CAPTIVE BILLIONAIRES' MAID

Chapter 2

Kinabukasan, parang hinihila ni Clara ang kaniyang sariling mga paa patungo sa malawak na dining hall ng Mansyon Alon. Ang kaniyang sikmura ay nag-aalboroto hindi dahil sa gutom, kundi dahil sa matinding kaba. Suot niya muli ang manipis at maikling itim na unipormeng iyon. Dahil natuto na siya sa nangyari kagabi, sinubukan niyang magsuot ng panloob, ngunit pinagalitan siya ni Manang Rosa.

“Bawal baguhin ang disenyo ng uniporme. Kung ano ang ibinigay sa iyo, iyon lang ang isusuot mo,” mataray na sabi ng matanda. Kaya heto siya ngayon, muling walang suot na bra, at ang kaniyang maikling palda ay tila lalong umikli sa bawat hakbang niya.

Nang makapasok siya sa bulwagan, halos manginig ang kaniyang mga tuhod. Ang mahabang lamesang gawa sa solid mahogany ay napapalamutian ng mga nagkikislapang kristal na baso at pilak na kubyertos. Ngunit hindi ang karangyaan ang nakakuha ng kaniyang atensyon, kundi ang limang lalaking nakaupo roon.

Limang lalaking nagtataglay ng perpektong mukha, ngunit may mga aurang sumisigaw ng panganib.

Sa pinakadulo, sa kabisera, ay nakaupo si Dante. Katulad kagabi, malamig ang mga mata nito. Nang magtama ang kanilang paningin, dahan-dahang bumaba ang tingin ni Dante sa dibdib ni Clara, tila inaalala ang init ng halik na iniwan niya roon kagabi. Napalunok si Clara at mabilis na nag-iwas ng tingin.

“Kaya pala ang tagal ng pagkain, masyadong abala sa pagpapaganda ang bagong laruan ni Kuya,” isang mapanuyang boses ang bumasag sa katahimikan.

Ito ay mula kay Jax. Ang pangalawa sa magkakapatid. Nakasuot ito ng itim na leather jacket sa loob mismo ng bahay. Magulo ang buhok nito at may suot na pilak na hikaw. Ang mga mata nitong kulay abo ay puno ng malisya at rebelyon. Ngumisi ito kay Clara, isang ngising parang hinihubaran siya nang tuluyan.

“Huwag mo siyang takutin, Jax. Tignan mo, nanginginig ang mga binti niya,” malambing ngunit may kakaibang tonong sabi ni Rico, ang bunso. Mukha itong inosente, may maamong mukha at mala-anghel na ngiti, ngunit ang paraan ng pagtitig nito sa mga binti ni Clara ay may halong madilim na obsesyon.

Sa kabilang gilid naman ay si Liam. Hindi ito nagsasalita. May hawak itong maliit na sketchpad at lapis. Ang tahimik na artistang kapatid ay tahimik lang na nakatitig kay Clara. Hindi sa kaniyang mukha, kundi sa kurba ng kaniyang baywang at sa hugis ng kaniyang mga hita. Tila isa siyang obra maestra na pinag-aaralan nitong pintahan.

At ang huli... si Seth.

Nakatambay si Seth sa silya nito, bukas ang unang tatlong butones ng kaniyang polo, inilalantad ang matipunong dibdib nito. Ang playboy ng pamilya. Nang magtama ang mata nila ni Clara, kinindatan siya nito at dilaan ang sariling ibabang labi.

“Halika rito, Clara. Ako muna ang pagsilbihan mo ng alak,” malambing at mapang-akit na utos ni Seth. Nilahad nito ang kaniyang baso.

Ang Laro sa Ilalim ng Lamesa

Nanginginig ang mga kamay ni Clara habang hawak ang isang bote ng mamahaling red wine. Lumapit siya sa pwesto ni Seth. Kinailangan niyang tumabi nang malapit at bahagyang yumuko para salinan ang baso ng lalaki.

Habang maingat siyang nagbubuhos ng alak, naramdaman niya ang isang mainit at malaking kamay na dumapo sa kaniyang kaliwang hita.

Muntik nang mabitawan ni Clara ang bote. Nanlaki ang kaniyang mga mata at napatingin kay Seth. Ngunit ang lalaki ay kaswal lang na nakikipag-usap kay Jax tungkol sa mga sasakyan, habang ang kaniyang kaliwang kamay ay palihim na gumagapang paitaas sa makinis at nakalantad na hita ni Clara sa ilalim ng lamesa.

“S-Señorito...” mahinang bulong ni Clara, pilit na umaatras, ngunit mabilis na hinawakan ni Seth ang likod ng kaniyang tuhod para pigilan siya.

“Huwag kang malikot, Clara. Baka matapon mo ang alak,” nakangising bulong ni Seth, sapat lang para silang dalawa ang makarinig.

Ang magaspang at mainit na palad ni Seth ay dahan-dahang humahaplos sa kaniyang balat. Mula sa itaas ng kaniyang tuhod, patuloy itong umaakyat, papasok sa ilalim ng napakaikling palda ng kaniyang uniporme. Bawat haplos ay nag-iiwan ng nagbabagang kuryente na nagpapanikip sa paghinga ni Clara.

Kagat-kagat ni Clara ang kaniyang ibabang labi para pigilan ang anumang tunog na lumabas sa kaniyang bibig. Ang palad ni Seth ay nasa gilid na ng kaniyang manipis na panty. Naramdaman ng lalaki ang init na nagmumula roon. Mas lalong lumawak ang ngisi ni Seth nang maramdamang nagsisimula nang manginig ang dalaga.

Gamit ang kaniyang hinlalaki, marahang hinagod ni Seth ang pinakasensitibong bahagi ni Clara sa labas ng manipis na tela ng kaniyang panloob.

Isang mahinang singhap ang nakawala sa mga labi ni Clara. “Ah...” Tila tumigil ang pag-ikot ng mundo sa dining hall. Ang mahinang tunog na iyon ay hindi nakawala sa pandinig ng lahat.

Biglang tumahimik sa buong lamesa. Napahinto si Jax sa pagsasalita. Si Liam ay napatigil sa pagguhit at itinaas ang paningin. Si Rico ay madilim na tumitig kay Seth.

Ngunit ang pinakanakakatakot sa lahat ay ang katahimikan ni Dante.

Mula sa kabisera, tinitigan ni Dante si Clara. Ang kaniyang mga mata ay tila yelo na nakakapaso. Alam niya. Alam ni Dante kung ano ang ginagawa ni Seth sa ilalim ng lamesa. Ang panga ni Dante ay tumigas, at ang kaniyang kamao ay nakakuyom sa ibabaw ng lamesa.

“Seth,” malamig, mababa, at puno ng awtoridad na tawag ni Dante. Ang tunog pa lang ng pangalan nito ay sapat na para magpatayo ng balahibo. “Alisin mo ang kamay mo sa pag-aari ko. Baka gusto mong putulin ko 'yan at ipakain sa mga aso.”

Ang Babala ng Panganay

Dahan-dahang inalis ni Seth ang kaniyang kamay mula sa pagitan ng mga hita ni Clara, ngunit hindi nawala ang nakakalokong ngisi nito. Itinaas pa ni Seth ang daliri niyang ginamit sa paghaplos kay Clara at bahagyang inamoy ito, bago tumingin kay Dante.

“Masyado ka namang madamot, Kuya. Tinitikman ko lang kung matamis ba talaga ang bagong ulam natin. At maniwala ka... sobrang init niya,” mapang-asar na sagot ni Seth.

Isang malakas na kalabog ang umalingawngaw. Hinampas ni Dante ang lamesa. Ang mga baso at plato ay nagsitalunan.

“Pumunta ka sa kwarto mo, Clara. Ngayon din,” utos ni Dante. Walang emosyon ang mukha nito, ngunit ang kaniyang mga mata ay tila pumapatay.

Dahil sa takot at sa pamamanhid ng kaniyang mga binti sa matinding sensasyong ginawa ni Seth, halos matumba si Clara nang subukan niyang maglakad. Puno ng luha ang kaniyang mga mata habang mabilis na tumatakbo palabas ng bulwagan.

Nang makarating siya sa kaniyang maliit na silid, ni-lock niya ang pinto at napasandal dito. Humihikbi siya habang nakahawak sa kaniyang hita. Ang init na iniwan ng palad ni Seth ay naroon pa rin, at ang nakakapasong titig ni Dante ay nakatatak sa kaniyang isipan.

Hindi pa man natatapos ang unang buong araw niya sa mansyon, naramdaman na niya ang bigat ng kaniyang sitwasyon. Ang limang magkakapatid ay parang mga gutom na lobo, at siya ang nag-iisang tupa na itinapon sa kanilang kulungan.

Habang pinapakalma niya ang kaniyang sarili, nakarinig siya ng mabibigat na yabag sa labas ng kaniyang pinto. Huminto ito sa mismong tapat ng kaniyang kwarto.

Isang anino ang dumaan sa ilalim ng siwang ng pinto.

“Bukas ng gabi, Clara...” isang paos at malalim na boses ang bumulong mula sa labas ng pinto. Boses iyon ni Jax. “Bukas ng gabi, walang Kuya Dante na makakapigil sa akin. Humanda ka.”

Napapikit si Clara nang mariin. Ang laro ay nagsisimula pa lamang.