EP06 เอริค
1318 คำ
@เพนเฮ้าส์ (Penthouse)
มาเฟียหนุ่มกลับมาที่เพนเฮาส์ของตนหลังจากที่จบงานสังคมของบริษัท วันนี้เหนื่อยมากๆ ถ้าให้เลือก เขาขอทำงานอยู่ที่บริษัทดีกว่า
ซ่า!
เสียงอาบน้ำทำให้เขาหันไปสนใจ เขาเดินเข้าไปทางห้องน้ำช้าๆ ด้วยความสงสัย เสียงเหมือนคนอาบน้ำแต่ทว่าเขาเพิ่งกลับมาถึง แล้วใครล่ะเป็นคนอาบ
แกร๊ก!
มาเฟียหนุ่มตกใจให้น้อยเมื่อพบว่าคนที่อาบน้ำอยู่ในห้องน้ำนั้นเป็นอดีตคนรักที่เขายังรักมากอย่างแคทเธอรีน หลังจากที่เราจบกันไม่สวยเธอก็หายไปพักนึงแล้วเธอก็กลับมาเมื่อวานนี้ เขาเองไม่คิดว่าจะเจอเธอเหมือนกันเพราะเธอติดงาน แต่ไม่คิดว่าเธอจะไปโผล่ที่งาน และที่นี่ในห้องนี้
หมับ!
"แคทกลับมาแล้วนะคะ ขอโทษนะคะที่ลังเลทำให้เราเลิกกันไป แคทขอโอกาสได้ไหมคะ" แคทเธอรีนเอ่ยเสียงสั่น เธอวิ่งเข้าไปสวมกอดเขาเมื่อเขาเปิดประตูห้องน้ำ เขายืนปล่อยให้เธอกอดอยู่แบบนั้น
"กลับมาทำไม ในเมื่อเลือกที่จะทิ้งแล้วกลับมาทำไม?" เขาเอ่ยถามเสียงเบา ตอนนี้เหมือนคนหาเสียงตัวเองไม่เจอ มันมีความรู้สึกทั้งเสียใจ รักและดีใจที่เห็นเธอวันนี้และตอนนี้ ทุกอย่างของเขามันเหมือนหยุดเวลา รู้แค่ว่าตอนนี้มันเหมือนกับว่าทุกอย่างกำลังกลับไปเป็นเหมือนเดิม เขาและเธอกำลังรักกันเหมือนเดิม
"แคทขอโทษแคทกลับมาแล้วไงคะ" เธอเอ่ยก่อนจะผละออกจากเขาช้าๆ
ทั้งสองจ้องตากันนิ่งๆ มาเฟียหนุ่มยืนมองอดีตฉันรักของตนอย่างกำลังใช้ความคิด ใช่เขารักเธอมาก และเขากำลังจะแต่งงาน ซึ่งเขาปฏิเสธไม่ได้ แล้วเขาจะเอาเธอไปไว้ที่ไหน
"งั้นแคทกลับไปก็ได้ค่ะ ขอโทษที่รบกวนค่ะ แคทลืมไปว่าคุณกำลังจะแต่งงาน..." สาวเจ้าเอ่ยเสียงสั่นอย่างน้อยใจก่อนจะเดินออกไปเงียบๆ
เมื่อหญิงสาวออกไป มาเฟียหนุ่มถอนหายใจออกมาหนักๆ อย่างสับสนหลายๆ อย่าง น่าปวดหัวกว่าเรื่องงานชิปหาย!
.
คฤหาสน์ตระกูล คลาร์ก (บ้านพักไว้ใช้ประจำการในระหว่างมาทำธุรกิจที่ต่างประเทศ)
📍กรุงเทพมหานคร (Bangkok)
"หมายความว่ายังไง?" คอร์สสันเอ่ยถามบุตรชายของตนเสียงเรียบนิ่ง พร้อมกับวางไอแพดลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าอย่างไม่พอใจกับข่าวตรงหน้า
นักธุรกิจหนุ่ม เฟรเดอริก คลาร์ก ควงอดีตคนรักเก่าขึ้นเพนเฮ้าส์หรูโดยไม่สนใจความรู้สึกของว่าที่ภรรยาที่กำลังจะเข้าพิธีวิวาห์ในอีกไม่กี่วัน..
