“คุณตรีอย่าทำแบบนี้ เชื่อลักษณ์นะ เดี๋ยวปวดหัว”
เขาได้ยินเสียงสะอื้นร้องบอกแผ่วเบา
“ปล่อย ! อย่ามาถูกเนื้อต้องตัวฉันเด็ดขาด ฉันรังเกียจคนแบบเธอ”
นารถลักษณ์นิ่งค้าง ไม่รู้คำว่า ‘เกลียด’ กับ ‘รังเกียจ’ ที่พ่นออกมาจากปากเขา คำไหนมันทำร้ายใจได้มากกว่ากัน
“คุณตรีจะให้ลักษณ์ทำยังไง ลักษณ์จะต้องทำยังไง คุณตรีถึงจะยอมอภัยให้ลักษณ์”
นารถลักษณ์ไม่สามารถพูดออกไปได้ ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันเป็นแผนการ คือการหลอกลวงจริงๆ
“ไม่ต้องทำ แค่เธอออกไปจากชีวิตฉันก็พอ”
ตรีศูลไม่ได้ตะโกนหรือตะคอกเหมือนตอนแรกแล้ว แต่น้ำเสียงเขากลับเย็นเยียบจนน่ากลัวยิ่งกว่าเดิมนักสำหรับเธอ
“ว้าย !”
เจ้าของร่างสูงออกแรงลากคนที่ตัวเล็กกว่าตนเป็นเท่าตัวไปโยนที่หน้าประตู ได้ยินเสียงร้องไห้และคำขอโทษอยู่ตลอดเวลา แต่เขาไม่ต้องการเห็นหน้าผู้หญิงหลอกลวงคนนี้อีกแล้ว แม้สักวินาทีเดียวก็ทนไม่ได้
เสียงประตู
