BLOODFEUD 2

Kabanata 2

Kabanata 2

Mabilis pa sa kidlat na nawala iyon sa paningin namin. Kasing bilis din ng naging kilos niya.

Isang poste ng ilaw lang ang naroon sa bandang 'yon, kaya kung may tao malinaw na makikita ang anino.

Hindi ko masabi kung babae ba siya o lalaki. Nakatalikod na iyon nang maabutan ko. Hindi ko rin malinaw na nakita ang hubog ng katawan niya.

"Who was it?" Laxner glanced on it again with forehead creased.

Agad akong tumingin pabalik ulit kay Vielle. Nanatili ang hindi mabasang titig niya sa gawing iyon.

"Hindi ako sigurado kung lalaki ba o babae," untag ni Vielle na nakatingin pa rin doon. "Halatang nagtatago... sa pananamit palang."

Seems like the person was wearing shirt or something that is oversized puposedly.

"Imposibleng mga Caceres," I drawled lazily. "Hindi sila gumagalaw na ganiyan ka-ingat."

"Siguradong sa Cruor," tumango si Vielle. "Ang ipinagtataka ko lang ay kung paano nila nalaman."

Hindi niya pa rin inalis ang tingin doon sa gawi kung saan niya nakita ang anino. Ganoon din ako dahil sa pagtataka.

Sobrang bilis. Kanina lang naming pinag-usapan iyon. At kaming anim lang naroon sa underground hideout nila Trevan.

What the f**k is this?

I transfixed my gaze upon Rannel Carter's place earlier. He's nowhere to be found. I can't f*****g see him.

"Trust is a dangerous game..." I remarked perilously.

"A death game," Vielle added coldly.

She followed me when I walked away. We are done watching the Cruor's former member from the dark.

I don't know who the f**k should I trust.

Nasalisihan na kami. Mahina akong napamura. Hindi ko alam kung mayroon na naman bang... tangina.

Iritado akong sumakay ng motor at nagmaneho pabalik. Iginala ko pa ang paningin sa kalsada. Umasang mahahagilap ko ulit ang nakita kanina.

"May mga media na naman raw sa labas," ani Mako nang makarating kami pabalik kila Trevan.

I held my forehead in frustration. They keep on bugging us about Azea's death. Can't they have a f*****g respect?

Hindi namin maitatago ang nangyaring iyon hindi gaya ng mga misyon namin dati sa HA. Punong-puno pa ang racing track noon ng mga tao.

Halos isang linggo palang ang nakakalipas kaya't maingay pa rin ang pangalan ni Azea. Some fans are sending their condolences.

Siguradong si Lucien na ang umaasikaso ng tungkol sa awtoridad.

"Ginagawan na ng paraan nila Atasha," dagdag niya at huminga nang malalim.

Tumango ako at bumuntong hininga. Simula nung nangyari iyon ay kaliwa't kanan ang usapan na lalong nagpapagalit sa akin.

"Hey where's Trevan?" I heard a familiar voice.

I transfixed my gaze to the woman, she's approaching Mako from behind. The girl I saw before our racing event.

"Hindi ko alam, Nidale," Mako drawled lazily and glanced at me. "Kayo magkasama 'di ba?"

I nodded while looking at the girl named Nidale. She raised her brow to me.

"Kanina lang," sagot ko kay Mako. "Nauna kami ni Vielle sa kanila."

Ibinalik ko ang nanunuring tingin kay Nidale.

Siya nga yung babae na naabutan ko rito ilang araw bago ang karera namin. Our street racing event.

"Where did you guys go?" she asked with brows shot up.

"Confidential," tipid na sagot ko.

Hindi ko naman siya kilala pero iba na agad ang pakiramdam ko. Isa pa, hindi naman obligado na malaman niya iyon. Kahit nga yung ibang Bloodfeud ay wala ring alam.

She smirked at me mockingly.

"Confidential?" she asked, smirking.

I lazily shrugged before turning my back. I immediately heard her frustration.

