ยัยตัวร้ายลวงรักนายมาเฟีย

ปากดีนะเราอะ

รอยยิ้มร้ายกาจจุดประกายขึ้นในดวงตาคมกริบทันทีที่ได้ยินคำตอบ คาร์เตอร์แค่นหัวเราะในลำคอด้วยความพึงพอใจ ปลายนิ้วโป้งที่เชยคางมนอยู่ค่อยๆ เกลี่ยริมฝีปากนุ่มของคนตรงหน้าอย่างอุกอาจ

"ตกลงง่ายขนาดนี้ ไม่กลัวฉันสูบเลือดสูบเนื้อเธอจนหมดตัวหรือไง"

"เบลล์โตพอที่จะรับผิดชอบการตัดสินใจของตัวเองค่ะ ในเมื่อมันวิน-วินทั้งคู่ เบลล์ก็ไม่มีอะไรต้องกลัว" มาเบลล์เชิดหน้าตอบ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น แม้ว่าสายตาของเสือร้ายที่จ้องมองมาจะทำให้เธอรู้สึกเหมือนเสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นก็ตาม

"หึ... ปากดี"

คาร์เตอร์ขยับกายเข้าประชิดจนหน้าอกแกร่งเบียดชิดกับความอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ใต้เดรสตัวสวย "

งั้นมาดูกันหน่อย ว่าความใจกล้าของเธอ มันจะมีมากเท่าปากหรือเปล่า"

พูดจบ มือหนาก็สอดเข้าที่ท้ายทอยเล็ก ดึงรั้งใบหน้าหวานให้แหงนเงยขึ้นรับสัมผัสจาบจ้วงโดยไม่ทันตั้งตัว

ริมฝีปากหยักบดขยี้ลงบนกลีบปากนุ่มอย่างดุดันและเรียกร้อง ไม่มีการเล้าโลม ไม่มีความอ่อนโยน มีเพียงความกระหายที่ถูกกักเก็บมานานนับเดือน คาร์เตอร์ดูดดึงริมฝีปากล่างของเธอแรงๆ จนมาเบลล์เผลอเผยอปากออกเปิดทางให้เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายใน

กลิ่นมินต์ผสมผสานกับรสชาติเฝื่อนปร่าของวิสกี้ชั้นดีตลบอบอวลไปทั่วโพรงปาก ร่างบางสะดุ้งเฮือก มือเล็กกำสาบเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นจนยับยู่ยี่ เธออ่อนหัดและไม่ประสีประสา เพราะกับแฟนเก่าอย่างเพชร มากที่สุดก็แค่จูบแตะปากธรรมดา ไม่เคยเจอการรุกล้ำที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนจนแทบจะสูบวิญญาณแบบนี้มาก่อน

"อื้อ..."

เสียงครางประท้วงดังอู้อี้อยู่ในลำคอเมื่อคนตัวโตต้อนเรียวลิ้นเธอจนมุม

คาร์เตอร์รับรู้ได้ถึงความเก้ๆ กังๆ ของคนในอ้อมแขน ประสบการณ์อันน้อยนิดของเธอยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนของเขาให้ลุกโชน มาเฟียหนุ่มปรับองศาใบหน้าเพื่อป้อนจูบให้ลึกล้ำยิ่งขึ้น มืออีกข้างที่ว่างอยู่เลื่อนมาโอบรัดเอวคอดกิ่ว รั้งร่างนุ่มนิ่มให้เบียดแนบชิดกับสัดส่วนแข็งแกร่งของเขาจนไม่มีช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน

จากที่ตั้งใจจะแค่ลองของเพื่อขู่ให้เด็กอวดดีกลัว กลับกลายเป็นเขาเองที่ตบะแตกเพราะความหวานที่เกินคาดคิด จูบที่ดุดันในคราแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและดูดดื่ม คาร์เตอร์สอนให้คนตัวเล็กเรียนรู้การตอบรับ เขาดึงจังหวะให้ช้าลง หยอกล้อกับเรียวลิ้นเล็กที่พยายามเงอะงะตอบโต้เขาอย่างน่าเอ็นดู

เนิ่นนานนับนาที กว่าที่คาร์เตอร์จะยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้ร่างบางที่ตอนนี้เข่าอ่อนยวบได้กอบโกยอากาศหายใจ

มาเบลล์หอบแฮก ใบหน้าสวยเฉี่ยวแดงก่ำลามไปถึงใบหู ดวงตาฉ่ำปรือช้อนมองผู้ชายตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ถ้าไม่ได้ท่อนแขนแกร่งรั้งเอวไว้ เธอคงได้ทรุดลงไปกองกับพื้นแน่ๆ

คาร์เตอร์ก้มลงมองผลงานตัวเองด้วยสายตาพึงพอใจ ริมฝีปากบวมเจ่อของเธอมีคราบน้ำสีใสเคลือบอยู่บางๆ ยิ่งทำให้ดูเซ็กซี่จนน่าขย้ำให้แหลกคามือ

นิ้วเรียวของเขายกขึ้นปาดคราบน้ำลายที่มุมปากให้เธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากที่เพิ่งผละออกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"นี่แค่ มัดจำ นะมาเบลล์สัญญาของเรา เริ่มตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป"

