The Wedding That Never Happened

Ang Dugo sa Lupang Minana

Tahimik ang paligid. Wala ni isang ingay kundi ang mahinang ugong ng kuliglig at ang ihip ng hangin sa mga puno sa paligid ng lumang bahay. Sa loob ng ancestral house na muling inayos bilang safe house, nakatayo sa paanan ng bundok, naroon si Celestine — nakaupo sa gilid ng kama, balot ng robe, at hindi mapakali.

Basa pa ang kanyang buhok mula sa shower, ngunit hindi iyon ang dahilan ng panginginig ng kanyang katawan.

Nasa kabilang bahagi ng silid si Alaric, tahimik na nagbibihis, suot ang simpleng grey shirt at pajama. Hindi na ito ang misteryosong CEO na sanay mag-utos; ngayong gabi, mukha itong lalaking may pinagsisisihan… o tinatanggap na kapalaran.

“Hindi ako ang pumatay sa ama mo,” bulong ni Alaric, habang pinupunasan ang buhok gamit ang tuwalya. “Pero ang ama ko, oo. May utos siya noon... isang desisyong legal, pero may kasamang dugo.”

Nanigas ang katawan ni Celestine. “Ano’ng kinalaman ng ama ko sa inyo?”

Lumapit si Alaric sa kanya at inilapag ang isang lumang mapa sa kama kupas, may mga marka, at sa bandang gilid nito, nakapirma ang apelyidong matagal nang nakakaba sa kanya.

Villareal.

“Ang lupaing ito… minana ng ama mo mula sa lolo mo. Pero matagal na itong inaangkin ng De Veyra. At nang ayaw itong ibenta ng ama mo, ginawan siya ng kaso. Pinalabas na peke ang dokumento niya. Nawalan siya ng laban.”

Hindi agad nakakibo si Celestine. Ang init sa dibdib niya’y parang apoy na pilit niyang sinasakal.

“Hindi mo sinabi agad. Sinadya mong ilapit ang sarili mo sa akin dahil alam mong ako ang anak ng lalaking pinatay ng pamilya mo.”

Tumango si Alaric, mabigat. “Oo. Pero hindi ko inaasahang”

“—na mai-in love ka?” putol ni Celestine, mapait ang tawa.

Tahimik si Alaric. Tila tanggap ang bigat ng katotohanan.

“Pero mahal mo nga ba ako… o naaawa ka lang?”

Itinapon ni Celestine ang robe na nakabalot sa kanya. Hubad ang kanyang katawan sa liwanag ng ilaw — hindi para akitin, kundi para ipakitang wala siyang tinatago. Wala na siyang lakas para magkubli.

Hindi siya umiyak. Hindi siya sumigaw.

Tumindig siya isang babae, hindi bilang biktima, kundi bilang tao.

"Kung sinusubukan mong bayaran ang utang ng ama mo sa ganitong paraan, mali ang ginagawa mo."

"Celestine"

"Pero kung totoo ang nararamdaman mo… kung totoo ang halik mo, ang pagyakap mo, ang mga bulong mo sa tenga ko noong gabing ‘yon…"

Lumapit siya. Idinantay ang palad sa pisngi nito.

"… iparamdam mo sa’kin ngayon, hindi sa salita. Kundi sa katawan."

Si Alaric ang unang gumalaw. Dinampian niya ng halik ang noo ni Celestine marahan, tila humihingi ng tawad. Bumaba ang labi niya sa pisngi nito, pababa sa leeg, hanggang sa balikat.

Nanginginig ang hininga ni Celestine.

Dinala siya ni Alaric sa kama, dahan-dahan, parang isang bagay na hindi dapat madaliin. Walang pagmamadali. Walang sapilitan.

Hinubad niya ang suot niyang damit sa harap nito, walang yabang, walang pagyayabang isa lang siyang lalaking handang ilantad ang sarili sa babaeng nasaktan ng kanyang katahimikan.

Nang magsanib ang kanilang mga katawan, parang tumigil ang oras.

Mainit ang kanilang hininga. Mabagal ang unang paggalaw ni Alaric tila humihingi ng pahintulot, ng kapatawaran, ng panibagong simula.

Pumikit si Celestine, at pinakawalan ang daing na matagal nang ikinulong sa dibdib.

"Masakit pa rin…" bulong niya.

"Alam ko," bulong ni Alaric habang gumagapang ang halik niya pababa. "Pero gusto kong ako ang unang makaramdam ng lakas mo… hindi ang sugat mo."

Ang bawat paghaplos, bawat halik, bawat pagsanib ay hindi lamang pisikal ito ay labanan ng damdaming hindi mabigkas.

Ang kanyang mga ungol ay hindi bastos ito’y pagsusumamo, paglimos ng pag-unawa, pag-angkin ng isang katawang matagal nang binigo.