"Anong ginawa niyo ba?" kuryosong tanong ni Mako na humabol.

Huminto ako sa paglalakad. Nanatili si Nidale sa pwesto niya kanina pa.

"Tungkol sa Cruor," mahinang sagot ko.

"Akala ko naman kung ano na," nagkamot siya ng ulo at mukhang nakahinga.

"Tss," I gave him a glare.

Palapit sa amin si Vielle nang sabay kaming lumingon ni Mako dahil sa sasakyang palapit din.

It's the Bloodfeuds, approaching us.

Itinakip ko bahagya ang palad sa mata dahil sa silaw ng ilaw ng sasakyan. Gabi na kaya kitang-kita.

"Trevan!" Nidale exclaimed as she saw him get off from the car.

"Nidale," Trevan nodded at her. "You are here again."

"Yeah-"

I looked down to gun peeking on my pocket.

"I'll go back to Rannel Carter's place," I whispered to Vielle, informing her.

She looked at me perplexedly.

"Tutuluyan mo?"

I shrugged lazily before walking towards my Ducati. I got more frustrated right now. Those fuckers.

"Wait- Laxur!" I heard Trevan's voice.

Tamad ko siyang nilingon nang makarating sa motor. He's walking fast towards me.

"Where are you going?" he asked instantly.

"Carter," I answered casually.

"Again?" his brows furrowed. "Why?"

Sumakay ako ulit sa motor tsaka siya nilingon.

"Galit ako," tamad na sagot ko.

I started the engine of my motorcycle.

"What?" he asked perplexedly.

Ipinatong niya ang kamay sa unahan ng motor ko. Ang isa ay nasa upuan na para bang pinipigilan ako. Siguradong makakaladkad siya kung haharurot ako.

"Kakasabi ko lang n-"

"Okay, I'll go again with you," he cut me.

Hindi pa ako sumasang-ayon ay umangkas na siya motor. Mahina akong napamura.

I held my forehead because of irritation. He's f*****g irritating me. I glared at him through the side mirror. He just smirked and shrugged.

"Let's go, Laxur," he chuckled.

"f**k you."

He laughed behind.

I leered before driving expeditiously. I can hear him cursing behind because of my rapid driving.

"Can you slow down a bit? What the f**k!"

Ramdam ko ang hawak niya sa dulo ng damit ko. Napailing ako at hinayaan nalang siya.

I drifted expertly to the right street. I already know where the f**k is Carter's residence. We entered an exclusive village.

"Finally," Trevan whispered when I slowed down because we are inside the village.

We parked on the dark side, near the huge and modern house of Mr. Carter. Trevan pulled the hem of my hood down.

"There, someone can't recognize you," he said, holding on my hood.

Tumango ako sa kaniya.

"Papasok tayo ng tahimik," imporma ko. "Mahirap gumawa ng maingay na gulo rito."

'I understand, let's go," he nodded and pulled me.

Sa gilid kami ng malaking bahay dumiretso. Hindi ganoon karami ang guwardiya sa labas. Halos lima lang yata.

"Tingin ko dapat tayo maghiwalay," bulong ko habang nakatingin sa mga bantay.

"Huh? Ayoko nga," mabilis na sagot ni Trevan.

Agad ko siyang matalim na tiningnan. Umiling siya na natatawa.

"I'm telling you we don't need," he remarked.

He took out a gun with a silencer. Inisa-isa niyang inasinta ang mga bantay mula sa madilim na parte kung nasaan kami.

Pinanood ko siya habang ginagawa iyon. Walang mintis, walang sayang na bala. Ngumisi siya bago binaril ang huling bantay.

I looked away instantly. Pretending that I didn't stare at him.

"Let's go," he pulled me.

Iginala ko ang mga mata. Hindi pa 'ko pwedeng magpaputok dahil siguradong aalingawngaw iyon. Wala akong silencer.

"Sa likod," untag ko at naglakad papunta roon.

