TINULUNGAN siya ng kanyang pinsan na kumalma. Halata kay Gigi na sobrang nag-aalala ito, dahil hindi siya iniwan kahit isang segundo. Sinamahan siya nito palabas ng ospital at dinala sa maliit na coffee shop sa may baba. Doon, nag-stay sila para tuluyan siyang mapakalma.
Habang naglalakad sila papunta sa café, ramdam niya ang bigat ng mga mata ng ibang empleyado sa paligid. Pinagtitinginan siya. Siguro dahil masyadong obvious ang pamumugto ng mga mata niya. She felt exposed—parang nakabukas ang lahat ng sikreto niya sa mundo. Napilitan siyang isuot ang sunglasses na nasa bag niya. Kahit paano, iyon ang nagsilbing shield niya laban sa mga curious eyes na nakakasalubong nila.
Pag-upo nila sa loob ng café, halos isang oras silang nanatili roon. Hindi siya masyadong nagsasalita. Tahimik lang
