.
.
รถสีขาวแล่นไปตามเส้นทางที่แทบจะไม่มีรถ คนขับชำเลืองมองเพื่อนสนิทที่นั่งทำหน้าบูดอยู่ข้างๆ พร้อมกับเท้าคางกับกระจกรถมองออกไปตามเส้นทางที่ขับผ่านโดยไม่พูดอะไร นัยน์ตาของอนณดูเศร้าจนจีซัสมองออกถึงแม้ว่าเขาจะทำหน้าเรียบนิ่งเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรก็ตาม
“มึงมาได้ไง? คงไม่บอกว่ามาขับรถเล่นหรอกนะ” อนณเอ่ยถามเพื่อนของตนที่เอาแต่ชำเลืองมองเขาอยู่ตลอด แต่กลับไม่เปิดปากถามสักที และเขาเองก็แปลกใจไม่น้อยที่อยู่ๆ จีซัสก็ขับรถผ่านมาแต่ตั้งใจจะจอดเหมือนรู้ว่าเขาอยู่ตรงไหน มันดูเหมือนตั้งใจมาหาเขาเสียมากกว่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ
“ถ้ากูบอกบังเอิญมึงคงไม่เชื่อ”
“บังเอิญเหี้*ไร ใส่ชุดนอนมาขนาดนี้”
“เออ...ไอ้ลิซมันทักมาบอกกูในแชทส่วนตัว พร้อมกับส่งโลเคชั่นให้บอกว่ามึงรถชน”
“...มันบอกแค่นั้น?”
“ก็เออสิวะ...จะให้มันบอกอะไรอีก เรื่องรถกูโทรบอกศูนย์ให้แล้ว เพราะดูเหมือนมึงจะไม่มีสติ”
จีซัสพูดพร้อมชำเลือ