Sumunod siya sa akin. Siguradong may pinto rin doon. Huminto kami nang makita ang ilaw mula sa loob.

There are two boys, drinking on a small table. They are also Carter's people.

Dumiretso ako sa pinto at kinatok iyon. Bumitaw ako kay Trevan upang maghanda. Sumandal siya sa tabi ng pinto kung saan kita ang bintana.

"He's coming. Should I shoot him or you'll hit him?" he turned to me, raising his brow.

"Just shut up," I glared him.

"Okay," he chuckled while raising his hand defeatedly.

Ilang minuto lang ay biglang bumukas ang pinto sa harap ko. Bahagyang nakataas ang hood ko ngayon kaya kita ang mukha ko.

Agad siyang nagulat nang makita kung sino iyon.

"Paano ka napadpad dito ganda?" halata ang tuwa sa boses ng medyo matandang lalaki.

I pursed my lips. Stupid.

"Ganda? Babae?" tanong isang lalaki pa mula sa likod.

"Halika, pumasok ka muna," untag niya pa na halatang nang-uuto ang tono.

Ngumisi ako kaya nakita ko ang tuwa sa kaniya. Napatingin ako sa kapeng hawak ng kausap ko.

"These fuckers," Trevan whispered beside me.

"Papasok talaga ako," kaswal na sagot ko.

I massaged my fingers while looking at him. They laughed both.

"Tara na," pag-aaya pa nila. "Malamig sa labas."

"Mga inutil," untag ko bago hinampas pataas ang kapeng hawak niya.

Ang uumusok na init noon ay agad niyang naramdaman sa mukha. Mabilis ko siyang inatake. Mahigpit kong hinawakan ang palapulsuhan niya bago magkasunod na sinipa sa mukha at tiyan.

"Tangina!" sigaw ng lalaking isa pa.

Agad akong lumapit sa kaniya para isunod siya. Pero bago ko pa maatake ay pinaputukan na ni Trevan.

"That damn s**t," he remarked perilously before pulling me again.

Mali ang inakala ko na maraming tao sa loob. Halos wala akong makita. Dim ang ilaw sa loob kaya kailangan pa rin namin mag-ingat.

"Naaalala ko sa blueprint kung saan ang kwarto niya," imporma ko.

"Okay, lead the way," he whispered.

Inilibot ko ang mga mata. Puno ng mga mamahaling gamit ang bahay niya. Katas ng droga.

Tahimik kaming pumanhik paitaas. Sobrang tahimik sa loob. Totoo ngang wala siyang pamilya, puro pera lang.

Huminto kami pareho nang marating ang malaking pinto. It's a black double doors with a gold lining.

Sinubukan kong pihitin iyon. Nagsalubong ang kilay ko nang agad na bumukas.

"It's not locked?" Trevan asked from behind.

Umiling ako at mabilis na binuksan iyon kasabay ng pagtutok ko agad ng baril. Akala ko ay may nag-aabang na sa amin pero wala.

Walang kahit sino roon. Tinuloy ko pa ang pagpasok para makita nang buo ang kwarto. Pero ni anino ay wala.

"He's not here," Trevan stated. "Maybe in his office?"

Tumango ako sa kaniya at inilibot pa ang tingin sa loob ng kwarto para makasiguro. Nang makalabas ay hinarap namin ang katapat na pinto.

Trevan hid his gun on his back before opening the door.

Agad na napatayo si Rannel Carter nang biglang bumukas ang pinto. Sabay naming itinutok ni Trevan ang sariling baril.

Kita ko ang mga kagamitan. Kasalukuyan siyang gumagamit ng droga.

"He's f*****g high," Trevan blurt.

"Obviously," I nodded.

Agad kong pinaputukan ang isang tauhan niya sa tabi. Nanlaki ang mata ni Rannel Carter sa gulat. Agad siyang nagpa-panick na bumukas ng mga drawer. Mukhang naghahanap ng baril.

Pinaputukan ko ang vase sa tabi niya, agad nabasag iyon. Napaupo siya sa gulat at umiiling na parang baliw.

