BLOODFEUD 2

Kabanata 4

Kabanata 4

Mabilis kong hinugot ang baril sa bulsa habang nakatitig sa anino na iyon. Trevan pulled away, letting me to do it.

Pero bago pa ako umasinta, nakita kong gumalaw ang ulo ng aninong iyon dahil sa pwersa ng pagbaril. Mabilis iyong natumba.

I turned my head and saw Kyro standing not so far from us, holding a gun. He didn't miss. Headshot. A professional hitman indeed.

"Galing ko naman," puri niya sa sarili.

Napailing nalang ako bago bumaba ulit sa unang palapag. Ramdam ko ang pagsunod nila.

Buti nalang at naging mabilis ang kilos ni Kyro at nabaril niya agad. Siguradong hindi mintis at walang buhay na ang may-ari ng aninong iyon.

Mabilis naming inakyat ang ikatlong palapag ng kaharap ng condominium building. Mukhang apartment lang iyon dahil maluwag.

Madali lang kaming pinapasok doon kahit hindi kilala ng guwardiya. Tahimik naming tinahak ang hagdan para hindi makakuha ng atensyon sa mga nakatira roon.

"Kaaway 'yon 'di ba Leuxia?" tanong ni Kyro.

"Syempre," nanunuyang sagot ko. "Kung hindi, baka kanina pa kita napatay."

"Shh," saway ni Trevan na matalim ang tingin.

I shrugged as I opened the steel gate through the third floor. I badly wanted to know who the f**k is watching us everytime we are moving.

Tingin ko hindi ito pangalawa at hindi rin unang beses ang nakita ni Vielle noong pinapanood namin si Rannel Carter.

Medyo nasasayangan ako dahil kung nahuli namin siyang buhay, pwedeng magamit iyon laban sa mga Cruor.

But that person being dead is okay than she or her can even escape from us again. Also for the awareness of Cruors that we knew their move.

"Mukhang wala pang mga nakatira rito," untag ni Kyro at inilipat ang tingin.

Ilaw lang mula sa poste sa labas ang liwanag namin dahil patay ang mula sa mga kwarto. Mukhang bakante nga ito.

Ilang pinto mula sa amin ay malinaw at kitang-kita ko ang katawang nakahiga sa semento. May likido sa gilid noon na nakikita sa repleksyon ng ilaw... yung dugo.

"Remove the hood, Kyro," utos ni Trevan kay Kyro.

Nauna siya sa amin. Tumango si Kyro at bahagyang yumuko para tanggalin ang hood noon.

"Bilisan mo," untag ko at hindi na makapaghintay.

"'Eto na," natatawang aniya.

I transfixed my gaze to the blood drips near the head part. Nagtagal ang titig ko roon sa hindi malaman na dahilan.

"Bakit ganoon?" takang tanong ni Kyro na hawak ang hood. "Wala siyang mukha, Leuxia, Trevan."

Napatingin kami ni Trevan sa isa't isa bago ibinalik ang nagtatakang mata kay Kyto. Sinenyasan niya kaming lumapit.

"What?" Trevan asked perplexedly.

Agad na nagsalubong ang kilay ko roon at napatingin ulit sa dugo. Mabilis kong sinundan si Trevan palapit doon.

"What the f**k?" I said with distorted face in rage. "A f*****g mannequin?"

I cursed silently and transfixed my gaze upon the blood. It's just an artificial blood. Prosthetics.

Napahilamos ako sa mukha. Sinipa ko ang katawan at iisa lang ang naging galaw noon dahil konektado. Malutong akong napamura.

"Sayang naman putok ko kanina," nanghihinayang na untag ni Kyro.

"Akala ko naman nahuli na," I shook my head in frustration.

"They are freaking smart," Trevan shook his head, looking at the mannequin.

Napamura ako ulit dahil asang-asa na napatay na namin ang nagmamasid na iyon. Pwede rin siya at ang traydor sa amin ay iisa. Dismayado akong umiling.

"Sayang talaga bala ko, tsk!" sumimangot si Kyro. "Sa mannequin lang napunta."

"Sa bala ka talaga nanghinayang?" sarkastikong tanong ko.

