"กี่โมงแล้วคะ"
หญิงสาวที่หลับเหมือนซ้อมตายลุกพรวดขึ้นเมื่อแสงไฟในห้องแยงเข้าตาเธอ เธอตกใจเพราะนี้อาจเลยเวลาโทรกลับบ้านไปแล้ว แต่ทุกอย่างก็ดูจะดีไปหมดเมื่อเขามานั่งอยู่บนเตียงเดียวกับเธอ
"สองทุ่ม"
หน้าของเขานิ่งเหมือนเดิมไม่แสดงอาการดีใจหรือเสียใจ เขาก็เป็นเขา ได้แต่นั่งมองเธออยู่แบบนั้น ทั้งที่ในใจมีเรื่องมากมายที่จะพูดคุยกับเธอ เขากลายเป็นคนไม่กล้าไปแล้ว
"มือถือของลูกจันทร์อยู่ไหนคะ"
เธอขึ้นไปนั่งบนตักเขาหน้าตาเฉย ไม่สนใจว่าเสื้อที่ใส่อยู่มันไม่ปิดอะไรเลยสักนิดเดียว เธอกอดเขาเหมือนตอนเด็กๆที่อ้อนเขาขอขึ้นไปนั่งเวลาฟังนิทาน แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปเธอโตขึ้นและเซ็กซี่ขึ้นอีกตั้งหาก
"ในกระเป๋านี้"
เขาหยิบกระเป๋าใบเล็กขึ้นมาจากพื้น ในนี้มีข้าวของของเธอที่เขาให้เพื่อนเธอช่วยเก็บมาให้ เพื่อนที่น่าจะรู้ทุกอย่างดีถึงไม่ตกใจเลยเวลาเขาเดินเข้าไปบอกเธอเรื่องนี้
"ขอบคุณนะคะ"
เธอโทรกลับบ้าน โท