"Sino kayo ha?!" galit na tanong niya habang nagpapalipat-lipat ng tingin sa aming dalawa ni Trevan.

Itinutok ko ang baril diretso sa kaniya. Hinayaan lang ako ni Trevan at pinanood.

Madilim ang tingin ko sa kaniya. Lalo nang maalala ko na naman ang nangyari sa kapatid ko.

I was about to shoot him but I suddenly heard my phone ringing. My brows furrowed as I took it from my pocket.

I saw Lucien's name as the caller.

"Lucien," I said as I answered the phonecall.

Nilipat ko ang tingin kay Trevan na nakatitig lang pabalik. Binalik ko ang mata kay Rannel Carter.

"Where are you?" she dangerously asked.

Seems like she had an idea.

"May inaasikaso lang," I casually answered.

Ramdam ko ang paglapit ni Trevan mula sa likod. He's being alert. Maybe he thought that I'm distracted by the call.

Nanatili ang tingin ko sa matandanag Carter. Nakaupo siya sahig at mukhang kaawa-awa.

"Patakasin niyo na ako!" biglang sigaw ni Rannel Carter.

Binigla ko ang pagtutok ng baril sa kaniya. Napaatras siya sa takot. Lalo nang matalim ko siyang tingnan.

"Leuxia! Sino 'yan?!" galit ang boses ni Lucien sa linya.

Napapikit ako sa iritasyon at masamang tiningnan si Rannel Carter.

"Hindi ba't sabi ko wala munang kikilos sa inyo," mariing untag ni Lucien.

"Lucien, I can't," pagmamatigas ko.

I can almost hear her frustration on the line.

"Leuxia," may banta sa boses niya.

"I'll do what I wanted to do, no matter what rules surround me..." I said as fired the gun towards Carter's head.

Dinig ko ang mura ni Lucien dahil siguradong dinig din niya ang putok ng baril. Naputol din agad ang linya.

Ibinalik ko ang phone sa bulsa habang nakatingin sa walang buhay na si Carter.

"Let's, go," Trevan pulled me again. "Baka maabutan pa tayo."

Tumango ako sa kaniya. Mabilis kaming lumakad paalis sa loob ng malaking bahay na iyon. Mukhang walang nakarinig at soundproof ang kwarto na iyon.

Lalo nang madaanan namin ang grupo ng mga bantay niya na parang wala lang. Hindi nila alam na patay na ang boss nila. Mga inutil.

Mabilis kaming humarurot paalis doon. Kagaya kanina ay dinig ko pa rin ang mura ni Trevan dahil sa mabilis na takbo ko.

I'm still not f*****g relieve. I can still feel the wrath. Nakukulangan pa 'ko.

Dumiretso ako sa mansion nila Trevan. Ibaba ko lang siya roon dahil siguradong umuwi na sila Vielle.

"You are going home?" Trevan asked as he got off from the car

"Oo," tipid na sagot ko at tumango.

Nanatili ang titig niya sa akin. Nakatukod pa rin ang kamay niya sa unahan ng motor ko kaya hindi ako makaandar.

"Bakit?" tamad na tanong ko. "May g-"

I was interrupted when he suddenly leaned and kissed me. He's holding my jaw while moving his lips slowly. I kissed him back.

I felt his other hand holding my waist. I gripped on his shirt because his kiss was going deeper.

I lifted my eyes and saw Nidale watching us from the terrace. Siya lang tao sa paligid, wala nang iba.

Trevan stopped but he didn't go away. Iginilid niya ang mukha sa tenga ko.

"I f*****g missed it," he whispered before turning his back. "Drive safely."

Lumakad siya na parang wala lang. Mahina ako napamura at nag-umpisa na ulit magmaneho.

Thank goodness that there are no people from media bugging outside our mansion when I got in.

Agad akong nagpahinga nang makarating dahil sa pagod. Pero hindi rin ako nakatulog agad.

