“อา... อย่า... ดอกเตอร์... ได้โปรด อย่าทำ... อา... โอย... อา... ดอกเตอร์... อา...”
เสียงหวานแว่วที่เขาเข้าข้างตัวเองว่านั่นคือคำร้องขอไม่ใช่คำอ้อนวอนให้เขาหยุดตามปากว่าเลยสักนิด เพราะรู้ดีว่าจุดไหนที่จะทำให้ผู้หญิงแทบดิ้นตายคาปลายลิ้นของเขา
ปลายลิ้นตวัดรัวเร็วชอนไชสู่จุดที่รู้ว่าเป็นโพรงน้ำหวานที่เอ่อซึมออกมาอยู่ทุกขณะ เพราะรสชาติหวานลิ้นนั้นมันคือสิ่งที่คุ้นเคยทว่าร้างรามานานร่วมปี และครั้งนี้เขาจะทั้งกลืนและกินไม่หยุด ให้สมกับความอัดอั้นที่สะกดเก็บเอาไว้และบงกชจะต้องรับผิดชอบเพราะเธอทำให้เขาตื่น
นิ้วมือเกลี่ยเส้นใยเล็กๆ ที่ร้อยรัดกันเป็นสาย ค่อยๆ รูดลงอย่างเบามือ ไม่ต้องการให้อารมณ์ของคนที่บิดตัวครวญครางนั้นต้องขาดช่วง ทุกการกระทำ ทุกจังหวะที่ปลายลิ้นตวัดชิม เขาจะไม่ให้มันขาดตอนหรือหยุดลงสักเสี้ยววินาที เพราะรู้ดีว่าคนที่กำลังได้รับความสุขอย่างสุดๆ นั้นคง