Si Alaric, sa bawat pag-indayog, ay tila humihingi ng kapatawaran gamit ang kanyang katawan pinupuno ang bawat puwang, dinudurog ang pader na itinayo ng galit.

Ang kama ay lumalangitngit. Ang mga hininga’y mabigat. Ang mga mata’y nagkakasalubong sa gitna ng init at luha.

Hanggang sa ang bawat segundo’y sumabog sa rurok ng silakbo wala nang sugat, wala nang lihim tanging pagkapantay-pantay sa ilalim ng buwan.

Pagkatapos ng lahat, magkayakap silang dalawa sa kama. Tahimik. Nanginginig pa rin ang katawan ni Celestine, ngunit ang puso niya’y tila muling tumibok.

Ngunit hindi pa tapos ang gabing iyon.

May kumatok sa pinto tatlong magkasunod na katok, mabilis, parang babala.

Muling tumayo si Alaric, agad isinuot ang pantalon at tinungo ang pinto. Pagbukas niya, wala ni isang tao. Tanging isang sobre ang iniwan sa sahig.

Pumunit ang katahimikan.

Binuksan niya ang sobre.

Laman: isang litrato.

— Celestine, nakaupo sa kandungan ni Alaric sa greenhouse.

— Pareho silang halos hubad.

— May pulang ekis sa mukha ni Celestine.

Sa likod ng larawan, may nakasulat sa kamay:

"Alam namin kung sino siya. At hindi mo siya dapat pagkatiwalaan."

PAG-UGNAY NG MGA HIBLA NG LIHIM

Namutla si Celestine. Nangangatog ang kanyang mga kamay. Kinuha niya ang cellphone sa bedside table.

May mensahe. Walang pangalan.

“Nasa parehong kama kayo ng pumatay sa ama mo.”

Nanlaki ang mga mata niya.

Lumingon siya kay Alaric, na ngayo’y tila naging estranghero muli. Hindi siya gumalaw. Hindi siya nagsalita.

“Alaric…” bulong ni Celestine. “S-sino ka ba talaga?”

Nilapitan siya nito, pero umiwas siya.

“Huwag mo akong hawakan… sagutin mo ako.”

“Celestine, hindi ako ang”

“Pero alam mong may kinalaman ka!” sigaw niya.

At sa katahimikan ni Alaric, doon siya tuluyang nasaktan.

Ang larawan ay nasa kamay pa rin ni Celestine. Ang pulang "X" sa kanyang mukha sa litrato ay tila pumipintig sa kanyang palad.

Hindi niya kayang magpanggap. Hindi niya kayang itanggi. Sa bawat parte ng kanyang katawan na pinangyarihan ng kanilang gabi ni Alaric, ngayo'y may bahid na ng alinlangan.

Hindi siya umiiyak. Hindi siya galit. Ang mas masakit manhid siya.

"Hindi ko kaya 'to," mahina niyang bulong hanggang nakatayo sa tabi ng kama, hawak ang kumot na tila proteksyon mula sa katotohanan.

Si Alaric ay nakatayo sa tapat ng pintuan, hindi gumagalaw. May hawak pa ring baril hindi para sa kanya, kundi para sa kung sinumang nagpadala ng mensahe. Ngunit sa totoo lang, parang binaril na siya ng mga salitang iyon.

"Celestine."

"Kung sasabihin mong hindi mo alam kung sino ang nagpadala nito, mas mabuting huwag ka na lang magsalita," she said, her voice cold. "Tapos na tayo."

"Hindi pa," replied Alaric. "Kaya nga ako nandito para ayusin kung anong sinira ng pamilya ko."

"Pero anong ginawa mo? Hinayaan mong mahalin kita, habang alam mong ikaw ang katawan ng kasalanang gusto kong burahin."

Tahimik.

Sa bawat katahimikan nila, naririnig niya ang sarili niyang tinig sa loob ng isipan:

Hindi ito dapat nangyari. Hindi ka dapat nagpaangkin. Hindi dapat siya.

Pagtakas o Paghubad ng Maskara?

Celestine bumaba ng hagdan, naka-robe pa rin, hawak ang cellphone, ang larawan, at ang flash drive na iniabot sa kanya ni Alaric bago pa sila dalawin ng kalbaryo.

Sa pantry ng gumu-tlóng bahay, may lumang desktop dusty, pero gumagana. Isinaksak niya ang flash drive.

Kay habang naghihintay para sa pag-load, narinig niya ang mahinang pagbukas ng pinto sa likuran niya.

Alaric.

"Lumayo ka lang muna," aniya, hindi lumilingon. "Kung may respeto ka, hayaan mo akong makita kung gaano ako niloko ng totoo mong mundo."

Hindi siya umimik. Nakinig lang. Nanonood mula sa dilim.

