเชิง

"เชี่ย. โลกแตกแน่ๆ"

ไตเติ้ลขยี้ตาตัวเองแรงๆ ขณะมองเพื่อนสนิทเดินหน้านิ่งเข้ามาหา

"ไอ้คิวถือแก้วนมนมชมพู มึงโดนตัวไหนมาวะเนี่ย เมื่อวานโกโก้ วันนี้นมชมพู พรุ่งนี้มึงไม่กินน้ำแข็งไสเลยเหรอ?

"ของกูที่ไหน"

คิวตอบเสียงเรียบ วางกระเป๋าเป้ลงบนโต๊ะ

"อ้าว ไม่ใช่ของมึงแล้วของใคร... อ๋ออออ..ซื้อให้สาว"

นอสลากเสียงยาว ทำหน้าล้อเลียนทันทีที่นึกขึ้นได้ "ของ พี่คนนั้นใช่ไหมล่ะ แหม.. เมื่อวานเพิ่งรู้ว่าเขาชอบกิน วันนี้ลงทุนไปต่อคิวซื้อร้านป้าหน้ามอมาให้เลยดิ ร้ายนักนะมึง"

คิวไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ เขาแค่ก้มหน้ามองนาฬิกาข้อมือ แปดโมงยี่สิบนาทีแล้ว ใกล้ถึงเวลาที่กลุ่มของใบเตยจะเดินผ่านทางนี้ แต่รอจนแล้วจนรอด จนกระทั่งเข็มยาวชี้ไปที่เลขแปด ก็ยังไม่มีวี่แววของรุ่นพี่ตัวเล็กเลย

หรือว่าวันนี้ไม่มีเรียนเช้า?

ความกระวนกระวายเล็กๆ เริ่มก่อตัวขึ้นใต้ใบหน้าที่เรียบตึง คิวตัดสินใจหยิบถุงนมชมพูขึ้นมา

"กูไปทำธุระแป๊บนึง เดี๋ยวตามขึ้นไปเรียน"

พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินออกไปทางตึกคณะครุศาสตร์ทันที ทิ้งให้เพื่อนสามคนนั่งมองตามหลังพร้อมรอยยิ้มกริ่ม

ณ ใต้ตึกคณะครุศาสตร์...

วันนี้ใบเตยมาเช้ากว่าปกติเพราะต้องมาเตรียมเอกสารสำหรับพรีเซนต์งาน เธอมาถึงตั้งแต่แปดโมงตรงและกำลังนั่งอ่านชีทเรียนเงียบๆ อยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนตัวเดิมเพียงลำพัง ไอเดียกับข้าวสวยยังมาไม่ถึง

สายลมยามเช้าพัดมาอ่อนๆ ใบเตยยกมือขึ้นทัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้า เธอยังคงแต่งหน้าสไตล์ใสๆ งานผิวฉ่ำวาวและริมฝีปากสีระเรื่อแบบที่เธอชอบ แต่ใต้ตานั้นแอบมีความคล้ำเล็กน้อยเพราะมัวแต่นอนคิดถึงสายตาของใครบางคนจนดึกดื่น

.

ตึกตัก... ตึกตัก...

เสียงรองเท้าผ้าใบและรองเท้าเซฟตี้กระทบพื้นดังใกล้เข้ามา ใบเตยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเพราะคิดว่าเป็นนักศึกษาคนอื่น จนกระทั่งเงาสูงๆ ของใครบางคนทาบทับลงมาบนชีทเรียนของเธอ

"พี่ใบเตย..."

เสียงทุ้มที่คุ้นหูดังขึ้นเหนือหัว ใบเตยสะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้นมองขวับ

คิวยืนอยู่ตรงนั้น... วันนี้เขาไม่ได้มากับแก๊งเพื่อน แต่มายืนเดี่ยวๆ ด้วยใบหน้านิ่งสนิท ทว่าดวงตาคู่คมกลับฉายแววประหม่าเล็กน้อยที่ถ้าไม่สังเกตดีๆ คงมองไม่เห็น

"คะ... อ้าว คิว มาทำอะไรที่นี่แต่เช้า มีเรียนตึกนี้เหรอ?"

ใบเตยถามเสียงตะกุกตะกัก พยายามดึงสติและสวมวิญญาณรุ่นพี่ปีสามผู้สุขุมกลับมาให้เร็วที่สุด

คิวไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขายื่นถุงพลาสติกใสที่มีแก้ว นมชมพู สีหวานแหววมาตรงหน้าเธอ หยดน้ำเย็นๆ เกาะพราวอยู่ข้างแก้ว ตัดกับมือหนาที่หยาบกร้านจากการจับประแจและเครื่องมือช่างอย่างสิ้นเชิง

"ซื้อมาคืน. ค่าโกโก้เมื่อวานครับ"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความตั้งใจ

ใบเตยมองแก้วนมชมพูสลับกับใบหน้าของคนน้อง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

"รู้ได้ไงว่าพี่ชอบกินนมชมพู?"