มาเฟียหนุ่มเหยียดยิ้มร้าย

"ไปเตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดีล่ะ เพราะฉันไม่ได้ เอาเบาเหมือนตอนจูบแน่"

คำขู่ที่แฝงไปด้วยความปรารถนาอันตรายทำเอามาเบลล์ขนลุกซ่านไปทั้งตัว ร่างบางพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างเบาๆ เพื่อทิ้งระยะห่าง แม้ว่าขาจะยังสั่นอยู่ก็ตาม

"บ... เบลล์จะรอดูค่ะ"

เธอเชิดหน้าเถียงสู้ทั้งที่แก้มยังแดงปลั่ง พยายามรักษาฟอร์มไม่ให้เขาจับได้ว่าจูบเมื่อกี้ทำเอาเธอแทบจะหลอมละลาย "ตอนนี้ดึกแล้ว เบลล์ขอตัวกลับก่อนนะคะ"

เธอเตรียมจะหมุนตัวหนีออกจากสถานการณ์ที่ทำให้หัวใจทำงานหนักเกินไป แต่มีหรือที่มาเฟียอย่างคาร์เตอร์จะยอมปล่อยเหยื่อไปง่ายๆ

มือหนายื่นไปคว้าข้อมือเล็กไว้หลวมๆ แต่ออกแรงกระตุกเพียงนิดเดียว ร่างบางก็ปลิวกลับมาปะทะอกแกร่งอีกครั้ง

"ใครบอกจะให้เธอกลับเอง"

คาร์เตอร์ก้มลงมองคนในอ้อมแขน นัยน์ตาพราวระยับอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

"ในเมื่อตกลงเซ็นสัญญาด้วยร่างกายไปแล้วกฎข้อแรกของการเป็นผู้หญิงของคาร์เตอร์ คือฉันจะไปส่งเธอเอง"

"แต่ ถ้าพี่วินเห็นเข้า พี่วินต้องสงสัยแน่ๆ ค่ะว่าทำไมพี่คาร์เตอร์ถึงไปส่งเบลล์" มาเบลล์ท้วงด้วยความตกใจ ขืนให้พี่ชายจอมหวงเห็นเธอลงจากรถเพื่อนสนิทในสภาพปากเจ่อแบบนี้ มีหวังบ้านแตกแน่นอน

"เรื่องไอ้วินฉันจัดการเอง หน้าที่ของเธอคือทำตัวให้ชินกับการมีฉันอยู่ใกล้ๆ ซะ"

คาร์เตอร์ปล่อยมือจากข้อมือเล็ก เปลี่ยนมาโอบเอวคอดไว้หลวมๆ อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ เขาพาเธอเดินออกจากห้องเพนต์เฮาส์ไปที่ลิฟต์ VIP โดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

เมื่อลงมาถึงลานจอดรถใต้ดิน รถซูเปอร์คาร์สีดำคันหรูจอดเทียบรออยู่แล้วพร้อมกับฝาแฝดคชาและคทา ทั้งคู่พยายามเก็บอาการประหลาดใจขั้นสุดที่เห็นเจ้านายเดินโอบเอวน้องสาวของเพื่อนสนิทลงมา แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพจึงได้แต่ค้อมหัวและเปิดประตูรถให้อย่างเงียบๆ

ตลอดทางกลับบ้าน บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความเงียบที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศ มาเบลล์นั่งเกร็งจนตัวลีบติดประตูรถ แอบลอบมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาที่สะท้อนแสงไฟจากถนนเป็นระยะ คาร์เตอร์ขับรถด้วยมือเดียว ท่าทางสบายๆ แต่กลับแผ่รังสีอำนาจจนเธอไม่กล้าขยับตัว

จนกระทั่งรถหรูแล่นมาจอดเทียบหน้าคอนโดมาเบลล์กำลังจะเอื้อมมือไปปลดเข็มขัดนิรภัย แต่คนตัวโตกลับไว กว่า เขาชะโงกตัวเข้ามาใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน มือหนากดปลดล็อกเข็มขัดให้เธอช้าๆ สายตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต

"พรุ่งนี้สิบโมงเช้า แต่งตัวสวยๆ รอฉันอยู่ที่หน้าคณะ"

"พ... พี่คาร์เตอร์จะไปทำไมคะ"

ริมฝีปากหยักยกยิ้มร้ายกาจ มือหนายกขึ้นลูบผมเปียกชื้นเหงื่อของเธอเบาๆ ทว่าแววตากลับเยือกเย็นจนน่าขนลุก

"ก็ไป 'เปิดตัวแฟนใหม่' ให้ไอ้สวะนั่นมันดูไง มันจะได้รู้สักทีว่า ของชิ้นไหนที่มันไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมอง"

พูดจบ เขาก็ประทับจูบหนักๆ ลงบนหน้าผากมนเป็นการทิ้งท้าย ปล่อยให้มาเบลล์ก้าวลงจากรถด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับตีกลอง

สงครามประสาทของจริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในวันพรุ่งนี้แล้ว