LOVE LOSE #5
1207 คำ
LOVE LOSE #5
“น้องมิน” นักออกแบบภายในเอ่ยเรียกจัสมินที่กำลังยืนมองอะไรบางอย่างอยู่ “น้องมินคะ”
“คะ” จัสมินสะดุ้งก่อนจะหันไปยิ้มให้หญิงสาว “ว่าไงนะคะ ขอโทษทีค่ะ มินไม่ได้ฟัง”
“เปล่าค่ะ พี่ยังไม่ได้พูดอะไร” นักออกแบบภายในยิ้มตอบ “ชอบโรงแรมฝั่งตรงข้ามเหรอคะ”
“คะ?” จัสมินทำสีหน้าสงสัย
“พี่เห็นน้องมินมองไม่วางตาเลย อยากได้ดีไซน์อะไรเป็นพิเศษรึเปล่า”
“อ้อ เปล่าค่ะ” จัสมินส่ายหน้ายิ้มๆ “มินก็มองอะไรไปเรื่อยเปื่อย”
“ค่ะ” หญิงสาวยิ้มตอบ
“งั้นมินขอตัวก่อนนะคะ ถ้าอยากได้ดีไซน์แบบไหนเป็นพิเศษ มินจะแจ้งอีกทีนะคะ”
“ได้เลยค่ะ” นักออกแบบสาวยิ้มตอบก่อนจะเดินแยกตัวไปอีกทาง เช่นเดียวกับจัสมินที่เดินตรงเข้าไปหาพี่ชาย
“พี่เจย์”
“หื้มม” เจย์เดนหันไปมองน้องสาว “มีอะไรรึเปล่า”
“เปล่า เรียกเฉยๆ” จัสมินยิ้มตอบ “แบบเป็นไงบ้าง”
“ไม่มีอะไร ทุกอย่างเรียบร้อยดี”
“หรือมินควรไปเรียนคอร์สวิศวะเพิ่มเติม”
“พอเถอะ หาเวลานอนให้ได้ก่อน” เจย์เดนลูบหัวน้องสาวด้วยแววตาอ่อนโยน “น้องจะไปไหนต่อ”
“น้องมีงานเลี้ยงสายรหัสเย็นๆ ค่ะ แต่เดี๋ยวพี่รหัสมารับค่ะ”
“ไว้ใจได้มั้ย” เจย์เดนถามอย่างไม่ไว้ใจ “ให้คนที่บ้านไปส่งดีกว่า”
“ไม่มีอะไรหรอกพี่เจย์ พี่รหัสมินไว้ใจได้”
“งั้นพี่รอส่งเราก่อนละกัน”
“ไม่ต้อง พี่เจย์มีประชุมไม่ใช่เหรอ ไปเถอะ” จัสมินยิ้มขำกับความขี้หวงของพี่ชายก่อนจะดันหลังให้ไปที่รถ
“ถ้าพี่รหัสมารับเมื่อไหร่บอกพี่ด้วย”
“ค่ะ”
“ถึงร้านก็ต้องบอกพี่”
“ค่ะ”
“ตอนกลับก็ต้องบอกพี่ เดี๋ยวพี่มารับ”
“จ้าาา” จัสมินลากเสียงยาว
“จัสมิน”
“โอเคไง เดี๋ยวมินบอก” จัสมินยิ้มกลบเกลื่อนเมื่อเห็นสายตาดุของพี่ชาย
เจย์เดนพยักหน้ารับ “อื้ม” ก่อนจะเข้าไปในรถพร้อมกับยิ้มให้น้องสาวที่โบกมือบ๊ายบายตนเองด้วยสีหน้าสดใส
จัสมินมองตามรถของพี่ชายก่อนจะหันไปเจอกับปอนด์ที่กำลังส่งยิ้มให้เธออยู่ไม่ไกลมากนัก
“มาถึงเร็วจังเลยค่ะ” จัสมินพูดพร้อมกับเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม
“ตอนเราบอกว่าใกล้เสร็จแล้ว พี่ก็ออกมาเลย” ปอนด์ยิ้มตอบพร้อมกับมองไปยังร้านขนมที่กำลังสร้างด้านหลังจัสมิน “เก่งมากเลยนะ”
“มินเหรอ?”
“ใช่สิ” ปอนด์ยิ้มขำหญิงสาว
“ไม่ได้เก่งอะไรหรอกค่ะ แค่โชคดีที่มีครอบครัวคอยซัปพอร์ต”
“ไม่สิ จัสมินก็เก่งเหมือนกัน” ปอนด์ยิ้มอย่างให้กำลังใจ “ไปกันเลยมั้ย หิวรึเปล่า”
“นิดหน่อยค่ะ พี่ปอนด์ทานอะไรมารึยังคะ”
“ยังเลย พี่รอมาทานพร้อมเรานั่นแหละ เห็นว่าอีกตั้งหลายชั่วโมง”
“ค่ะ งั้นไปกันเลยก็ได้ค่ะ” จัสมินยิ้มตอบพร้อมกับเดินไปที่รถพร้อมกับชายหนุ่มทันที
-อีกด้าน-
“ไปไหนอะติน” หญิงสาวถามขึ้นด้วยน้ำเสียงงัวเงียเมื่อเห็นว่ามาร์ตินลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะเดินไปคว้าเสื้อคลุมมาใส่ “อย่าเพิ่งไปได้มั้ย”
“จะสูบบุหรี่” มาร์ตินตอบด้วยน้ำเสียงไม่ไยดีอะไรมากนัก พร้อมกับเลื่อนเปิดประตูตรงระเบียงออกไป
ฟู่ววว~
ชายหนุ่มพ่นควันบุหรี่ออกมาด้วยสีหน้านิ่งๆ พร้อมกับสายตาที่จับจ้องไปยังอะไรบางอย่างที่ถนนฝั่งตรงข้าม เนื่องจากว่าโรงแรมที่มาร์ตินกำลังยืนสูบบุหรี่นั้นตั้งอยู่ในพื้นที่ในเมือง ถนนที่คั่นตรงกลางของทั้ง 2 ฝั่ง จึงเป็นแค่ถนนสายเล็กๆ เท่านั้น
หมับบ!
