เช้าของอีกวันที่วันนี้โต๊ะอาหารมีกันพร้อมหน้าพร้อมตาทั้งสามคน ทว่าบรรยากาศกลับแตกต่างไปจากวันอื่นๆ เมื่อความอึดอัดเริ่มเข้าครอบงำจากความแปลกไปของวิเวียน
“เยอะไป“
เสียงหวานกล่าวขึ้นในขณะที่แม่บ้านสาวคนใหม่อย่างเบตตี้กำลังยืนตักข้าวให้ก็ต้องชะงักมือตัวเอง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาตักออกตามความต้องการของนายหญิง
“ตักออกเยอะไปแล้วเบตตี้“
แล้วก็เป็นอีกครั้งที่เสียงหวานกล่าวพร้อมทั้งสีหน้าที่เรียบนิ่งต่างจากนํ้าเสียง ทำเอาทั้งโต๊ะเงียบกริ๊บได้แต่นั่งมองเธอกันเป็นตาเดียว
เบตตี้เองได้แต่ก้มหน้าทำตามความต้องการของหญิงสาว เธอบอกเยอะไปก็ต้องตักเพิ่มให้แต่นั่นก็ยังไม่เป็นการเอาใจวิเวียนได้
“เอาออกอีกนิดจ่ะ..“
“ค่ะ…”
คนถูกสั่งได้แต่กัดฟันตอบอย่างอดทน เวลานี้หล่อนรู้ตัวดีว่ายังไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรทั้งนั้น รอให้ได้ขึ้นเป็นเมียของคุณชายอีกคนเมื่อไหร่เถอะ
“เท่านี้โอเคมั้ยคะ.. นายหญิง”
เบตตี้แสร้งย