Gaya nitong mga nakaraang araw, palagi kong iniisip si Azea... yung ate ko. Laging kong naalala ang dati. Sana maaga kong nalaman.

Hinayaan kong malunod ang sarili sa pag-iisip at makatulog.

Hindi na 'ko nagulat nang kinabukasan ay narinig kong narito si Lucien at naghihintay na sa 'min.

Nakaupo siya sa kabisera habang naghihintay sa pagpasok namin sa dining. Agad na bumungad sa akin ang masama niyang tingin.

"They attacked Alexia yesterday when she's going back to mansion from university," Lucien informed us.

Agad na nagsalubong ang kilay ko an g marinig iyon. Mahina akong napamura at nanatili ang tingin kay Lucien.

"Kamusta si Ate?" mabilis na tanong ko.

Lucien shook her head.

"They didn't success on taking her," Lucien remarked. "You know your sister, they can't get her."

I nodded as I felt relieved. Iba kasi ang pag-atake ng Cruor kaya nag-alala ako agad. Gaya ng ginawa nila kay Azea, iniipit nila sa mahirap na sitwasyon para siguradon walang magagawa ang kalaban.

"Dapat pa silang magpasalamat kay Ate Alexia na hindi sila nagtagumpay," mariing untag ni Vielle. "Mas malala ang kalalagyan nila kung nagkataon..."

Tumango ako sa kaniya bilang pagsang-ayon. Ibinalik namin ang tingin kay Lucien.

"Sigurado na ba kayong hindi tumuloy?" tanong ni Lucien na hindi tumitingin sa amin.

Tumango ako. Ganoon din sina Vielle.

We planned to stop this school year. It's very chaotic. Mahihirapan lang kaming mga narito sa Gorostiza.

"Kapag natapos na ang lahat, tsaka ko itutuloy," untag ko at nilingon si Lucien.

Gusto ko munang matahimik gaya noong dati. Sibrang gumulo na ngayon. Mas gusto kong tapusin ito agad.

"Base sa tono ng pananalita mo, Leuxia," sabay lingon sa akin ni Lucien. "May pinaplano ka pang iba maliban sa ginawa mo kagabi."

"Hindi ko kaya na magtiis at manahimik lang, Lucien," matigas na turan ko.

She shook her head incredulously.

"Hindi ko naman kayo mapipigilan," she drawled lazily.

"So you are giving permission?" umahon si Vielle sa pagkakasandal.

"Kapag ba hindi, susunod kayo? Kilala ko kayo," ani Lucien at nilingon kami ulit na masama ang tingin.

Nanatili ang nanunuring tingin ko kay Lucien. Should I ask about her plan? Sa galit ko ngayon, hindi ko alam kung mapipigilan ko ba ang sarili na basta-bastang kumilos.

"Kasama ba ang dating miyembro ng Cruor sa inaasikaso niyo, Lucien?" diretsong tanong ko.

Agad siyang lumingon sa akin na salubong ang mga kilay.

"So you are planning to meddle with the former members of Cruor?" her brow shot up.

My brows furrowed at her. We all looked at her perplexedly.

"Bakit? Hindi sila ang-"

"Ganito nalang," putol ni Lucien at tumayo.

Sinundan namin siya na nagtataka ang tingin. Kunot-noo at salubong ang mga kilay ng ilan sa amin.

"Hahayaan ko na kayong kumilos," untag ni Lucien.

Nanatili ang titig ko sa kaniya. Gulat na nakatingin sina Atasha pati ang iba pang mga pinsan ko.

They looked like a lion who just got out from a steel cage... ready to take its prey.

"Hahayaan ko kayong hanapin ang tunay na nasa likod nang lahat ng ito," turan ni Lucien. "Tutal magkaiba naman tayo ng paraan."

"Sigurado ka?" ngumisi si Vielle.

Lucien nodded powerfully. I smirked devilishly.

"I guess... we'll just see each other in the same time and same place... where the legit traitor is exactly standing."

-

LIV