Lumabas ang isang folder: CONFIDENTIAL – PROJECT MAHARLIKA ESTAT

May mga scanned documents, photos, and videos.

Photograph of his father with title taken away from land.

Video of board meeting of De Veyra Holdings, where the plan to sue was hatched.

And in the last one an e-mail that is confidential.

From: Emiliano De Veyra

To: A.S. De Veyra

Subject: "Close the Villareal Bloodline."

Sugat has gone deep

Napalunok si Celestine.

"'Close the bloodline'? Anong ibig sabihin n'yan?" she asked in back, her anger no longer to be stilled. "Ikaw ba 'to? Ikaw ba si A.S. De Veyra?"

Alaric bristled. Heavy. Not backing down.

"Gusto ng ama kong mawala sa mundo ang sinumang Villareal. Kasama ka roon."

"Then bakit hindi mo tinuloy?"

“Dahil hindi ako katulad nila. Dahil nung nakita kita sa cafe sa Baguio, sa Session Road, hindi ikaw ang target—ikaw ang salamin ko. Wasak. Takot. Palaban.”

“Gano’n na lang ‘yun?” Tumayo si Celestine, humarap sa kanya, hubad ang puso sa galit. “Halikan mo ako. Angkinin mo ako. Tapos sasabihin mong hindi mo intensyong gamitin ako?”

Lumapit si Alaric. Inabot ang kamay nito, ngunit umatras si Celestine.

"Alam mo kung anong pinaka-masakit?" he asked. "Hindi 'yung ginamit mo ako… kundi 'yung mahal pa rin kita kahit ginawa mo 'to."

PAGBULAG NG PAGNANASA O PAG-ANGKIN NG DAMDAMIN?

Tahimik. Sobrang tahimik.

Si Alaric ay lumapit muli, walang pagmamadali.

"Alis ako bukas. Pupunta ako sa tribunal para tapusin ang kaso ng lupa ng pamilya mo. Ibabalik ko ang lahat."

"Gusto mo ng kapatawaran?" asked Celestine, hissing with suppressed rage.

"Hindi. Gusto kong makita mong hindi ako ang ama ko."

At doon… bumigay siya.

Lumapit siya. Tinanggap ang bisig ni Alaric.

At sa gabing iyon, sa library ng bahay na saksi sa kasaysayang puno ng dugo at kasinungalingan, nagsanib muli ang kanilang katawan.

Hindi ito dahil sa libog.

Hindi rin dahil sa awa.

Ito ay para pigilan na sa kabila ng lahat, may pag-ibig pa rin na lumalaban, kahit gasgas, kahit madumi, kahit sa mata ng kasaysayan ay mali.

Sa ibabaw ng luma't alikabok na mesa, itinulak ni Alaric ang mga libro at papel. Inupo niya si Celestine doon, habang marahan niyang hinubad ang sintas ng robe.

Hindi siya minadali.

Bawat halik ay dasal.

Bawat haplos ay pagsisisi.

"Dito ba tayo dapat magtalik?" paanong Celsetine, sa haba ng kanyang hita na nakapulupot sa baywang ni Alaric.

"Dito rin ako unang nakabasa ng salitang katarungan," sabi nito. "At ngayon… dito ko gustong ibigay 'yon sa'yo."

Hindi na sila naghintay.

Nagsanib ang kanilang katawan, mabagal sa simula, malalim, matindi, parang inaangkin muli ang pagkatao na binura ng mga lihim ng pamilya.

Si Celestine ay pumikit. Hinayaang bawat ulos ni Alaric ay pawiin ang bawat alaala ng luhang binuno niya sa altar.

At nang marating nila ang rurok ng kanilang sandali, hindi siya sumigaw.

Umiyak siya.

Tahimik.

At si Alaric hinalikan ang luha niya. Isa-isa.

Matapos ang lahat, sabay silang nakahiga sa sahig ng library, may kumot lang na bumabalot sa kanila.

"Babalik tayo sa San Feliz," aniya. "Doon natin sisimulan muli. Doon mo dapat bawiin ang pangalan ng ama mo."

"Kung susunod ako sa'yo, Alaric…" tanong ni Celestine, inaabot ang pisngi nito, "…hindi na ako pwedeng bumalik sa pagiging babae lang na iniwan sa altar. Dapat akong maging babae na marunong lumaban."

Ngumisi si Alaric. "At doon ako magiging kakampi mo… hindi amo."

Before they sleep, may isa pang mensahe sa cellphone ng Celestine.

Walang pangalan. Walang detalye. Isang larawan lang.

Larawan ng isang babae… patay.

Nakaluhod sa damuhan. May papel sa kamay:

"Isunod si Celestine."

Napalunok siya. Napayakap kay Alaric.

"Alaric. hindi pa tapos."