"Syempre, Leuxia," ani Kyro. "Alangan sa mannequin 'e wala namang buhay 'yan?"

Ikinuyom ko ang kamao sa inis para pigilan ang sarili na masapak siya. Tanga. Naiintindihan ko na sila Zyon.

I cursed silently and shook my head incredulously.

"'Di ba? Common sense lang Leuxia," dagdag niya pa.

"Just shut up Kyro," Trevan pursed his lips, trying to contain a laugh while looking at me.

He's f*****g exasperating.

Umamba ako ng suntok kay Kyro pero hinuli ni Trevan ang kamao ko. Nilipat ko ang masamang tingin sa kaniya. Ngumisi lang siya at hinila na 'ko paalis.

Nilingon ko si Kyro sa likod at matalim na tinignan. Nagtataka pa siyang tumingin sa akin dahil doon. Mahina akong napamura.

"Let's go now, we still need to go with that Allison's condo," Trevan said.

Nang marinig iyon ay agad akong natauhan. Kailangan ko pa siyang makausap sa mga bagay tungkol kila Yara.

Halos takbuhin namin ang kabilang building ulit sa bilis ng kilos. Iba ang pakiramdam ko.

"What's the room number?" Trevan asked and looked at me.

"Room #07..." I said in a monotone.

Nakasunod lang sa amin si Kyro na pinaglalaruan ang baril sa kamay niya. Inisa-isa namin ang mga nadaanang kwarto sa pasilyo.

Sabay-sabay kaming napahinto nang matapat doon. Dalawang beses akong kumatok.

Walang kahit anong tugon mula sa loob.

"Wala yatang tao," ani Kyro.

Nagkibit-balikay ako at kumatok ulit. Pero gaya kanina ay wala pa ring narinig mula sa loob.

"Just open it, Laxur," Trevan drawled lazily.

I shrugged as I took the pin on my dogtag. I started doing the lock picking.

Dumiretso ako ng tayo nang mabilis na bumukas iyon. Marahan kong itinulak at binuksan ang pinto.

Agad kong sinilip ang kabuuan ng condo pero wala masyadong nakita dahil patay ang ilaw. Mukhang wala ngang tao.

"Patay ilaw, walang tao 'yan," ani Kyro sa likod.

"There's a chance that it's a trap, Kyro," Trevan remarked.

Maluwag kong binuksan ang pinto nang makapa ang switch ng ilaw. Tumambad sa amin ang tahimik na kwarto ngunit magulo.

Ikinasa ko ang baril at tumuloy sa pagpasok. Walang kahit sino sa loob ng kwarto.

Isa-isang binuksan nila Trevan at Kyro ang mga kwarto habang sa sala ako dumiretso.

"Laxur," Trevan called.

Nilingon ko ang kwartong bukas. Pareho silang nakasilip doon ni Kyro. Agad akong naglakad papunta sa kanila at ibinaba ang baril.

"Nakatakas na," ani Trevan nang makalapit ako.

Sinilip ko ang kwarto. Kalat ang damit sa loob noon. May isang maleta pa na hindi nadala. Bukas iyon at may mga gamit na.

Napahilamos ako sa mukha nang maalala ang mannequin. Distraction.

"Naisahan ulit tayo," mariing untag ko habang nakatitig doon.

"Huh? Bakit?" tanong ni Kyro.

I transfixed my glare towards him. He stepped backward and raised his hand, surrendering.

"The shadow earlier from a mannequin was a distraction to our plan," Trevan tried to explain it.

I just nodded and shook my head incredulously. How come? What the f**k. Their move is f*****g impossible.

Napamura ako ulit at tinungo ang maletang naiwan pa.

"What are you doing?" Trevan asked and followed me.

"Naghahanap ng pwedeng magamit sa kanila," tamad na sagot ko.

Tumango siya at agad na nakuha ang ibig kong sabihin. He also surveyed his eyes around the room. It's just simple. Halatang saglit lang lumagi rito si Allison.

Binuklat ko ang maleta at kinapa ang mga laman sa bulsan. Natigilan ako nang may makapang mga flashdrive. Agad ko iyong kinuha palabas.