“มองอะไรอยู่เหรอติน”
มาร์ตินยืนนิ่งพร้อมกับปัดมือของหญิงสาวที่มาสวมกอดตนเองจากทางด้านหลังออก “กลับเข้าไป”
“ไม่กลับ ถ้าจะให้เรากลับเข้าไปตินก็ต้องเข้าไปด้วย”
มาร์ตินถอนหายใจออกมาเบาๆ “กลับเข้าไป ฉันไม่ชอบคนที่พูดไม่รู้เรื่อง”
“ก็ได้” หญิงสาวเอ่ยเสียงเศร้า “ตินตามกลับเข้าไปเร็วๆ นะ” ก่อนจะจูบลงบนแผ่นหลังชายหนุ่มแล้วเดินกลับเข้าไปทันที เพราะผู้หญิงทุกคนที่มาร์ตินควงต่างรู้ดีว่าชายหนุ่มเป็นคนยังไง
มาร์ตินยืนนิ่งอยู่ด้านนอกสักพักก่อนจะทิ้งบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่แล้วเดินกลับเข้าไปด้านใน
ฟุบบ~
มาร์ตินมองหญิงสาวตรงหน้าที่ปลดเสื้อคลุมจนหลุดไปกองกับพื้น ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้ามาหาตนเองแล้วใช้มือโอบรอบลำคอของตนเองไว้
“เครียดหรอ”
“…”
“เราช่วยอะไรตินได้บ้าง”
“…”
“ให้เราช่วยให้ตินหายเครียดดีมั้ย” หญิงสาวเอ่ยถามพร้อมกับจูบลงบนหน้าอกของชายหนุ่มก่อนจะค่อยๆ ลากริมฝีปากไปที่ซอกคอและไปหยุดอยู่ที่ริมฝีปากหนา
มาร์ตินยิ้มมุมปากอย่างรู้ดีว่าหญิงสาวตรงหน้าต้องการอะไร และตัวของเขาเองก็ต้องการสิ่งนั้นเหมือนกัน
หมับ! ฟุบบ!
มาร์ตินเหวี่ยงหญิงสาวลงบนเตียงก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูพอใจของหญิงสาวใต้ร่าง
.
.
“ปกติเราชอบทานอาหารแบบไหน” ปอนด์เอ่ยถามคนตรงหน้า
“ทานได้ทุกอย่างค่ะ แต่ถ้าชอบจริงๆ ก็หนีไม่พ้นอาหารไทย”
ปอนด์ยิ้มพร้อมกับมองคนตรงหน้าไม่วางตาก่อนจะวางช้อนลง “พี่มีร้านอาหารไทยรสชาติดี เอาไว้พี่พาเราไปนะ”
“ใจดีจังเลยค่ะพี่ปอนด์”
“ไม่หรอก จริงๆ แล้วพี่ก็ใจดีด้วยกับแค่บางคน”
จัสมินยิ้มตอบตามมารยาทก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อบทสนทนาทันที “แล้วออกไปช่วยงานที่บ้านเป็นยังไงบ้างคะ หนักมั้ย”
“ก็พอสมควรเลย พี่ยังต้องเรียนรู้อะไรอีกเยอะ บางทีก็ยังงงว่าสิ่งที่ตัวเองเรียนจบไปมันจะช่วยที่บ้านได้จริงๆ เหรอ”
“ได้สิคะ อาจจะเพราะเพิ่งจบรึเปล่าเลยอาจจะยังงงๆ เดี๋ยวต่อไปก็ดีขึ้นค่ะ”
ปอนด์อมยิ้มพร้อมกับพยักหน้ารับ “ครับ รู้สึกดีจังที่ได้กำลังใจจากมิน”
จัสมินยิ้มบางๆ อย่างทำตัวไม่ถูกก่อนที่เสียงโทรศัพท์ของชายหนุ่มจะดังขึ้น
“พี่ขอตัวแป๊บนึงนะ คนที่บ้านโทร. มา”
“ตามสบายเลยค่ะ” จัสมินยิ้มตอบพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปมองพนักงานเพื่อที่จะสั่งเครื่องดื่มเพิ่ม
“น้องคะ…” หญิงสาวชะงักนิ่งมองชายหญิงคู่หนึ่งที่เดินเข้ามาในที่โต๊ะซึ่งห่างจากเธอไม่ไกลมากนักพร้อมกับชายหนุ่มคนดังกล่าวที่หันมามองหน้าเธอก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอย่างไม่สนใจ
“คุณลูกค้าต้องการอะไรเพิ่มรึเปล่าคะ”
“เอาน้ำเปล่าเพิ่ม 1 ขวดค่ะแล้วก็อเมริกาโน่เย็นใส่แก้วกลับบ้านค่ะ”
“ได้ค่ะ” พนักงานยิ้มตอบพร้อมกับจัสมินที่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น
- ผู้เขียน
