Chapter 4
1270 Words
“‘Wag mo akong tingnan ng ganyan,” sabi ko kay Casey habang isa-isa kong nilalagay ang aking mga damit sa maleta. Wala na akong nagawa kung hindi ang pumayag sa gusto ng Terrence Montemayor na ‘yon.
“Nag-aalala lang naman ako sayo,” mahina niyang tugon. “Pero naiintindihan ko dahil nakakalula talaga ang sweldo mo kaya ang hirap pakawalan lalo at sinisingil ka na rin ng hospital. Kaya lang Bestie, sure ka ba na kakayanin mo? Paano kung pahirapan ka ng Terrence na yon?”
Huminga ako ng malalim at tsaka nag-isip. ‘Yan din ang inaalala ko, pero kahapon maghapon ay hindi ko naramdaman na pinersonal niya ako.
“Hindi naman ako papayag sa hindi makatwirang pagtrato and I'm sure alam nya rin ‘yon.”
“Sabagay, mapagpatol ka pa naman. Nang magsabog yata ng pasensya ang Diyos ay nagpayong ka na, nagkapote ka pa. Ayan hindi ka man lang naambunan at kahit konti ay wala kang nasalo.”
Tinawanan ko na lang ang sinabi niya dahil may katotohanan naman din. Kaya kung iniisip ng hambog na ‘yon na maalipusta niya ako, nagkakamali siya.
Sa ngayon talaga ay kailangan kong lunukin ang pride ko pero gagawin ko pa rin ang best sa aking trabaho. Hinding-hindi ko bibigyan ng pagkakataon ang Terrence na yon na makitaan ako ng hindi maganda, ang bilis pa naman niyang mangsisante. Imagine, pinahahanap niya agad ng ibang PA si Warren kahapon imbis na magpaliwanag sa akin!
“Balitaan mo ako araw-araw. Sabihin mo sa akin ang mga nangyayari sayo para naman kung isinako ka na pala ng Terrence na ‘yon at tinapon sa Pacific Ocean ay maipahanap kita agad.”
Natawa ako sa sinabing iyon ni Casey, kahit kailan talaga ay napaka-OA ng bruhang ito. Sabagay, kaya nga kami mag-bestfriends ay dahil sa ugali niyang iyon. Sa mga pinagdaanan ko ay siya ang isa sa naging dahilan para kahit papaano ay maging magaan ang pakiramdam ko.
“So, doon ka na sa condo ni Terrence uuwi ngayon? Talagang binigay niya sayo ang buong araw na ito para lang makapaglipat? Wow! Hindi kaya may tama lang sayo ‘yon?”
“Alam mo naman na matagal ng may tama sa utak ang hambog na ‘yon. Ang sabihin mo, gusto lang niya na alipinin ako. Isipin mo, pagkain, damit, lahat daw ng pangangailangan niya!”
“Sa tingin mo ba pati pangangailangan sa kama ay–”
“Hoy!” agad kong awat sa sasabihin niya sabay takip sa aking dibdib. Medyo malusog pa naman ‘yon.
“Hindi ba dapat yang kepyas mo ang takpan mo dahil kahit ilang milyong beses niyang susuhin yan eh walang mangyayari, masasarapan ka lang. Pero kapag yang pukelya mo ang nadali, siguradong may little Evelyn ka kung hindi man ay little Terrence.”
Mabilis kong nailipat ang dalawang kamay ko sa pagitan ng aking mga hita na tinawanan naman ng malakas ng bruha kong bestfriend. Inirapan ko siya at nagpatuloy na lang sa pag-e-empake.
“Nakakainis ka! Kung anuman ang pinaggagagawa niyo ni Orion ay ‘wag mo na akong idamay. Sa igi-igi at wala akong muwang sa mundo eh…”
“Pero alam mo, napaka-timely rin ng nangyari.” Kumunot ang noo ko sa sinabi niya at kita ko ang kaseryosohan sa kanyang mukha. “Hindi ko alam kung paano ko sasabihin dahil next week ay darating na ang dalawa kong kapatid. And I don’t think magkakasya pa tayo dito kung sakali.”
Bakas sa kanyang mukha na nahihiya siyang sabihin iyon sa akin. Natigilan ako dahil sa tuwing mag-uusap kami, lalo na nitong nakaraang araw lang ay hindi ko man lang siya kababakasan ng ganitong isipin niya.
