สถานีนี้ที่รัก

บทที่ 1สถานีสามย่าน100%

หญิงสาวแตะการ์ดผ่านประตูด้านหน้าอาคารก่อนจะเดินผ่านเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์เข้าไปในลิฟต์ เธอเดินออกจากลิฟต์เมื่อถึงชั้นที่ต้องการ มือเรียวชื้นไปด้วยเหงื่อทั้งที่อากาศเย็นสบายหลังฝนตก

เธอกระชับกระเป๋าถือให้มั่นขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับสูดลมหายใจหนัก ๆ เข้าปอดอย่างไม่รู้ตัว ภาวนาว่าให้เขาลืมสมาร์ตโฟนไว้ที่นี่ แทนที่จะเห็นเขายังอยู่

แต่คำภาวนาของเธอกลับไม่ได้ผล หลังจากที่ไขกุญแจเข้าไปอย่างเงียบกริบ หัวใจของเธอก็หล่นวูบเมื่อเห็นรองเท้าส้นสูงสีแดงเพลิงซึ่งไม่ใช่ของเธอวางอยู่ในห้องเคียงข้างกับรองเท้าของเขา

เสียงครวญครางดังแว่วมาจากห้องนอน ซึ่งเขาเคยชวนเธอเข้าไปแต่เธอปฏิเสธทุกครั้งที่มาที่นี่ มานพให้กุญแจห้องเธอไว้เพื่อให้เธอสามารถเข้าออกได้สะดวกแต่เธอก็ยังไม่มั่นใจที่จะยอมมีอะไรลึกซึ้งกับเขา เธอรอคอยให้เขาขอแต่งงาน แต่เขาไม่เคยเอ่ยปาก น้ำในดวงตาหลังกรอบแว่นหนาเตอะเอ่อคลอทั้งที่ยังไม่เห็นภาพว่าด้านในนั้นเป็นอย่างไร

แม้อยากจะวิ่งออกไปจากตรงนี้ เพราะเสียงที่ได้ยินทำให้หัวใจของเธอสั่นหวิวจนแทบจะหลุดจากขั้ว แต่อีกใจเธอก็ต้องการจะรู้ให้กระจ่างด้วยตาของตัวเอง หญิงสาวก้าวเท้าไปยังห้องนอนของเขาอย่างเงียบกริบ

เสียงในห้องของทั้งผู้หญิงและผู้ชายเพิ่มระดับขึ้นจนคนที่เดินเข้าไปหาใจสั่นระรัว ประตูห้องนอนเพียงแง้มไว้เท่านั้น เธอมองลอดรอยแยกของประตู ภาพที่เห็นก็กระจ่างชัดเต็มสองตา

ผู้หญิงผมยาวคนเดียวกับที่เธอเห็นรูปในอีเมลร่างกายเปลือยเปล่ากำลังทาบทับอยู่บนร่างกายคนรักของเธอ ทั้งสองคนกำลังส่งเสียงราวกับสัตว์บาดเจ็บ มานพใบหน้าบิดเบ้แสดงอารมณ์ร่วมกับการขยับตัวอย่างเร่าร้อนของคนที่อยู่ข้างบนแม้จะทำใจก่อนออกมาจากที่ทำงานแล้วว่าอาจจะเจอภาพประดุจฉากแรกของนิยายน้ำเน่าเช่นนี้ แต่เมื่อเห็นขึ้นมาจริง ๆ เธอกลับรู้สึกราวกับโดนฟ้าผ่าตัดสินใจไม่ถูกว่าจะทำอย่างไรต่อไป ก่อนที่อารมณ์ชั่ววูบจะปรากฏขึ้น เธอจะยอมให้เขาเห็นว่าโง่ต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

โครม!

ขวัญบงกชผลักบานประตูเข้าไปด้านในสุดแรง ประตูกระทบกับผนังห้องเสียงดัง ทำให้คนที่กำลังเคลิบเคลิ้มกับความเร่าร้อนบนเตียงสะดุ้งเฮือก อารมณ์ที่กำลังทะยานขึ้นสู่เป้าหมายสะดุดกึก

“ขวัญ!!” มานพตาเหลือกลานรีบกระเถิบถอย ในขณะคนที่คนอยู่ด้านบนซึ่งกำลังอารมณ์ค้างเติ่งพุ่งเข้าไปหาผู้ชายที่เธอกำลังควบคุมอยู่ก่อนหน้านี้

“นพจะไปไหนคะ เปรมยัง...ยัง..” หญิงสาวหน้าไม่อายคนนั้นพยายามจะปฏิบัติภารกิจให้เสร็จสมต่อหน้าเธอ ขวัญบงกชได้แต่ส่ายหน้าไปมาด้วยความอดสู

“เชิญต่อเถอะพี่นพ ขวัญจะนั่งดูอยู่ตรงนี้ เสร็จธุระของพี่แล้วเราค่อยคุยกัน” ไม่รู้ว่าเธอเอาความกล้าหาญนั้นมาจากไหนถึงได้เอ่ยคำนั้นออกไปก่อนจะทรุดนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงด้วยขาที่อ่อนแรง