"ก็เท่าที่เห็น" เขาก็ตอบนิ่งๆ กลับไปเหมือนกัน
"ข่าวแกออกไปทั่วประเทศในขณะที่อีกไม่กี่วันแกจะแต่งงาน แล้วทางนั้นจะรู้สึกยังไง แกไม่คิดรึไงว่าว่าที่ภรรยาของแกจะเสียความรู้สึกเรื่องที่แกยังตัดเมียเก่าไม่ขาด!?"
"ผมจะคุยกับแคทเธอรีนเอง และตอนนี้เราสองคนก็ยังเหมือนเดิม ผมกับเธอยังเหมือนเดิม เราสองคนยังไม่กลับมาคืนดีกัน แบบนี้ใช่มั้ยครับที่แด๊ดอยากได้ยิน?"
"..."
"อ๋อ ส่วนแด๊ดก็ไปจัดการเอาแล้วกัน ไปคุยกับฝั่งนั้นไว้เองนี่"
"ไอ้ลูกเวร ไปเลิกกับผู้หญิงคนนั้นซะ แกไม่เข็ดรึไงที่มันทำแกเจ็บ หัดดูข่าวซะบ้าง ผู้หญิงคนนั้นมันไปคั่วใครต่อใครแล้วแกก็จะเอาอีกงั้นเหรอ? ไม่จำ" ใช่ว่าตนจะไม่รู้ว่าที่ลูกชายและแม่นางแบบนั้นเลิกกันเพราะผู้หญิงคนนั้นไปติดพันผู้ชายคนใหม่ระหว่างที่ไปทำงานต่างประเทศ แต่มันก็ยังจะกลับไปเอา
มันฉลาดหมดทุกเรื่องยกเว้นเรื่องความรัก!
"เรื่องแต่งงานแด๊ดเป็นคนผูกเองนี่ บุญคุณใช่ว่าจะชดใช้กันไม่หมด อีกอย่างแค่ดูแลผู้หญิงคนนั้นเอาไว้ในนามลูกหลานบุญธรรมก็ได้ ไม่เห็นจะต้องแต่งงานมาเป็นสะใภ้สักหน่อยเลย แด๊ดก็ไปทาบทามเองนี่ ทำไมไม่แต่งเอาให้มันจบๆ ไป ลำบากผม อีกอย่างลูกชายแด๊ดก็มีกันตั้งหลายคน ใช่ผมคนเดียวซะที่ไหน"
"ไอ้ลูกเวรนี่!"
"ไม่รู้แหละครับ ผมไม่ได้อยากแต่งงานตอนนี้สักหน่อย"
"แล้วเรื่องเมื่อคืนนี้คืออะไร แกมากับหนูลิเวียร์ได้ยังไง?" บิดาเอ่ยถาม พรางทำสีหน้าจับผิด
"บังเอิญครับ ย้ำว่า บัง เอิญ.. ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละครับ" ตอบแค่นั้นแล้วหันหลังเดินหนีผู้เป็นบิดาอย่างไม่ชอบใจ ทำไมไม่แต่งงานไปเองเลยจบๆ
"เห้อ ไอ้ลูกคนนี้นี่" บ่นพึมพำพร้อมกับส่ายหัวอย่างจนปัญญา มันพูดยากอะไรขนาดนี้กันนะ
"โดนพ่อบังคับแต่งงานมาเหรอ?" เสียงเรียบนิ่งของ เอริคสัน หรือ เอริค น้องชายแท้ๆ ในสายเลือดที่คลานตามกันมาก็เอ่ยถามเสียงเรียบนิ่งไม่ต่างจากพี่ชายเท่าไหร่
"เออ น่าเบื่อ"
"หึ ผมแต่งแทนมั้ยหล่ะ ได้นะ"
อยู่ๆ เจ้าน้องชายตัวดีก็เอ่ยเสียงเรียบนิ่งขึ้นมาโดยที่แววตาไม่ได้แสดงความล้อเล่นทั้งนั้น แต่แววตานั้นจริงจังเอามากๆ