Ngumiti ako at inabot ang kamay niyang may hawak ng aking t-shirt. “Thank you so much, for taking care of me sa nakaraang mga taon. Hindi ko alam kung nasaan na ako ngayon kung hindi dahil sayo.”
“Ano ka ba, kaibigan kita kaya hindi ko naman syempre hahayaan na may mangyari sayong hindi maganda.. Isa pa, alam ko na kung sakali at mangyari sa akin ang nangyari sayo ay hindi mo rin ako pababayaan.”
Tumayo ako mula sa aking kinauupuan at lumapit sa kanya. Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng aking luha dahil sa totoo lang, siya ang naging sandalan ko after mawala ni Dad at ma-comatose naman si Mommy.
Mabilis ko siyang kinulong sa aking mga bisig at sabay pa kaming umiyak ng malakas pagkatapos na akala mo ay mga batang paslit.
“Mamimiss kita!! Wala ng magtitiklop ng mga damit ko!!’ Doon ako natawa ulit. Kahit kailan talaga ang babaeng ito, panira ng moment. Nagdadrama na kami ay nakuha pang magbiro.
Siguro nga ay maigi na nga ang nangyari. Sa dalawang taon na pagtira ko kay Casey ay nakakahiya na rin. Tapos wala man lang akong regular na maibigay sa kanya kahit na lagi naman akong may trabaho dahil sa hospital nakalaan ang lahat ng kita ko.
Bahay, tubig at kuryente. Isama mo pa ang pagkain na madalas din niyang nililibre sa akin.
“Casey…” tawag ko sa kanya habang bumalik na kami sa pagtitiklop.
“Hmm?” tugon niya.
“Time will come, may magagawa din ako para sayo.” Nag-angat siya ng tingin sa akin at nakangiti na tumango. Alam ko ng hindi siya naghihintay ng kapalit sa lahat ng naitulong niya sa akin. Ngunit gusto ko pa rin na suklian ang kabutihan niya.
Sa apat na maleta nagkasya ang mga damit ko. Pero lahat lahat na ‘yon. Ang ibang mga mamahalin kong gamit ay binenta ko isang linggo pa lang nao-ospital ang Mommy. Bago ‘yon ay kinuha na ng kung sino-sino ang mga laman ng bahay namin para bayad sa nadispalko daw ng aking ama at wala kaming nagawang mag-ina kung hindi panoorin sila habang nililimas lahat ng meron kami.
Literal na pambahay at pamasok na damit lang ang meron ako ngayon lalo at wala naman akong extra na pambili ng kahit na anong hindi ko kailangan at hindi importante.
“Ma’am, nandito na po ako sa tapat ng apartment niyo,” basa ko sa text mula kay Mang Oscar.
“Sige po, lalabas na ako.” Pinindot ko ang send button bago tumingin sa aking kaibigan na mangiyak-ngiyak na naman. Tumayo ako sa kama at inayos na ang aking mga maleta.
“Tulungan na kita,” sabi niya sabay hila sa dalawang luggage. Hinayaan ko na kasi hindi ko rin naman kayang hilahin ng isahan ang mga ‘yon. Nauna na siyang lumabas ng silid at sumunod akong hila ang dalawa pang maleta.
Sa labas ng apartment ay naroon at nakatayo si Mang Oscar na agad na lumapit at siya ng naglagay sa sasakyan ng mga dalahin ko. Kinuha ko naman ang pagkakataon upang muling magpasalamat sa aking kaibigan.
“Basta ‘wag mong kakalimutan na magtext araw-araw, okay? Kung hindi ay mag-aalala ako ng husto.” Nakalabi pa siya, kaya parang batang lungkot na lungkot ang peg niya.
“Oo na, kaya magre-reply ka rin.” Tango lang ang tinugon niya sa akin bago kami naghiwalay. Sumakay na ako sa sasakyan dahil nakakahiya rin namang magpahintay kay Mang Oscar na akala mo ay personal driver ko siya.
Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ko habang bumibiyahe. Hindi ko alam kung hanggang kailan ko matatagalan si Terrence. Pero para kay Mommy, handa akong lunukin ang pride ko. Kung ang hambog na ‘yon ang makakatulong sa akin, so be it.
“You can do this, Evelyn,” bulong ko sa aking sarili, literal na pinapalakas ang aking loob.
- Writer