“เปรม ปละ..ปล่อยพี่ก่อน” มานพผลักหญิงสาวคนนั้นออกห่าง ก่อนจะดึงผ้าเช็ดตัวมาพันกายพัลวัน ขวัญบงกชเพิ่งนึกได้เดี๋ยวนี้เองว่าหญิงสาวคนนี้คือพนักงานขายคนใหม่ที่มานพรับเข้ามาทำงานเมื่อเดือนที่แล้ว

“ขวัญ ฟังพี่ก่อนนะ” มานพพุ่งเข้ามาหาเธอ แต่หญิงสาวลุกขึ้นแล้วถอยห่าง เขาเข้ามาจับแขนของเธอ ขวัญบงกชสะบัดแขนข้างนั้น ก่อนจะปากุญแจห้องใส่หน้าเขา “ขวัญแค่เอากุญแจห้องมาคืน แล้วไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวอะไรกันอีก” เธอตะโกนใส่หน้าคนตระบัดสัตย์ที่เคยบอกว่าจะรักและซื่อตรงต่อเธอแล้วหันหลังเดินเร็ว ๆ ออกไปจากห้อง ในขณะที่มานพได้แต่ลูบใบหน้าของตัวเองที่โดนพวงกุญแจสเตนเลสกระแทกเข้าไปเต็มใบหน้าจนมึนงง

ขวัญบงกชออกมาจากคอนโดมิเนียมแห่งนั้นด้วยน้ำตาที่ไหลกบสองตาจนพร่ามัว มันจบแล้ว...รักแรกและรถไฟเที่ยวสุดท้ายของเธอ

สถานีสามย่านที่ภายในมีผู้คนพลุกพล่าน แต่หญิงสาวกลับรู้สึกราวอยู่ตามลำพัง ทุกอย่างรอบข้างเคว้งคว้างและมืดมน

สถานีสามย่าน...สถานีของหญิงสาวที่กลัวเลขสามสุดชีวิตอย่างเธอ ซึ่งรีบตอบรับผู้ชายเลวทรามคนนั้นทันทีที่เขาเข้ามาจีบแบบหมาหยอกไก่ในคราวแรก เมื่อเห็นเธอโอนอ่อนผ่อนตาม เขาก็เข้ามาแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างเปิดเผย ส่วนเธอคิดว่าเขาคือรักแรกที่เข้ามาในช่วงอายุสามสิบ เขาคือรักแท้ที่จะเป็นคู่ชีวิตของเธอตลอดไป

เขาแสดงให้เธอเห็นถึงความรักในตัวเขาซึ่งมันไม่เคยมีอยู่จริงจนเธอตายใจ ยอมรับรักและประกาศตัวว่าเขากับเธอเป็นแฟนกัน ยอมตามเขามายังสถานีแห่งนี้แทบทุกวัน

ต้นเหตุก็เพราะเธอกลัว...กลัวเลขสามตัวแรกของอายุที่เพิ่งเข้ามาเยือนเพียงเท่านั้นถึงได้ยอมรับรักเขาอย่างลนลาน

หญิงสาวหันไปมองยังพื้นที่เธอหกล้มก่อนหน้านี้ ที่มีผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาขั้นเทพบุตรคนหนึ่งช่วยเหลือเธอ ซึ่งตอนนี้บริเวณนั้นเป็นที่ยืนต่อแถวของคนหลายคนซึ่งกำลังยืนรอรถ เธอจึงเดินไปยังฝั่งตรงข้ามเพื่อไปรอรถในเส้นทางขากลับ เส้นทางที่จะกลับไปยังที่พักของเธอซึ่งอยู่ที่สถานีลุมพินี เธอเลือกพักที่นั่นเพราะอยู่ห่างจากบริษัทของเธอซึ่งตั้งอยู่บนตึกสูงย่านสีลมเพียงสถานีเดียว

เสียงรถไฟฟ้าดังใกล้เข้ามา ผู้คนขยับตัวเตรียมขึ้นรถ เสียงผู้ประกาศที่ผ่านระบบอัตโนมัติยังคงส่งเสียงอย่างต่อเนื่อง ประตูรถไฟฟ้าเปิดออก ผู้คนจำนวนมากพยายามเบียดตัวเองเข้าไปในตู้แคบ ๆ นั้นให้ได้

เธอเองก็เช่นกัน ที่เบียดขึ้นไปเป็นคนสุดท้าย เสียงเตือนดังติ๊ด ๆ ก่อนที่ประตูรถไฟฟ้าจะปิดลงพร้อมกับม่านน้ำตาที่ยังไหลริน

สถานีสามย่าน...เธอสัญญาว่าจะไม่มาเหยียบที่นี่อีกแล้วถ้าไม่จำเป็น