สองทางรัก

(1) “เธออยู่ไหนคีตา” [คาเฟ่ E แล้วเธอล่ะมีธุระอะไรหรือเปล่าถึงได้โทรหาฉัน] “หาเพื่อนดูหนัง” [วาววา?] “อยู่กับผู้” [งั้นมาสนุกด้วยกันสิ ที่นี่คนเยอะแยะ] “กลุ่มไหน” [กลุ่มยัยยู่ยี่ญาติฉันเอง] “เดี๋ยวเจอกัน” [จ้า] โมนาไม่ได้สงสัยว่าเพื่อนสาวคนสนิทแอบวางแผนอะไรเอาไว้ หลังจากวางสายโทรศัพท์ เธอก็ขับรถออกจากลานจอดรถในห้างสรรพสินค้า มุ่งตรงสู่คาเฟ่ E อันเป็นจุดหมายปลายทาง และเมื่อมาถึง... “ยัยเพื่อนทรยศ” โมนาพบว่าตัวเองโดนเพื่อน ‘วางยา’ เข้าให้แล้ว ลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการ ณ คาเฟ่หรูสไตล์ตะวันตกแต่งตัวสวยหล่อจัดเต็มกันแทบทุกคน นั่นจึงทำให้โมนากลายเป็นพวกนอกรีตไม่ดูกาลเทศะเมื่อเธอสวมกางเกงยีนรัดรูป เสื้อยืดคอวีสีขาว และรองเท้าผ้าใบเข้ามาเหยียบที่นี้ ซึ่งยังนับว่าโชคยังเข้าข้างเมื่อบนรถมีรองเท้าส้นสูงติดมาด้วยหลายคู่จึงได้นำมาเปลี่ยน ผมสีน้ำตาลอ่อนที่ถูกรวบมัดขึ้นสูงด้วยความเกียจคร้านถูกปล่อยยาวเคลียแผ่นหลังลงไปจนถึงสะโพกผาย อารมณ์เสียเล็กน้อยแต่เมื่อคลี่คลายสถานการณ์ได้ก็เดินเชิด ไม่จำเป็นต้องกังวลหรือกลัว โมนามีความมั่นใจในตัวเองสูงมาก แม้ไม่ได้สวยระดับนางงามจักรวาลแต่รูปร่างหน้าตาเธอไม่เป็นสองรองใคร นี่คือเรื่อง สายตาหลายคู่จับจ้องมองมาที่เธอทันทีที่ปรากฏตัว หญิงสาวไม่แยแสต่อสิ่งที่ไม่ได้อยู่ในความสนใจ พูดกับพนักงานต้อนรับให้นำทางไปยังห้องอาหาร จากนั้นก็ให้ทิปค่าบริการห้าร้อยบาทแล้วหันกลับมาเคาะประตูขออนุญาต ก่อนจะเปิดประตูและเดินเข้าไปทักทายหนุ่มสาวข้างในที่มานัดบอดกัน “ขอโทษที่มาสายนะทุกคน” “ตายแล้วยัยโมนา เธอแต่งตัวอะไรของเธอมาเนี่ย” “ฉันเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก ใครจะไปรู้ล่ะ” “งูยยย ซอรี่นะเพื่อนรัก” คีตาวางมือของเธอซ้อนบนหลังมือเรียวพลางตบเบาๆ แสร้งตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ “ฉันผิดเองแหละที่ลืมบอกเธอ ซอรี่จริงๆ” “ไม่เป็นไรจ้ะ” จริงเหรอ? ไม่จริงหรอก ตั้งใจกันซีนกันแบบนี้ต้องมีเคืองหาทางเอาคืนกันบ้าง อย่างเช่นใต้โต๊ะตอนนี้ โมนากรีดยิ้มหวานขณะเหยียบเท้าคีตาไปด้วย ครู่ต่อมา คนที่มาสายแนะนำตัว ก่อนจะรู้ว่าเธอไม่มีคู่เพราะอีกติดต่อไม่ได้และอาจจะไม่มา ทางด้านโมนาไม่ซีเรียสที่ตัวเองกลายเป็นเศษส่วนเกิน ยังไงซะ ในสงครามเลือกคู่ครั้งนี้ก็ยังไม่มีใครปักธงใครอย่างชัดเจน ดังนั้น... เธอจึงมีสิทธิ์เต็มที่ถึงแม้จะไม่ถูกตาต้องใจใครเลยก็ตาม แต่ถ้าหากต้องการใครสักคนเอาคืนเพื่อนกลับเพื่อความสะใจเล็กๆ น้อยๆ ละก็.... “โทษที งานเพิ่งเสร็จ” การมาของผู้มาใหม่ทำให้สาวๆ ตื่นเต้นดีใจแทบเก็บอาการระริกระรี้เอาไว้ไม่อยู่ โดยเฉพาะเพื่อนของเธอที่มองอีกฝ่ายตาเป็นประกายวิบวับ ด้วยความอยากได้อยากครอบครองชายหนุ่มรูปหล่อผู้มีเสน่ห์ทำลายล้างสติสัมปชัญญะของผู้หญิง อืม... แบบนี้ก็เท่ากับว่า ‘สงคราม’ บนสังเวียนนัดบอดได้เริ่มขึ้นแล้วสินะ โมนาหลบซ่อนแผนการชั่วร้ายเอาไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ ในเวลาแบบนี้ต้องสร้างความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด เพื่อเรียกร้องความสนใจจากชายหนุ่มที่ดูจะไม่ใช่ผู้ถูกล่าหากแต่เป็นผู้ล่าบนห่วงโซ่อาหารสูงสุด ‘น่าสนใจแฮะ’ ดวงตาสองคู่สบประสานกันด้วยความบังเอิญ ภายใต้ความนิ่งสงบปราศจากอารมณ์อ่อนไหวใดๆ คล้ายว่ามีคลื่นแห่งทะเลเพลิงที่เดือดระอุอยู่ข้างใน ไม่มีใครทราบได้นอกจากพวกเขา ทันใดนั้นเอง เท้าที่อยู่ใต้โต๊ะก็เลื่อนเข้าไปสะกิดขาเขาเบาๆ อย่างต้องการจะส่งสัญญาณเชื้อเชิญให้รู้ว่า ‘ฉันชักอยากได้คุณมาเป็นของตัวเองซะแล้วสิ’ ไม่ใช่แค่ความสะใจเพื่อเอาคืนเพื่อนเล็กๆ น้อยๆ เพียงแค่เท่านั้น