"ผมจำสีแก้วในมือพี่เมื่อวานได้"

คิวตอบไปตามความจริง นัยน์ตาสีเข้มหลุบมองริมฝีปากสีระเรื่อของคนตรงหน้าแวบหนึ่งก่อนจะรีบดึงสายตากลับขึ้นมาสบตากับเธอ

"รับไปสิครับเดี๋ยวน้ำแข็งละลายหมด มันจะไม่หวาน"

ใบเตยเม้มปาก รู้สึกได้ว่าจังหวะการเต้นของหัวใจเริ่มทำงานหนักอีกแล้ว เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปรับถุงพลาสติกมา แต่จังหวะที่ปลายนิ้วสัมผัสกัน คิวก็ยอมปล่อยมืออย่างง่ายดายไม่ได้มีท่าทีฉวยโอกาสเหมือนพวกผู้ชายเจ้าชู้ทั่วไป ความสุภาพแบบทื่อๆ ของเขายิ่งทำให้เธอกังวลใจตัวเองมากขึ้น

"ขะ... ขอบใจนะเเต่จริงๆไม่ต้องซื้อคืนก็ได้ พี่ตั้งใจเลี้ยงเราตอบเเทนที่ช่วยทำโมเดลใหม่ให้พี่นะเมื่อวาน"

ใบเตยตอบเเล้วยิ้มบางๆ

แต่ในขณะที่เธอกำลังจะดึงแก้วน้ำออกจากถุง สายตาก็สะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างที่ห้อยต่องแต่งอยู่ตรงหูหิ้วพลาสติก

มันคือ พวกกุญเเจ'ฟันเฟือง'เหล็กขนาดเล็กจิ๋ว ผิวโลหะถูกขัดจนเงาวับ ลบคมออกจนเนียนกริบ ดูรู้เลยว่าคนทำตั้งใจทำมันขึ้นมาอย่างประณีตมากแค่ไหน

"แล้วนี่..."

ใบเตยชี้ไปที่ฟันเฟืองจิ๋วนั่น มองหน้าคิวด้วยความสงสัย

เจ้าชายน้ำแข็งกระแอมเบาๆ หันหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนริ้วรอยสีแดงที่เริ่มลามขึ้นมาบนใบหู

"ผมกลึงเองตอนว่างๆเห็นมันวางทิ้งไว้เฉยๆ ไม่มีประโยชน์อะไร ถุงมันก็ดูโล่งๆ เลยเอามาห้อยไว้ให้ครับ"

ข้ออ้างที่ฟังดูไม่ขึ้นสุดๆ หลุดออกจากปากของคนหน้านิ่ง ใบเตยมองท่าทางเก้ๆ กังๆ ของคิวแล้วก็เผลอหลุดขำออกมาเบาๆ ความเกร็งในตอนแรกมลายหายไปจนหมด กลายเป็นความเอ็นดูเด็กปากแข็งตรงหน้าเข้ามาแทนที่

"ขอบคุณนะ น่ารักดี... พี่จะเก็บไว้อย่างดีเลย"

ใบเตยใช้นิ้วเขี่ยฟันเฟืองเล่นเบาๆ รอยยิ้มกว้างที่สดใสเสียยิ่งกว่าแสงแดดตอนเช้าถูกส่งไปให้คนน้องแบบเต็มๆ

คิวรู้สึกเหมือนตาพร่าไปชั่วขณะ รอยยิ้มของพี่ใบเตยมีอานุภาพทำลายล้างสูงเสมอ ยิ่งตอนที่เธอยิ้มให้เขาพร้อมกับสัมผัสของที่เขาตั้งใจทำมาให้ด้วยแล้วกำแพงความนิ่งของเขาก็แทบจะพังทลายลงมาตรงนั้น

"งั้นผมไปเรียนก่อนนะครับ"

คิวรีบตัดบทก่อนที่ตัวเองจะเสียอาการไปมากกว่านี้ เขาหมุนตัวเตรียมจะเดินกลับ แต่ก้าวไปได้แค่สองก้าว เขาก็ชะงักเท้าแล้วหันกลับมามองใบเตยอีกครั้ง

"พี่ใบเตยครับ"

"หืม? ว่าไงจ๊ะ"

"ถ้านมชมพูมันหวานไปวันหลังผมจะสั่งแบบหวานน้อยมาให้นะครับ"

ทิ้งระเบิดลูกใหญ่เสร็จ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปก็เดินล้วงกระเป๋าจากไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้รุ่นพี่ปีสามนั่งหน้าแดงก่ำอยู่กับแก้วนมชมพูและฟันเฟืองเหล็กจิ๋ว

ประโยคเมื่อกี้มันไม่ได้แปลว่าเขาตั้งใจซื้อมาให้แค่ 'วันหลัง' แต่เขากำลังบอกกลายๆ ว่า... เขาเตรียมจะซื้อมาให้เธอ 'อีกเรื่อยๆต่างหากหรอเนี่ย

"เตยยยยยย"

เสียงแหลมปรี๊ดของข้าวสวยและไอเดียดังขึ้นจากด้านหลังตึกทันทีที่คิวเดินพ้นระยะสายตา สองสาววิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาใบเตยที่โต๊ะม้าหินอ่อน นัยน์ตาของเพื่อนสนิทเบิกกว้างเมื่อเห็นหลักฐานคามือ

"ฉันเห็นนะ เมื่อกี้ใครมายืนคุยด้วย แล้วนั่นอะไร.. นมชมพู? จากน้องคิวใช่ไหม!!"

ไอเดียชี้ไปที่ถุงพลาสติกอย่างจับผิดเพื่อนสาว

"แถมมี... กรี๊ด พวกุญเเจฟันเฟืองจิ๋วด้วย"

ข้าวสวยแทบจะกรีดร้อง

"แก เด็กวิศวะเขาไม่เอาเกียร์ ไม่เอาฟันเฟืองให้ใครมั่วซั่วนะเว้ย นี่มันจีบชัดๆ จีบแบบตะโกนจีบแบบเครื่องยนต์ฟาสเเปดสตาร์ทติดเต็มสูบเลย!!"

ใบเตยได้แต่เอามือปิดหน้า ซ่อนรอยยิ้มและพวงแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเองเอาไว้

ตายแน่ๆ ใบเตยเอ๊ย เจอเด็กรุกนิ่งๆ แต่ดาเมจแรงขนาดนี้ จะเอาความมาดขรึมของรุ่นพี่ที่ไหนไปสู้เขาล่ะเนี่ย!!