I got five flashdrives. Trevan looked on it perplexedly.

"Ang dami," sabi ni Kyro na nakatingin doon. "Baka collection ng pang-movie marathon lang 'yan."

"Manahimik ka nalang," matalim ko siyang tiningnan.

Wala kaming dalang laptop ngayon. Kasama nila Vielle sina Giusteo at Laxner. Kinuha ni Trevan ang isa at sinuri iyon.

Agad kaming napadiretso ng tayo nang makarinig ng salaming nabasag sa labas. Mabilis na ibinalik sa akin ni Trevan ang flashdrive, agad ko iyon nilagay sa bulsa.

Hinigit ko ulit ang baril at naging alerto. Ganoon din ang ginawa nila Trevan at Kyro.

"Hanapin niyo ang naiwan!" dinig kong sigaw ng isang lalaki.

We walked towards the door. Kyro immediately fired a gun when a head peek at the room's door.

Mabilis kaming lumabas at hinarap ang mga kalaban sa labas. Mukhang ang hawak ko ang sadya nila kaya't bumalik.

"May mga galing sa HA!" sigaw ng pamilyar na boses pero hindi ko matukoy.

Agad kong pinaputukan ang ang nakitang kalaban. Nakaitim silang lahat at hindi makilala ang mga mukha.

Dala-dalawa na ang hawak na baril ni Kyro dahil marami sila. Lahat ay sa bintana dumadaan. Iyon ang narinig namin nabasag kanina.

Habang tinutungo namin ang pintuan ay kasabay ang pagputok ng baril. Wala kahit anong naririnig na putok maliban sa mga nababasag.

They got silencer too.

"Tara na!" sigaw ni Kyro nang mabuksan ulit ang pinto.

Mabilis kaming tumakbo ni Trevan palabas. Siguradong sa baba nila kami aabangan.

"Bilis," inis na untag ko.

Bumagal kami saglit nang dumaan sa baba kung saan maraming tao. Iginala ko ang paningin para makasiguro.

Itinago namin ang mga baril hanggang makalabas sa building. Mabilis namin tinungo ang sasakyan ni Trevan habang wala pa sila.

"Oh s**t," he cursed when the engine isn't starting.

My brows furrowed at him.

Malakas na hinampas ni Trevan ang manibela pero ayaw pa rin mag-start.

"f**k it," he curse and tried again.

"Mukhang may ginawa na sila," napailing ako.

"We don't have any choice," he shook his head and opened the door.

Bahagya pa siyang natigilan nang may magpaputok bigla. Mabilis akong lumabas nang tumahik saglit.

Saktong paglabas ko ay ang paghinto ng black sports car sa tapat namin. Agad kong itinaas ang baril nang bumukas ang pinto ng shotgun seat.

My brows furrowed when I saw Wyatt Solasta. Azea's cousin. And well, my cousin too.

"Leuxia," tawag niya at tumango.

Agad kong makuha ang senyas niya. Hinawakan ko ang gilid ng pintong bukas na.

"Where are we going?" Trevan asked beside me.

He raised his brow to Wyatt Solasta. Wyatt pointed a gun towards him.

"Not you, just Leuxia," Wyatt drawled menacingly.

"I said where are we going?" Trevan asked again and pointed a gun too.

Napayuko ako nang makarinig ulit ng putok ng baril. Nalingon ko si Kyro na binuksan bigla ang pintuan sa backseat.

"Tara na dami pang ano-ano," reklamo niya.

Dinig ko ang mura ni Wyatt sa loob. Napailing ako at sumakay na rin sa shotgun seat.

Irita pa rin si Trevan sa likod at nakasakay na. Taka akong napatingin sa kaniya sa salamin. Inilipat ko ang tingin kay tingin kay Wyatt.

Did they know each other? They are seemingly irritated with each other.

"May humahabol, hindi ko mabuksan yung bintana," ani Kyro at nakatingin kay Wyatt.

"Tss," Wyatt said and unlock the window.

Dalawang nakamotor ang humahabol sa amin. Ikinasa ko ang baril at binuksan din ang bintana sa tabi.

