Koşar adım bahçeye çıktığımızda temiz hava ciğerlerime doldu. Öksürerek yere çöktüm, gözlerimden yaşlar akıyordu.
Kaan yanıma çömeldi, omzuma elini koydu.
“İyi misin?” diye sordu telaşla.
“İyiyim…” dedim kısık bir sesle, ama aslında hâlâ şoktaydım.
Bahçede itfaiye hortumlarıyla uğraşan askerler, dumanla boğuşan öğrenciler vardı. Ama benim bütün dikkatim Kaan’ın üzerindeydi. Montunu hâlâ omuzlarıma sarmıştı, bırakmamıştı. Sanki bütün dünya yanarken o sadece beni korumaya çalışıyordu. Kafam iyice karışmıştı.
Tuğçe yanımıza geldi koşarak; ‘iyi misin Çağla? Çok korktum sana bir şey olacak diye.’ dedi.
‘Kaan’da ısrarla soruyordu ama sanki o öpücükten sonra ki ruh halimi merak ediyordu’.
‘Telaş yapmayın, iyiyim. Odaya geçip dinlenmek istiyorum, dışarısı çok soğuk’ dedim. Kaan’ın yanınd
