เพลิงไปส่งแพรวากลับบ้าน
ลมเช้าพัดอ่อน ๆ ฟ้าครึ่งหนึ่งยังขาวจาง อีกครึ่งหนึ่งยังคล้ำเหมือนหลงคืนที่ยังไม่ไปไหน เหมือนอารมณ์ของทั้งคู่ในตอนนี้ ระหว่างรัก กับกลัว ระหว่างอยากกอด และอยากถอย ระหว่างเมื่อคืนและวันนี้
เพลิงเดินข้างแพรวาเงียบ ๆ มือทั้งสองไม่ได้แตะกัน
แต่ช่วงแขนกลับใกล้จนสัมผัสลมหายใจกันได้
ไม่มีใครพูดถึงคืนนี้ ไม่มีใครพูดถึงเมื่อคืน
แต่ความเงียบกลับดังขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนเสียงเตือนว่า ความสัมพันธ์นี้ ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
เพลิงเปิดประตูรถให้ ไม่ได้มองหน้าเธอ เหมือนกลัวว่าถ้ามอง เขาจะเผลอหยุดเธอไว้ ทั้งที่รู้ว่าไม่ควร
แพรวาขึ้นรถ ดึงผ้าห่มที่เพลิงคลุมไว้ตอนเช้าแน่นขึ้นนิด เธอแอบมองหน้าเขา ใบหน้าเพลิงนิ่งจนคนอื่นคิดว่าไม่รู้สึกอะไร แต่แพรวารู้ รู้จากเมื่อคืน รู้จากตอนตื่น รู้จากสายตาเขาที่มองเธอเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง
รถแล่นช้า ๆ ไม่เร็ว ไม่ช้า เหมือนเพลิงกำลังยืดเวลาที่จะต้องป