Nilingin ko ang nasa gilid kong nakasunod. Agad akong natigilan nang mamukhaan iyon dahil natanggal bahagya ang takip sa mukha.

"Aitana?!" I hissed and tried to shoot the tires instead.

Mabilis kong ipinasok ulit ang braso nang magpaputok siya diretso sa akin.

"Hindi sila tinatablan!" ani Kyro at nagmura.

Napayuko ako nang magputok ulit nang magkasunod. Malutong akong nagmura. Ngayon lang siya ulit nagpakita sa amin. Hindi ko na matandaan ng huling beses.

Kyro and Trevan tried to shoot the tires too. But they can't. They are too quick in drifting.

Napatingin ako sa isang humahabol sa amin, kasama ni Aitana. Eksperto niyang naiiwasan ang paputok ni Trevan. Marahan akong napailing nang may maalala...

Nahinto ang putukan. Sila mismo ang umiba ng daan at lumiko. Nagkatinginan kaming lahat sa loob ng saksakyan.

"Hindi na sila nakasunod," I blurt out.

"We are not sure," Trevan said in a monotone.

"Oo nga baka nag-short cut lang 'yon," naiiling na ani Kyro.

Naging alerto kami habang nasa daan pabalik sa mansion nila Trevan. Nakahinga ako nang maluwag nang hindi na sila sumunod.

And that's for what? Tinatakot nila kami?

I should tell Lucien about Aitana's appearance again after weeks.

"Paano mo nalaman?" takang tanong ko kay Wyatt.

"To Vielle," he answered as he drifted the car expertly in front of the gate.

Nilingon ko silang dalawa sa likod nang makahinto na.

"Mauna na kayo," imporma ko.

"Tss," Trevan leered and glared Wyatt.

"Bye Leuxia," ani Kyro sa natutuwa pang tono.

Napailing nalang ako nang makababa sila. Nilingon ko ulit si Wyatt nang nagsimula nang magmaneho.

"Bakit nga pala biglaan?" takang tanong ko.

"About Azariah," he remarked. "Nasa mansion ba ang mga kaibigan niyo?"

I shook my head.

"Wala si Hattie roon."

"Let's go to her," he suggested.

Agad akong tumango dahil gusto ko rin sadyain si Hattie. Mukhang kakausapin ko muna siya saglit.

Itinuro ko ang daan sa kaniya papunta kila Hattie. Mabuti at hanggang doon ay hindi na ulit lumitaw si Aitana at ang kasama niyang humahabol sa amin.

"Give me some minutes," I said and opened the door.

He just nodded as I got off from the car. Mabilis akong naglakad sa malawak na harap ng mansion nila Hattie.

Agad akong pinapasok dahil kilala naman ako. Wala ang magulang ni Hattie ngayon at iba pang kasama. Siya lang at ang mga katulong.

I knocked twice at her room before I entered it. I saw her sitting on the coffee table, nead the balcony.

She looked at me and smiled weakly.

"Kamusta ka?" agad na tanong ko.

Umiwas siya ng tingin at bumuntong hininga. Bahagya siyang tumango.

"Okay lang," she almost whispered.

"Sigurado ka?" pagmamatigas ko.

She looked at me. I can see the pain on her eyes. I can easily read her actions. She's not okay.

"I'm fine now. Just bugging myself with some random thoughts..." Hattie tried to smile.

I looked at her. I smiled a bit.

"You can tell those random thoughts with me," I offered. "What is it?"

Hurting someone is like throwing a stone in the sea. You don't have any idea how deep that stone can go.

But it's better than to feel numbness.

"Don't worry," she chuckled a bit. "No suicidal thoughts."

"That's good, just continue it," I nodded and leaned on chair because of relief. "What's your random thoughts then?"

Mabuti nalang hindi niya naiisip ang ganoon. Ayoko nang mawalan pa ng kaibigan ulit. Hindi ko na kinakaya sa kaso palang ni Azea. Nakakapagod.

She turned to me and smiled weakly.

"People are like shadows... they disappear when it gets dark..." Thaleia suddenly remarked.

-

LIV