"เชี้ยไรของมึง?" เขาขมวดคิ้วเงียบไปเมื่อน้องชายเอ่ยออกมาแบบนั้น อยู่ๆ เขาก็รู้สึกไม่อยากให้มันแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นแทนเขา ไอ้แต่งแทนได้มันก็ดีอยู่หรอก แต่คิดไปคิดมา นึกภาพมันจูงมือเธอเข้าประตูวิวาห์ โดยมีเขาที่เป็นอดีตว่าที่สามียืนมองนิ่งๆ อยู่
ไม่ได้ว่ะ ไม่รู้ทำไม
"ไม่ต้องยุ่งมึงอ่ะ เอาเวลาไปจัดการเรื่องตัวเองก่อนเถอะ กูได้ยินข่าวซุบซิบว่ามึงกิ๊กกับเลขาตัวเอง"
"ช่างเรื่องผมเถอะ ไม่ใช่เรื่องสำคัญห่าไรหรอก" ตอบปัดๆ ก่อนจะเดินหนีไป ไม่อยากพูดเรื่องไม่สำคัญ เรื่องไม่เป็นเรื่อง น่าเบื่อ น่ารำคาญ สนใจเรื่องที่เขาสนใจมากกว่า
เขายืนนิ่งๆ อยู่ๆ ภาพยัยนั่นก็ผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ ทำเอาเขานิ่งไป ก่อนจะสะบัดหน้าหนีภาพในหัวอย่างหงุดหงิดและไม่เข้าใจตัวเองสักเท่าไหร่
เป็นอะไรไปก็ไม่รู้ อยู่ๆ ก็นึกถึงยัยนั่นขึ้นมา
.
@คฤหาสน์คาเมรอน
"เป็นครั้งแรกเลยนะที่แกทำเรื่องถูกใจฉัน" โรเตอร์ หวังเหริน เอ่ยเสียงเรียบนิ่งเมื่อลูกสาวเดินลงมาจากห้อง
"ค่ะ" เธอไม่สบตาบิดา ไม่อยากมองหน้าเพราะเธอไม่อยากรู้สึกไม่ดีกับท่านไปมากกว่านี้
"เหอะ!" ใช่ว่าตนจะไม่รู้อะไร จึงแค่นหัวเราะในลำคอออกไปอย่างรู้สึกเย้ยหยันในความอวดดีของลูกสาวตัวดีของตน เขาอุตส่าห์หวังดีปูทางในชีวิตให้มัน แต่มันกลับปฏิเสธไม่เอา เพราะอนาคตลูกสาวไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น มีเพียงสิ่งเดียวคือแต่งงานออกไปเป็นสมบัติของบ้านอื่นอย่างเช่นบ้านสามี ดูแลพ่อแม่สามี ส่วนลูกชายดูแลบิดา มารดาอยู่ที่บ้าน
"วันนี้หนูไม่กลับบ้านนะคะ"
"แกจะไปไหน ฉันอนุญาตเหรอ?" วางหนังสือพิมพ์ในมือแล้วกระแทกเสียงถามอย่างขุ่นเคือง ใกล้จะแต่งงานแล้วควรอยู่บ้านเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวเตรียมตัวออกเรือนไม่ดีกว่ารึไง!?
"ค่ะ แต่หนูแค่มาบอก ไม่ได้มาขออนุญาต"
"นี่แก!"
"ไหนๆ ก็จะขับไล่ไสส่งหนูไปอยู่บ้านคนอื่นแล้ว ป๊าก็ไม่ควรมาขัดนะคะ เพราะหลังจากนี้ชีวิตของหนูก็คือของหนู ไม่ใช่ของป๊า"
- ผู้เขียน
