bc

รักเกิดจากความแค้น

book_age18+
18
FOLLOW
1K
READ
dark
playboy
CEO
comedy
sweet
lighthearted
serious
office/work place
first love
school
like
intro-logo
Blurb

ความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีให้กับเขา โลกใบนี้ไม่ได้โหดร้ายทุกเรื่องสำหรับเขา แต่ตอนนี้ความโชคร้ายจะมาเยื้อนมากกว่าความโชคดีส่ะเเล้วถ้าเขายังช้าไม่รีบแบบนี้ วันแรกขอให้เจอความโชคดีด้วยเถอะ สาธุ ??? รอด้วยครับ รอผมด้วย

chap-preview
Free preview
บทนำ
"รอด้วยครับ " ผมตะโกนบอกคนขับรถเมย์ให้รอผม เฮ้ออออ เกือบไม่ทันแล้วเรา วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันเเรกจะสายไม่ได้ มีเรียนเช้าแล้วยังมีรับน้องด้วยเป็นพี่ปี3แล้ว จะไปสายไม่ได้เราต้องไปเตรียมความพร้อมรอน้องๆ ผมได้แต่คิดในใจ มหาลัยเอกชน สายแล้วๆจะสายแล้ว ผมดูนาฬิกาแล้วก็วิ่งไปยังตึกเรียนอย่างเร่งรีบ เพื่อนก็โทรตามไม่หยุด จะสายก็เพราะพวกเพื่อนผมนี้แหละ "ฮัลโหล ว่าไง กำลังรีบ วิ่งอยู่" "ไอ้นาว อยู่ไหน รีบมาเลย อาจารย์จะเข้าแล้วนะเว้ย" ผมกดวางสายแล้วใส่เกียร์หมาวิ่งอย่างเร็ว ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก เอี๊ยดดด "ขอนุญาตครับอาจารย์" "เชิญ"ผมเดินไปนั่งข้างน้ำหมอก นั่งหายใจหอบอยู่สักพักนึง "ไอ้นาว ทำไมวันนี้มึงมาช้าว่ะ ปกติมึงมาเช้าตลอดไม่เคยสายแบบบนี้ "กูตื่นสาย เกือบไม่ทันรถเมย์รอบหกโมงห้า ถ้าไม่ทันมีหวังคาบแรกไม่ได้เข้าเรียนแน่" "วันที่ 13 เดือน มิถุนายน พ.ศ. 2565 กูต้องบันทึกเอาไว้ว่ามึงไอ้นาว มาสายเป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกันมา"ผมหันไปมองหน้ามัน มันยักคิ้วกวนตีนผม "มึงมันเว่อร์ไอ้หมอก"หันไปว่าไอ้หมอกเสร็จก็ตั้งใจฟังที่อาจารย์สอนจนเวลาล่วงเลยใกล้จะหมดเวลา "เอาล่ะนักศึกษาวันนี้พอแค่นี้ก่อนนะ เลิกคลาสได้"นักศึกษากำลังเก็บของกันอยู่ อาจารย์ก็พูดขึ้น "อ่อ ห้องเราจะมีเพื่อนใหม่นะ เขาเพิ่งย้ายมาจากต่างประเทศ น่าจะได้เจอกันช่วงรับน้อง ฝากทุกคนให้คำแนะนำกับเพื่อนด้วยนะแล้วเจอกันคาบหน้า"อาจารย์ก็เดินออกไป "อ้าว เเล้วเราจะรู้ได้ไงว่าผู้หญิงผู้ชาย อาจารย์ไม่เห็นบอกเลย" "จะบ่นทำไมว่ะ เดียวก็รู้เองแหละ" "เอ้า ก็กูอยากรู้นี้" "แล้วมึงบ่นมันทำให้มึงรู้ไหม" "เอ้าไอ้นี่"ผมได้แต่ยืนฟังพวกมันเถียงกันไปกันมา "พอๆ เถียงอะไรกันหนักหนาทุกวี่ทุกวันไม่เบื่อบ้างเหรอว่ะ" "ไม่!!" โอเค ตอบพร้อมกันแบบนี้ เข้าใจล่ะ "โอเคกูยอมไปกินข้าวกันเถอะกูหิวแล้ว "เออๆ มึงนี้หน่าา มากูสายเเถมพอเรียนเสร็จก็หิวเลย" "กูว่าคนที่หิวไม่ใช่ไอ้นาวหรอก มึงมากกว่าไอ้แทนที่หิว" "กูเนี่ยน่ะหิว"ไอ้แทนชี้นิ้วเข้าตัวเอง "ใช่ ไม่รู้บ่นเหี้ยอะไรบ่นอยู่นั้นแหละ เนี่ยเข้าเรียกว่าอาการโมโหหิว" "มึงว่ากูอีกแล้วนะไอ้หมอก นาวดูสิไอ้หมอกด่าแทนอีกแล้ว" แทนหันไปว่าไอ้หมอกแล้วหันกลับมาบอกผม "ไม่ต้องไปขอความช่วยเหลือจากไอ้นาวเลย" ผมก็ได้แต่ฟังพวกมันเถียงกัน เถียงตั้งแต่ห้องเรียนจึนถึงโรงอาหาร ยอมพวกมันจริงๆ "พอๆเลิกเล่นได้แล้วถึงโรงอาหารแล้ว