“ที่นี่...ไม่มีใครเกิดมาอยากเป็นชายขายบริการ แต่เมื่อเป็นแล้วก็ต้องอยู่ให้ได้ นั่นคือทางรอด”
เสียงไอ้มั่นพูดขึ้นเบา ๆ ขณะทำแผลให้ธาร...ตรงนั้น แก่นกายที่ถูกแม่ซื้อกรีดด้วยใบมีดโกน
“อ๊ากกกกกกกกกกก!!”
เสียงของธารตะโกนลั่นทันทีที่คมของใบมีดกรีดลงบนแก่นกาย เลือดไหลเป็นทางยาว แม้จะแค่เป็นการกรีดเพื่อเตือน แต่มันก็สร้างความเจ็บอย่างมาก
มั่นมองธารที่นอนแผ่อยู่ในมุมมืดของห้องใต้ดิน สีหน้าธารซีดเซียวไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้แต่จะหายใจ
“อย่างน้อย...การยังมีชีวิตอยู่ ก็ยังทำให้เอ็งได้มีโอกาสเจอคนที่รักอีกครั้งนะ”
ธารเงียบ...เขาร้องไห้จนแห้งผาก ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีคราบน้ำตา เหลือเพียงร่างกายที่ยอมจำนนต่อความจริง... ชายขายบริการ สิ่งที่เขาไม่เคยอยากเป็น...แต่ต้องยอมรับ
“ข้าแต่เจ้าพ่อศาลต้นไทร...ช่วยข้าด้วย ข้าขอสาบาน...ใจข้าจะซื่อสัตย์ต่อไอ้ดินเพียงผู้เดียว ถึงแม้กายนี้จะถูกพรากไป”
เสียงอธิษฐา
