ตอนที่ 2 — ชื่อที่ถูกเรียกครั้งแรก

499 Words

ผ่านไปสามวันหลังเปิดเทอม พลอยเริ่มชินกับห้องใหม่ ครูใหม่ แล้วก็เสียงจอแจของห้อง 4/2 แต่มีอย่างหนึ่งที่เธอเพิ่งรู้… เธอมองสนามบาสบ่อยขึ้น “แก” มินหันมาพร้อมสีหน้าจับผิด “อะไร” “ช่วงนี้แกเหม่อบ่อย” “เหรอ” “แล้วชอบมองออกหน้าต่าง” พลอยรีบหันกลับมาที่หนังสือ “อากาศดี” “อากาศดีสามคาบติดเลย?” “…” มินยิ้มมุมปาก พลอยเลือกเงียบ เพราะถ้าพูดไปก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง เธอไม่ได้ตั้งใจมองหรอก แค่บางที… สายตามันชอบหันไปเอง เสียงครูประจำชั้นดังขึ้นหน้าห้อง “อาทิตย์หน้าจะมีงานนิทรรศการของโรงเรียน แต่ละห้องต้องส่งตัวแทนทำบอร์ดหัวข้อ ‘ความฝันในอนาคต’” เสียงบ่นดังขึ้นทันที “โห…” “งานอีกแล้ว” ครูยิ้มเหมือนไม่ได้ยิน “แล้วครูจะจับคู่ให้” ทั้งห้องเงียบ “หา?” “เดี๋ยวนะ จับคู่?” พลอยเริ่มมีลางแปลกๆ ซึ่งปกติลางของเธอแม่นแบบน่ากลัว ครูหยิบกระดาษขึ้นมา “คู่แรก…” พลอยไม่ได้ฟัง “คู่ที่สอง…” เธอยังไม่ฟัง จนกระทั่ง— “พลอย พิชญา…” เธอเงยหน้าทันที “คู่กับ…” ขออย่าใช่คนแปลกหน้า ขออย่าใช่คนที่คุยยาก ขออย่า— “ธีร์” ทั้งห้องเงียบไปหนึ่งวินาที ส่วนพลอย… สมองเงียบไปประมาณสิบวินาที “ห๊ะ” เสียงนั้นหลุดออกมาเบามาก แต่ดังพอให้มินหันมามอง “โอ้โห…” พลอยค่อยๆ หันหน้าไปทางฝั่งประตู ธีร์เองก็ดูชะงักเหมือนกัน แต่แค่ครู่เดียว เขายิ้ม แล้วพยักหน้าเล็กๆ เหมือนจะบอกว่า “ฝากตัวด้วยนะ” ส่วนพลอย… หัวใจเต้นดังจนเหมือนจะได้ยินเอง นี่มันไม่ปกติ ไม่ปกติเลย หลังเลิกคาบ มินรีบหันมาหาทันที “แก!” “อะไร!” “ได้คู่แล้วนะ” “ฉันรู้แล้ว!” “หน้าแดง” “ไม่ได้แดง!” “แดงมาก” พลอยเอาสมุดปิดหน้า “หยุดเลย” ระหว่างที่กำลังวุ่นวายกับมิน มีเงาคนมาหยุดข้างโต๊ะ “เอ่อ…” พลอยชะงัก เสียงคุ้นๆ เธอค่อยๆ เงยหน้า ธีร์ยืนอยู่ตรงนั้น ใกล้กว่าทุกครั้ง ใกล้กว่าตอนเดินผ่าน ใกล้กว่าตอนอยู่สนามบาส ใกล้จนเธอเห็นว่าใต้ตาเขามีไฝเล็กๆ เม็ดหนึ่ง “เรื่องงาน…” เขาเกาหัวเบาๆ “เลิกเรียนว่างไหม” พลอยกะพริบตา “หา?” “จะได้คุยงาน” “…อะ อ๋อ” คุยงาน ใช่สิ คุยงาน ไม่ใช่อย่างอื่น ใจเย็นนะพลอย “ว่าง” “โอเค งั้นเจอกันห้องสมุดนะ” เขายิ้ม “ขอบคุณ” แล้วเดินออกไป พลอยนั่งนิ่ง มินนั่งนิ่ง เงียบกันประมาณสามวินาที ก่อนมินจะเขย่าแขนเธอแรงมาก “แกกกกกก!” พลอยรีบเอามือปิดปากเพื่อน “เบา!” “เขามาคุยกับแก!” “เรื่องงาน!” “แต่เขาเรียกชื่อแก!” พลอยชะงัก เรียกชื่อ… จริงด้วย เมื่อกี้เขาพูดว่า “พลอย” เป็นครั้งแรก ครั้งแรกจริงๆ แปลกจัง ทั้งที่เป็นแค่ชื่อของตัวเอง ชื่อที่คนเรียกทุกวัน แต่ทำไม… พอเป็นคนคนหนึ่งเรียก มันถึงจำได้ชัดขนาดนี้

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more