ไป ไปหาที่นั่งจะได้สั่งข้าวกัน" พอเดินหาที่นั่งจนได้ที่เรียบร้อยก็ต่างคนต่างแยกย้ายไปซื้ออาหารของตัวเอง พอได้อาหารของตัวเองก็กลับมานั่งที่โต๊ะ ก็ต่างคนต่างกินจะได้ขึ้นไปเรียนคาบบ่ายกันต่อ ขณะที่ต่างคนต่างสนใจอาหารของตัวเองก็มีเสียงไลน์ห้องแจ้งเตือน ติง ติ่ง ติ๊ ง ไอ้หมอกก็เปิดดู ไลน์ปี3คณะวิศวะ บอม : ทุกคนช่วงบ่ายอาจารย์แจ้งงดคลาสนะ ปลายฟ้า : แต่จะนัดรวมเพื่อจะคุยเรื่องรับน้องกัน ริซซี่ : เจอกันที่ตึก 4 ชั้น 11 ห้อง 401นะทุกคน สงคราม : เวลาบ่ายโมงตรงห้ามเลท คนอื่น : โอเค คนอื่น : ได้ คนอื่น : ตามนั้น คนอื่น : ฯลฯ หมอก : ? หมอกวางโทรศัทพ์แล้วแล้วพูด "พวกมึงบ่ายงดคลาส แต่นัดกันคุยเรื่องรับน้องเวลาบ่ายโมงตรง" " นัดที่ไหน" แทนถามหมอก "ตึก4ชั้น11ห้อง401" "งั้นรีบกินเถอะใกล้เวลาแล้วเดียวจะไม่ทัน" ต่างคนต่างไม่พูดรีบกินก่อนจะสายไปมากกว่านี้ตึก4กับโรงอาหารใกล้กันส่ะที่ไหน ถ้าเดินก็15-20นาทีแล้วช้าเดียวโดนซ่อมอีก พอทานข้าวกันเสร็จก็ไปตึก4เดินเข้าห้องไปนั่งรอไม่นานก็มากันครบ "เอาล่ะ ทุกคนมากันครบแล้วเรามาคุยเรื่องรับน้องกันเถอะ" ริชซี่พูด พวกผมก็นั่งฟังว่าใครทำหน้าที่อะไรยังมีใครบ้างแบ่งกี่กลุ่ม "ฝ่ายดูเวลาน้องทั่วไปก็จะมี ตาล พลอย ชมพู่ ...ฯลฯ หัวหน้าฝ่ายนี้คือพลอย " "กองกลาง ฝน มายด์ ลูกมิ้นทร์ ปุ๊กกี้ หัวหน้าฝ่ายนี้คือปุ๊กกี้" "ฝ่ายสันทนาการ มี ริชซี่ ปลายฟ้า น้ำหมอก ดอกไม้ ใบเตย สงคราม เจมส์...ฯลฯหัวหน้าฝ่ายสันก็ริชซี่" "ฝ่ายสวัสดิการ มี บอม เจน ส้มโอ เมษา ...ฯลฯ ฝ่ายสวัสก็บอม" "พยาบาล มี นาว แทน ฝน เจสซี่ จอมพล ฝ่ายนี้ก็ จอมพล" "ส่วนกลุ่มประธานรุ่น ก็มีกลุ่ม ก้องฟ้า เจ้าขุน ภูผา ต้นกล้า แล้วก็เด็กใหม่ที่ย้ายเข้ามาชื่อนักรบ อยากจะบอกบอกว่าหล่อมาก ฉันเจอมาแล้ว" เสียงเพื่อนในห้องเเซวริชซี่ กันทั้งห้อง บางคนหมั่นไส้ สร้างความสนุกสนานกันในห้อง ส่วนผมก็คิดคงไม่ใช่คนเดียวกันมั่งคนชื่อนี้ไม่น่าจะมีคนเดียวในโลก ผมได้แต่คิดในใจ "แล้วกลุ่มประธานรุ่นใครเป็นเฮดว๊าก" เพื่อนในห้องคนนึงพูดถึง "อ่อ เฮดว๊ากคือนักรบ รองเฮดว๊ากคือเจ้าขุนส่วนพี่ว๊ากก็ก้องฟ้า ภูผาแล้วก็ต้นกล้า"ริชซี่อธิบายให้เพื่อนในห้องฟัง "อ้าว เฮดว๊ากทำไมเป็นนักรบ ทำไมไม่เจ้าขุนเป็นล่ะ" "ใช่ๆ เจ้าขุนอยู่กับเราตั้งแต่ปี1แล้วหน้าตาก็เหมาะที่จะเป็นเฮดว๊ากที่สุดในห้อง" "จริง นักรบหน้าตาเป็นยังไงก็ไม่มีใครรู้จะน่าเกรงขามไหมก็ไม่รู้ มีแต่ริชซี่คนเดียวที่เห็น " แล้วเสียงในห้องห้องก็ดังขึ้นต่างคนต่างพูดว่าเหมาะสมไม่เหมาะสมจนริชซี่พูดขึ้น "ทุกคนหยุดก่อน เรามั่นใจว่านักรบเหมาะที่สุดและริชซี่เองก็ไม่ได้เป็นคนเลือก" "แล้วใครเลือก" หมอกถามริชซี่ "ประธานรุ่นปี4และอาจารย์เลือก" เป็นสงครามที่ตอบแทนริชซี่ "ทุกคนเชือได้ว่าคนนี้เหมาะจริงเพราะนักรบเป็นเพื่อนผมเอง ผมรับรองได้" พอเจ้าขุนพูดทุกคนก็เงียบฟังสิ่งที่เจ้าขุนพูด เพราะถ้าเจ้าขุนพูดเเสดงว่าเหมาะสมจริง ไม่มีใครโต้แย่ง "งั้นตกลงตามนี้นะ ตอน4โมง เจอกัน น้องปี2จะเรียกรวมน้องปี1ให้พวกเราไปแนะนำตัวกับน้องๆ ส่วนนักรบเจอกันตอนรวม ตอนนี้มันติดยื่นเอกสารกับมหาลัยอยู่" เจ้าขุนรับหน้าที่แทนนักรบในการเลิกประชุม ทุกคนต่างทยอยออกจากห้อง เหลือแต่พวกเรา3คน น้ำหมอกก็พูด "ทำไมกูต้องแยกกับพวกมึงด้วยอ่ะไม่ชอบเลย" "เอาน่า เพื่อนๆคงเห็นมึงชอบเต้น มึงเหมาะแล้ว" ผมได้แต่พูดปลอบน้ำหมอก "แต่กูอยากอยู่กับพวกมึง" มึงไม่ได้อยู่คนเดียวยังมีไอ้ไม้ ไอ้เตยด้วยไง" "ไอ้แทนพูดมาได้ไงว่ามีสองคนนั้น เวลามันมาก็มาคู่เวลามันหายก็หายคู่มึงจะเอาอะไรกับสองคนนั้น" น้ำหมอกบ่นดอกไม้กับใบเตย "เออ ก็จริงของมึงว่ะไอ้หมอก" "เห็นไหมมึงก็ยั่งเห็นด้วยกับกู เซ็งโว้ยยยยยยยยยยยยยยย"น้ำหมอกตะโกนขึ้นสีหน้าเซ็งสุดๆ "อย่าคิดมาก ถ้าสองคนนั้นรู้ กูเชื่อว่าไม่ทิ้งมึงหรอก" "ทำไมว่ะ!!"แทนถามผม "ลืมไปแล้วเหรอสองคนนักเต้นนะเว้ย" "เออก็จริง ไอ้หมอกโทรไปบอกพวกมันเลยประธานรุ่นนัดเจอน้อง" "เออๆ" แล้วน้ำหมอกก็โทรบอกทั้งสองให้รีบมาก่อน4โมงเย็น และเวลาก็ล่วงเลยมาถึงเวลานัดรวมปี1ที่ลานหน้าคณะ ปี2กำลังสั่งปี1จัดแถวอยู่ ดอกไม้กับใบเตยก็มาถึง "กว่าพวกมึงจะมาได้นะ" ไอ้แทนบ่นสองคนนี้ "อย่าบ่นให้มันมากไอ้แทน"ใบเตยตอบ "เออ ดูอย่างไอ้หมอกกับไอ้นาวไม่เห็นมันบ่นเลย" ดอกไม้พูด "โธ่ เเม่คุณ ไอ้หมอกมันบ่นจนมันไม่บ่นแล้วมันเหนื่อย" "เอาหรอ??" สองคนนี้พูดพร้อมกัน "พอๆเลยพวกมึงอย่าเถียงกันกูลำคาน" ผมพูดห้ามพวกมัน "แม้ๆ พูดที่ไหร่พวกกูเป็นต้องเงียบปากทุกครั้ง" ใบเตยพูดขึ้น "ทำไมว่ะ" ดอกไม้ถาม "ก็มันพูดทีไม่ถูกกัดก็ถูกมันด่า" "เออจริง" แทนพูดขึ้น แล้วก็ต่างคนต่างเงียบมองดูปี2ที่พาปี่1ทำกิจกรรมสัทนาการกันอยู่เรื่อยๆ จนประธานรุ่นปี2พูดขึ้นว่า "น้องๆครับอันดับต่อไปเป็นการพบกับรุ่นพี่ปี3นะครับ" "พี่ปี3จะมาแนะนำกฎระเรียบต่างๆและสิ่งที่ปัฏิบัติในการรับน้องครั้งว่ามีใครบ้าง" "ขอให้น้องรับฟังอย่างตั้งใจและเงียบสงบ" พอน้องปี2บอกว่าปี3จะลงมาทำความรู้จัก เสียงน้องก็ดังฮือฮากันใหญ่ น้องปี1'มึงๆกูได้ยินมาปี3งานดีทุกคน' 'จริงมึงแล้วกูได้ยินรุ่นพี่ปี2พูดอีกเฮดว๊ากรุ่นนี้งานดีเพิ่งย้ายมาจากต่างประเทศด้วยมึง' 'จริงเหรอว่ะ' 'รองเฮดว๊ากพี่เจ้าขุนก็หล่อนะมึง ' เด็กปี1 เริ่มพูดดังขึ้นเรื่อยๆ จนปี2เริ่มคุมไม่อยู่ "เงียบ"เจ้าขุนตะคอกเสียงดังจนสดุ้งกันทั้งลานเลย "คุยอะไรกันนักหนา ถึงไม่ฟังที่รุ่นพี่สอน" ก้องฟ้าพูด "หรือปี2ไม่น่าเคารพไม่คิดเป็นรุ่นพี่ หรือปี2ไม่ได้สอนการฟังที่ดีเป็นแบบไหน" ภูผาพูดต่อ "ปี1บอกพวกผมมาสิ"ต้นกล้าถามน้องปี1 ทุกคนต่างเงียบฟังในสิ่งที่เจ้าขุนพูด บางคนนั่งตัวสั่น บางคนนั่งก้มหน้า บางคนจะร้องไห้ บางคนไม่พอใจ "ตอบบบผมสิ ถ้าปี2ไม่ได้สอนระเรียบเบื่องต้นผมจะสั่งทำโทษปี2เอง" เจ้าขุนพูดแต่ก็ไม่มีน้องคนไหนตอบเจ้าขุนสักคน "ถ้าไม่มีคนพูดผมจะเลือกมาเอง" ผมได้แต่มองดูเหตุการณ์ตรงหน้าไม่เรื่อยๆ มันไม่หน้าที่ผม ผมเข้าไปยุ่งไม่ได้ถ้ามันไม่เกินกว่านี้ "น้องคนนั้นลุก แนะนำตัวแล้วบอกมาสิว่าทำไม" "สวัสดีค่ะ รหัส00165ชื่อนางสาว มลฤดี เกิดขึ้น