“เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินหรอกค่ะ” เธอปรามสามีพลางหันไปมองรอบๆ เห็นว่ามีคนมองมาแล้วอมยิ้มก็ยิ่งเขิน พวกเขาไม่ได้ยินหรอกว่าธีรุตม์พูดอะไรกับเธอ แต่ภาพที่หนุ่มหล่อยื่นหน้าเข้าไปใกล้ชิดกับผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่หน้าตาธรรมดามันชวนให้ยิ้มอย่างเขินๆ ต่างหาก
และในขณะนั้นเองสายตาของภัทรินก็ปะทะกับใครคนหนึ่งที่เธอเคยรู้จัก เท้าเล็กจึงก้าวไวๆ ไปดักหน้าพร้อมกับเอ่ยทักทายด้วยความดีใจ
“ษา”
“ภัทร”
“มาทำอะไร แล้วทำไมหน้าดูเซียวๆ ไม่สบายเหรอ” ภัทรินทักทายไถ่ถามเพื่อนที่เคยสนิทและช่วยเหลือกันช่วงออกค่ายชนบทด้วยกันเมื่อสองปีก่อน
“เรามาหางานทำแล้วหน้ามืดน่ะ เลยมีคนพามาส่งโรงพยาบาล” สีหน้าของทิษยาดูไม่ดีเอาเสียเลย ทั้งซีดเซียวและดูมีอะไรกังวลในสายตา มากไปกว่านั้นคือความเศร้าที่ซุกซ่อนเอาไว้ไม่มิด
“ตรวจแล้วใช่มั้ย เป็นอะไรมากมั้ย” น้ำเสียงของคนถามยังเต็มไปด้วยความห่วงใย
“อืม ตรวจแล้ว ไม่เป็นไรมาก”
“แล้วนี่จะไปไ