ชื่อเล่นเมเปิ้ลค่ะ" " เมเปิ้ลบอกมาสิ พี่ปี2ไม่สอนเรื่องกฎระเรียบการฟังเหรอครับ" "พี่ๆสอนค่ะ" "แล้วทำไมถึงมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น" "ไม่ทราบค่ะ" ผมฟังที่น้องพูดแล้วหันไปถาม น้องอีกคน "น้องลุกขึ้น ไหนพูดมาสิ" "ไม่ทราบครับ" "พูดรหัสชื่อจริงนามสกุลชื่อเล่นด้วย" "สวัสดีครับ รหัส02365 ชื่อ ณัฐพงษ์ ไพศิริ ชื่อเล่น ภูวินทร์ ครับ" "ไหนภูวินทร์บอกมาสิ ทำไมถึงไม่ทราบ " ผมมองน้องภูวินทร์ ห่างตาผมเห็นไอ้รบมาพอดีเลย เลยพูดขึ้นว่า "เอาล่ะครั้งนี้ผมถือเป็นครั้งแรก ผมจะไม่ทำโทษความคุณ ปี1 เงยหน้าขึ้นพี่ปี3ตั้งแถวแนะนำตัวที่ละคน ผมพูดจบก็เดินไปตั้งแถวกับเพื่อนๆ แล้วแนะนำตัวที่ละคนๆไปเรื่อยๆ จนมาถึง 'สวัดดีค่ะ พี่ชื่อใบเตยอยู่ฝ่ายสัน พี่ชื่อดอกไม้ฝ่ายสัน สวัสดีครับผมชื่อน้ำหมอกฝ่ายสันเหมือนกัน เเนะนำจนมาถึง ฝ่ายพยาบาล สวัสดีครับน้องๆมีชื่อ ผมแทนคับ ผมนาวนะครับเจ็บป่วยไม่สบายมาหาพวกพี่ได้ครับสวัสดีครับผมก้องฟ้าคับ ผม ภูผาครับ ผม ต้นกล้าครับเป็นพี่เฮดว๊าก ผมเจ้าขุนครับรองเฮดว๊าก ส่วนนี้ประธานเฮดว๊าก' เสียงฮือฮาขึ้นอีกครั้ง " เงียบ เสียงดังอะไรนักหนา หรืออยากวิ่งกัน ว่าไงปี1" "ไม่ค่ะ/ครับ" "ดีงั้นเงียบผมขอเวลาไม่เกิน10นาที่ ทำให้ผมได้ไหม" "ได้ค่ะ/ครับ" " สวัสดีผมนักรบเป็นเฮดว๊าก " ผมพูดเสร็จก็ปล่อยให้พี่สันทนาการนำน้องๆทำกิจกรรมต่างๆ ผมก็เดินไปหาไอ้ขุนแทน "นาว ไอ้นาว ไอ้นาววว" "ห้ะว่าไง จะตะโกนทำไมอยู่ใกล้กันแค่นี้" ผมพูดกับไอ้แทนตะโกนจนผมสะดุ้ง " กูเรียกมึงตั้งนาน มึงเป็นอะไรใจลอยอยู่ได้" "เปล่าๆไม่มีอะไรแค่ใช้ความคิดนิดหน่อย" ผมตอบแทนแล้วก็เงียบไป จะไม่ผมใจลอยได้ไง ใครจะคิดมันจะโลกกลมพรหมลิขิตโชคชะตาหรือฟ้ากำหนดจะอะไรก็ช่าง ผมเเละเขาไม่ควรกลับมาเจอกันอีก ผมได้แต่สลัดความคิดทิ้งแล้วหันมาสนใจสิ่งรอบข้างเวลานี้ ผมต้องโฟกัสสิ่งทีอยู่ตรงหน้าผมหวังเขาจะทำเป็นไม่รู้จักผม เวลาที่พี่สันทนาการทำกิจกรรมกับน้องก็ล่วงเลยเวลามาเป็นห้าโมงครั้ง เฮดว๊ากจึงสั่งให้เลิก "น้องๆค่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อนพรุ่งนี้เรามาต่อกันใหม่น๊าเด็กวันนี้ขอให้เดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัย" ริชซี่เอ่ยกับปี1 "ปี1เลิกแถว" หนึ่งสองหนึ่งสองสามหนึ่งสองหนึ่งสองหนึ่ง สวัสดีค่ะ/ครับ ปี1ต่างทยอยกันกลับปี2ปี3ก็ทยอยเก็บของเพื่อที่จะกลับบ้านเช่นกัน "ปี3ทุกคนที่รับผิดชอบแต่ละฝ่ายไม่ตำกว่า2ประชุมด่วนตอนนี้ที่ห้องดำ" เจ้าขุนประกาศบอก "โอ้ยยยยย พาน้องทำกิจกรรมจนน้องกลับบ้านแล้วคิดว่าจะได้กลับบ้านไปพักที่ไหนได้ต้องประชุมอีก"น้ำหมอกบ่นออกมา ก็สมควรที่มันจะบ่นอยู่หรอก เต้นเป็นชั่วโมงแล้วใส่สุดอีกไม่เมื่อยก็ไม่ใช่คนแล้วแหละ "อดทนนิดนึงนะหมอกเดียวก็ได้กลับแล้ว อ่ะน้ำดื่มก่อนจะได้หายเหนื่อย" "ก็คงต้อวเป็นแบบนั้นแหละนาว ขอบใจนะ"หมอกรับน้ำดื่มจนหมด "ไปเถอะพวกมึงเสร็จเร็วจะได้กลับเร็ว" พวกผมเดินไปห้องที่ริชซี่แจ้งไว้ พอมาถึงก็นั่งลงกัน "หวัดดีทุกคนเราชื่อนักรบนะ" "หวัดดีนักรบ/เราชื่อ ริชซี่คนสวยน๊ะจ๊ะ เราน้ำหมอก เราจอมพล เราแทนคุณ เราสงคราม เราปลายฟ้า เราปุกกี้ เราพลอย" ทุกคนต่างแนะนำตัวกันเรื่อยๆจนใกล้ผมเข้ามาเรื่อยๆเอาไงดีจะพูดยังไงผิดได้แต่คิดจนในที่สุดก็มาถึงผม "หวัดดีเรานาวนะ"ในขณะที่ผมพูดนักรบก็เอาแต่จองหน้าผมอย่างไม่พูดไม่ยิ้ม แล้วผมจะทำตัวอย่างไรดี ในสุดนักรับก็ ละสายตาหันไปสนใจเสียงริชซี่แทน "นักรบเรียกประชุมด่วนมีอะไรหรือเปล่า" ผมได้แต่ขอบคุณริชซี่ในใจ "ไม่มีอะไรหรอกที่แค่เราอยากทำความรู้จักทุกคนแล้วแต่ละคนทำหน้าที่อะไร" ก็เป็นหน้าที่ของริชซี่ที่อธิบายให้นักรบฟังจนจบ "โอเคพรุ่งนี้แจ้งน้องให้มาเร็วกว่าวันนี้1ชั่วโมงนะ" ได้คร่าาา ริชซี่จัดให้" "เราจะแจกป้ายชื่อ เสื้อรุ่น สมุดลายเซ็นในวันพรุ่งนี้ที่เดียว" "ได้ค่ะที่รักสั่งมาเลยเดียวริชซี่คนสวยจัดการให้เอง" "ถ้าไม่มีอะไรแล้วกลับก่อนนะกูเหนื่อย" "โฮ่ เตี้ยแค่พาน้องเห็นแค่นี้เหนื่อยเหรอแกแล้วก็เงี้ยแหละ" "ไอ้ขุนไอ้ปากหมา ปากมึงนี่หนาถ้ามันพูดดีไม่ได้ก็หุบปากไว้แดกข้าวดีกว่า" "เตี้ย เเซวนิดเเซวหน่อยไม่ได้เลยนะ" "มึงเดียวโดน" ผมชี้หน้ามันอย่างคาดโทษ แล้วหันไปคุยกับไอ้นาว "นาวกลับไงกลับกับแทนเหมือนเดิมช่ะ" "เห้ยยย วันนี้กูไม่ว่างไปส่งนะมีธุระ" " ธุระอะไรไอ้แทนไปส่งเพื่อนก่อนไม่ได้หรือไง" "ไม่ได้กูรีบกูไปก่อนนะเจอกันพรุ่งนี้ บายย" อะไรของมันว่ะรีบไปไหน "นาว เดียวหมอกไปส่งเอง ป่ะ " "เห้ยย ไม่เป็นไรหมอกกลับเลยนาวกลับเองได้" "ไม่ได้ กลับเองไม่ได้ทางกลับมันเปลี่ยว หมอกไปส่งดีแล้ว" " บ้านเราอยู่คนละทางกับหมอก มันไกลด้วยอีกอย่างหมอกก็เหนื่อยมากแล้วหมอกกลับไปพักเถอะนาวกลับได้" "เอางี้ไอ้รบไปส่งนาวหน่อย" เจ้าขุนบอกนักรับ "ทำไมกูต้องไปส่งด้วย" "ก็บ้านนาวอยู่ทางกลับคอนโดมึงไง" "ขุนนาวกลับเองได้อย่าไปรบกวนนักรบเลย" รบกวนอะไรยังไงก็ทางผ่านอยู่แล้วให้ไอ้รบไปส่งอ่ะดีแล้ว เตี้ยจะได้กลับไปพักตามที่นาวบอกไง" "เออใช่ นาวให้นักรบไปส่งนะ หมอกจะได้กลับบ้าน ถ้านาวไม่ให้หมอกไปส่ง ก็ต้องกลับกับนักรบ" เพื่อนก็ช่างรู้เลยว่าผมจะอึดอัดลำบากใจแค่ไหน "นักรบ หมอกฝากเพื่อนกลับด้วยคนนะ" "ก็ได้เดียวเราไปส่งเอง"ผมรับปากน้ำหมอก "ถ้ากูกลับล่ะบายไอ้รบ บายน่ะนาว เตี้ยกลับ" แล้วเจ้าขุนก็ลากหมอกออกไปพร้อมกับเสียงโว้ยวายของน้ำหมอกตลอดทางสองคนที่ไม่เคยคุยกันดีๆเลยกัดกันทุกวันทุกครั้งที่เจอหน้า แต่เวลามาเรียนหรือกลับบ้านจะกลับด้วยกันที่ครั้งบ้านอยู่ทางเดียวกันและหมู่บ้านเดียวกันแถมบ้านยังติดกันพ่อแม่รู้จักกันเป็นเพื่อนกันพ่อแม่ทั้งสองเลยให้ไปด้วยกัน ผมยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นจนลืมสิ่งรอบข้าง "จะยืนอยู่อีกนานไหม ไปกลับ ผมไม่ได้มีเวลารอส่งคุณหรอกนะ" "เออ รบเรา " "นักรบ" "ห่ะ" "เรียกว่านักรบไม่ได้สนิทกันถึงขั้นเรียก รบ ได้ " " โอเคนักรบเรากลับเองได้นายไปเถอะ อย่าไปฟังสองคนนั้นเลย" " อย่าเล่นตัวให้มันมากกว่าผมรับปากเพื่อนแล้วคำไหนคำนั้นผม ไปกลับ" ผมได้แต่ยืนนิ่งใช้ความคิดว่าจะเอาไงต่อดี "ต้องให้ผมไปอุ้มไหมคุณถึงจะกลับ" นักรบเดินกลับมาทำอย่างที่พูด " ไม่ ไม่ต้องๆ เดินเองได้" ผมปฏิเสธไปพร้อมกับเดินออกไป " รู้เหรอว่ารถจอดที่ไหน " "เดินนำไปสิ" "หึ นึกว่าจะแน่" พอขึ้นรถก็ต่างต่างตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองไม่มีใครพูดอะไร เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน บนท้องถนนในเวลานี้โล่งมาก ไม่นานก็ถึงซอยเข้าบ้านของนาว "จอดหน้าปากซอยนี่แหละเดียวเราเดินเข้าไปเอง" " อย่ามาอวดเก่งไม่ถูกเวลา" "ก็เราจะเดินเข้าเองนี่ก็ซอยบ้านเรา มันจะมีอะไรก็เดินอยู่ทุกวัน" ผมไม่สนใจในสิ่งที่นาวพูด " จอด เราบอกให้จอดไง รบจอด" "เอี๊ยดดดดด " ปึก หัวผมกระแทกกับกระจก ผมหันไปมองนักรบอย่างโกรธ "บอกให้จอดเองนะ ช่วยไม่ได้" ผมไม่พูดอะไรหันไปหยิบกระเป๋าเตรียมลงจากรถ "เดี๋ยว พรุ่งนี้7โมงรอหน้าปากซอย ไปพร้อมกัน" ทำไมต้องไปพร้อมนายด้วย ต่างคนต่างไปสิ" "ผมสั่ง" "เรื่องของนายสิ ขอบใจสำหรับวันนี้บาย" ดื้อไม่เคยเปลี่ยน แล้วเราจะได้เห็นดีกัน หงุดหงิดอุส่าออกมาแต่เช้า เอาแต่ใจตัวเองไม่เคยเปลี่ยนในขณะที่นาวหน้างอไม่สบอารมณ์อยู่ในห้องแตกต่างจากนักรับที่หน้ายิ้มแย้มอารมณ์ดี "มาแล้วหมอกมาแล้วนาว เนี่ยแม่ให้เอาขนมมาฝากนาวด้วยนะ" "ขอบคุณนะหมอก ฝากขอบคุณ คุณแม่ด้วย??" "เป็นอะไรหน้าตาเหมือนคนอมทุกข์แบบนี้ใครทำอะไรนาว" "ไม่มีใครทำอะไรนาวแค่หงิดหงุดคนขับรถเมื่อเช้านะ" "โอเค ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว อ้าวแล้วสามคนนั้นยังไม่มาอีกเหรอ " "นาวยังไม่เห็นเลย" "เดี๋ยวหมอกโทรตามเอง" "ฮัลโหลล ถึงไหนแล้วอาจารย์จะเข้าแล้วนะ เออๆ" "พวกนั้นว่าไงบ้าง" "อยู่ข้างตึกกำลังขึ้นมา" อาจารย์เดินเข้ามาพร้อมกับแทนดอกไม่ใบเตย "สวัสดีนักศักษาเรามาเริ่มเรียนกันเลยดีกว่า" เวลาเรียนล่วงเลยไปถึงเวลาพักเที่ยงอาจารย์ก็ปล่อย"โอ้ยยยยยย เมื่อยสุดๆกว่าจะปล่อย" "บ่น แค่นี้ทำมาบ่นอีกดอก" "ชื่อดอกไม้จ้า ยูโนว" "พอๆเลิกเถียงป่ะแดกข้าว วันนี้มีเจ้ามือเลี้ยง" "กูไม่ว่างว่ะนัดกินข้าวกับสาว" พวกกูก็ไม่ว่างว่ะไว้คราวหน้านมึงไปล่ะ" "เออใช่ ไว้โอกาสหน้านะเพื่อนบาย" "อะไรของพวกแมร่งว่ะ ไอ้แทนติดสาว สาวที่ไหนว่ะปกติเพื่อนมาก่อนหญิงตลอดแต่ครั้งนี้เเปลกๆ ไอ้สองคนนั้นเหมือนกันมันต้องมีอะไรสักอย่างอย่าให้น้ำหมอกรู้นะ" "หมอกปล่อยพวกมันเถอะถ้าพวกมันอยากจะบอกเดียวมันก็บอกเราเอง" "ก็มันน่าสงสัยนินาว แต่ช่างเถอะ บ่ายนี้เราว่างไปกินชาบูดูหนังกัน" "กินในมอไม่ได้เหรอนาวต้องเก็บตังค์" "ไม่เถอะมีคนเลี้ยงไม่เสียเงินแน่นอนเชื่อหมอกสิ" หมอกก็จูงผมออกไปสักพักก็ไปหยุดอยู่หน้า เจ้าขุนกับนักรบ อย่าบอกนะว่าคนที่เลี้ยงคือสองคนนี้ " โย่ง พาไปส่งห้างหน่อยสิ " "ไปเองสิเตี้ย กูนัดสาวไว้ไม่ว่าง " "ได้ถ้าโย่งไม่ว่าง เดี๋ยวหมอกเองแต่ถ้าคุณน้าที่เห็นหมอกไปสายเกินเวลานัด หมอกไม่รู้ด้วยน๊าาาาา " " อีเตี้ยอีงูพิษ " หมอกยัดคิ้วให้เจ้าขุนพร้อมกับยิ้มอย่างผู้ชนะ " หมอกนาวว่าเราทานที่นี่กันเถอะนะไว้วันหน้าเราค่อยไปดูกันดีกว่า" ผมกระซิบน้ำหมอก " นาวเงียบไว้เชื่อหมอกสิ " "ว่าไง โย่ง " " เออๆ เดียวไปส่ง " " ไอ้รบไปกับด้วยเร็ว " "ไรว่ะ ทำไมก็ต้องไปด้วย " " ไปเป็นเพื่อนกูไง เร็วเดี๋ยวค่อยไปพร้อมกู" ผมโดนลากมาด้วยกับไอ้แค่มาห้าง ไอ้คุณมันจะกลัวหมอกอะไรขนาดนั้น หรือมันสองคนมีอะไรมากกว่าเพื่อนบ้านว่ะ ไอ้ขุนถึงกลัวหมอกฟ้องคุณน้า หัวก็ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย แต่เท้าก็เดินไปกับเขา พวกผมก็อยู่บนรถไอ้ขุน กันแล้ว ห้าง GG ใกล้มหาเลย "ถึงแล้วลงไปสิ" "โย่งคุณน้าบอกว่าให้โย่งไปทานข้าวด้วย" "อย่ามาโกหกเตี้ย ลงไปฉันรีบ" "โอเคโย่งไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร โดนคุณน้าด่าก็อย่ามาโทษหมอกนะเดี๋ยวหาว่าไม่เตือน" "เออๆกินก็กิน อย่าให้รู้ว่าหลอกนะ ตายแน่เตี้ย ไอ้รบลงไปแดกข้าวกับแม่กูก่อนค่อยไป" " อะไรของมึงเนี่ยมึงไม่ว่างก็ให้กูไปก่อนสิว่ะ" "ไม่ ต้องไปพร้อมกัน" อะไรว่ะปัญหาบ้านมันแต่มันให้ผมไปด้วยเพื่อแทนที่ผมจะได้ทำในสิ่งที่ผมต้องการกลับมานั่งแดกข้าวกับมันเพราะคุณน้าบังคับ หงุดหงิดคนในรถที่ยอมพูดไม่สบตานั่งนิ่งอย่างกะหุ่นยนต์ยังมาหงุดหงิดกับเพื่อนตัวเองอีก ผมบ่นในใจจนถึงร้านชาบูอ่ะคิดดู "ไหนแม่อ่ะเตี้ย" " คุณน้าบอกว่าเข้าไปนั่งทานรอเลยคุณติดธุระอยู่มาไม่ได้ แต่คุณน้าจองโต๊ะไว้แล้ว ไปถามพนักงานได้เลย" "สวัสดดีครับคุณลูกค้าไม่ทราบว่าได้จองไว้ไหมครับ" "จองครับ" "ขอทราบชื่อผู้จองหน่อยครับ" "คุณพรปวีครับ" "อ่อ เชิญเลยครับ ทางนี้เลยครับ" พอถึงโต๊ะก็จับจองที่นั่งกัน ไม่อยากนั่งแบบบนี้เลยแต่ไม่รู้จะปฏิเสธยังไง เจ้าขุนกับน้ำหมอกนั่งด้วยส่วนผมก็นั่งเกร็งข้างนักรบ "ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าจะรับโปรไหนดีครับ" "มีโปรไหนบ้างครับ" " โปรทางร้านก็จะมีราคา 699- 1499- 1999- โปร699-จะได้แค่ชุดหมู โปร1499-เพิ่มมาเป็นอาหารทะเล ส่วน1999-รวมทุกอย่างในร้านครับ" "งั้นเอาโปร1999-ครับ" "ได้ครับ ไม่ทราบเอาน้ำซุปไหนดีครับ" "ซุปหมาล่า แล้วซุปน้ำดำครับ" "ไม่ทราบ ว่าจะรับน้ำอะไรดีครับ" "ของผมขอเป็นน้ำแตงโมปั่น ส่วนของนาว สมูทตี้โยเกิร์ต แล้วก็น้ำเปล่า2ทีครับ" "ได้ครับรอสักครู่เดี๋ยวหยิบเมนูมาให้ครับ" "นี่ครับเมนู" " ของผม หมูสามชั้นสไลด์ 4 หมูหมักซอสเกาหลี 5 เนื้อA5 10 ปลาแซลมอน 3 กุ้ง2 หมึก1 ลูกชิ้นชีส7 ครับ" พนักงานก็ยืนจดไปเรื่อยๆ "เตี้ยกินหมดเหรอสั่งมาเยอะขนาดนั้น " " ยุ่งหน่าโย่ง " "นาว นาวเอาอะไรบ้าง" " นาวอยากกินเค้ก ช็อคโกแลต ไอติม แล้ว ฮันนี่โทส" "ทานคราวก่อนค่อยทานหวาน" หมอกมองหน้านักรบแล้วพูดขึ้นว่า " ไม่เป็นไรนักรบนาวเขากินแบบนี้แหละ เดี๋ยวนาวก็ทานของคาว" "ไม่ได้ต้องทานคาวก่อน" "เเต่ว่า" " หมอกไม่เป็นไร ทานคาวก่อนก็ได้เดี๋ยวค่อยสั่งขนมหวานที่หลังก็ได้" "ถ้างั้นนาวเอาอะไรบ้าง" "เอากุ้ง5 หมู2เนื้อ1ก็พอ" "นักรบเอาอะไร" " เนื้อ3กุ้ง3" "โย่งล่ะเอาอะไร" "ไม่เอาแค่นี้มึงนะเตี้ยก็ไม่หมดแล้ว" "แน่นะอย่ามาแย่งนะถ้าไม่สั่ง" "จะค่อยดูว่ากลัวแย่งหรืออ้อนวอนกันแน่" "รอสักครู่นะคะเดี๋ยวพนังงานมาเสิร์ฟ" อาหารมาเสิร์เต็มโต๊ะ ทุกคนต่างตั้งหน้าตั้งตาทานเพราะความหิว ผมก็ได้แต่มองนาวทาน การแกะกุ้งของนาวก็เหมือนเดิมต่อให้กุ้งตัวใหญ่แค่ไหนก็กลายเป็นตัวเล็กได้ ผมนั่งมองสักพักก็ทนไม่ไว้ ผมดึงกุ้งในมือนาวมาแกะ "มองทำไมแค่แกะกุ้งให้เห็นแกะแล้วขัดหูขัดตา" นาวก็ไม่พูดอะไรก็กินสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไป นักรบก็แกะกุ้งให้ที่ละตัวๆ " โย่ง มีบ้างไหมที่แกะให้เหมือนนักรบ" " เกี่ยวไรเตี้ยอยากแดกก็แกะเองสิ" "หมอกมาเเบ่งเอากับนาวก็ได้นักรบแกะให้ตั้งเยอะ" "ไม่เอาหรอกนาวหมอกแกะเองดีกว่า นักรบแกะให้นาวอ่ะดีแล้วนาวแกะกุ้งไม่เก่งแต่หมอกแกะเก่งกว่านาวอยู่" "อยากไปแย่งของนาว เอามานี้เดี๋ยวเเกะให้เอง" "ไม่ได้แกะเองได้" ผมก็นั่งมองสองคนนั้นเถียงกันพร้อมกินกุ้งไปด้วย ทำไมนะ สองคนนี้เวลาทะเลาะกันหรือเถียงกันมันดูน่ารักเหมือนคู่รักที่งอนกันเลย "พอแล้วเราอิ่มแล้วนักรบกินเถอะ" ผมหันไปพูดกับนักรบ พร้อมกับหันไปถามหมอก "หมอกนาวอิ่มแล้วอยากกินของหวาน หมอกเอาอะไรไหมจะได้สั่งที่เดี๋ยว" "เอาสิๆหมอกก็อิ่มแล้ว หมอกเอาฮันนี่โทสก็พอนะ" "อะไร เตี้ยอย่ามาอิ่ม ของตัวเองยังไม่หมดเลยเหลือตั้งเยอะ" "โย่งก็กินให้หน่อยสิ น่า น่ะๆโย่งน่ะ" "กูเข้าใจแล้วว่าทำไมมึงไม่สั่งตั้งแต่แรก รอเก็บกวาดนนี้เอง" " เพราะงี้แหละกูถึงไม่อยากมา" "อย่าบ่นหน่าโย่ง" "กรรมของไอ้ขุนแท้ๆ" เจ้าขุนแต่ก็กินของที่อยู่บนโต๊ะจนหมดเกลี้ยง "นาว ของหวานมาเสิร์ฟแล้ว ว่าแต่ของใครบ้างอ่ะทำไมเยอะจัง" "ของนาวเอง???" "โฮ่ทานหมูดเหรอนาว" "หมดแน่นอนนาวส่ะอย่าง" "เลือก" หมอกกับผมหันไปมองนักรบพร้อมเครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด" "เลือกเอา1อย่าง" "เรื่องอะไรอ่ะ ทำไมต้อง" หมอกถาม แต่นักรบไม่ตอบ "เอาบิงซู" หมอกได้แต่มองหน้าแบบงง แต่ก็ไม่ถามได้แต่เก็บไว้ใจ "อ่ะมึงเอาฮันนี่โทสไป" "อะไรกูไม่ได้สั่ง กูอิ่มจนจะอ้วกแล้วเนี่ย" "กินๆไปเถอะไม่ตายหรอกหนา" ส่วนผมก็รับผิดชอบไอติมไปทั้งที่ไม่ชอบทาน "เตี้ยไหนแม่กินกันจนอิ่มแล้วยังไม่เห็นแม่เลย" "อ่อลืมบอก คุณน้าไลน์มาบอกว่ามาไม่ได้ทานเลย" "เตี้ยมึงแมร่งแสบเกินไปล่ะ" ผมไม่น่าพลาดเลยเซ็งสุดๆ "โย่งคุณน้ายังบอกว่า แกจ้องหนังไว้ให้ไปดู" "อย่ามาหลอกให้กูเสียตังค์นะเตี้ย" "ไม่เสีย คุณน้าจ่ายแล้วไปเอาบัตรที่โรงหนังได้เลย" "โอเคดูก็ได้" "งั้นเราไปกันเถอะ" พวกเราก็มาถึงโรงหนังพร้อมติดต่อรับบัตรหนังใกล้เวลาเริ่มฉาย "โย่ง ป๊อปคอร์นรสชีส 2ถังใหญ่ น้ำ4แก้ว สั่งแล้วจ่ายด้วยนะ" "อีกแล้วนะ"

editor-pick
Dreame-Editor's pick

bc

คุณพยาบาลครับ ผมอยู่ห้องนี้

read
5.7K
bc

Move On ใจหมดรัก

read
2.8K
bc

Devil Friend - เพื่อนสนิทใกล้หัวใจ

read
5.9K
bc

KARAN รักเกินเลย

read
3.7K
bc

Sweet Sense สัมผัสรัก เกี่ยวหัวใจยัยจอมป่วน

read
1K
bc

Bad ผืนป่าร้ายรัก

read
2.5K
bc

DANGER GUY อันตรายรัก [NC]

read
105.3K

Scan code to download app

download_iosApp Store
google icon
Google Play
Facebook